Ανέκδοτο...

Ο Λένιν κι ο Στάλιν αναπαύονται στους τάφους τους που βρίσκονται δίπλα-δίπλα.

Πλήθος κόσμου στον τάφο του Λένιν διαρκώς αφήνει λουλούδια, αφιερώσεις, κάρτες και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα αντικείμενα σε ένδειξη θαυμασμού.



-Είδες, λέει ο Λένιν στο Στάλιν, εμένα με θυμούνται.

-Ναι, απαντά ο Στάλιν, αλλά εγώ δεν πέθανα ακόμη...



(ΥΓ. το επόμενο θα είναι το καλό)

Η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας

Συγχώρα με που σου μιλώ ξανά απ' αυτή τη θέση

μα όταν, κάποιες μέρες, ορθώνονται μπροστά μου πύργοι οι συσχετισμοί

στο μυαλό μου, κατασκευάζονται εικόνες διαφυγής

η αγκαλιά σου, λιμάνι και γλυκιά τρικυμία

και γύρω μας παραλίες, νερό και η ζέστη

αναβλύζει μέσα μας

Εκεί, γκρεμισμένοι οι πύργοι τώρα

κι ο ουρανός ελεύθερος, ολόκληρος και ένας.

Κι όμως, είναι στο σήμερα αδυναμία το δάκρυ κι η ευχές

κι ο κόσμος σίγουρα δεν κερδίζεται με προσευχές

το ξέρουμε, το ξέρουμε σου λέω.

Μα ας είναι τότε αληθινά - τα δικά σου λόγια

"η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας"

Ας τους ευχηθούμε να τα έχουν όλα, ακόμη και τύχη...

Αυτός: Ξύπνησε νύχτα, από μέσα του πνιγόταν.
- Το ξέραμε άλλωστε όλοι μας από παιδιά,
πως είναι ώριμες γι΄ανατροπή,
αυτό μας νανούριζε τις νύχτες.
κι όμως τα πρωινά τις βλέπαμε ολοκάθαρα
στα νεανικά μας μάτια,
δύσκολες-πιεστικές-αδύνατες
να προσπαθούν-να καταφέρνουν
να εισχωρήσουν.

Αυτός: Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του.
Καθάρισε το βλέμμα του, μ' ένα σφουγγάρι
σαν να καθάριζε τον κόσμο, την ιδέα, τον έρωτα όλων των ανθρώπων.

Αυτή: Προοίμιο της λιακάδας
γνώριζε τα όρια.
Τον κοίταξε και ίσως να τον είδε.
Έκλεισε τον υπολογιστή κι έπεσε για ύπνο.
Οι συνθήκες βλέπεις, οι συνθήκες...

Τα υπάρχοντα μου είναι όλος ο κόσμος
τα μαζεύω σε τούτο εδώ το τετράδιο,
όπως ο τσοπάνος τ΄αρνάκια του,
καθώς πέφτει το σούρουπο στο λιβάδι.

Όχι πως βράδιασε, μα είναι θείες οι μέρες,
οι ώρες, θεία τα λεπτά, οι στιγμές,
κι εγώ δεν θυμάμαι καλά, όμως έχω, δεν ξέρω,
την εντύπωση πάντοτε
πως κάποιος μου ζήτησε να ομορφύνω τον κόσμο

Ν. Βαλαωρίτης

Ἡ ἀπόφαση

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;

Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.

Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ

Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε

Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ

Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα

Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες

Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια

Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.

Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν.

Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.

Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.

Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε

Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας

Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις

Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.

Μιὰ λέξη μόνο.

Ἐμπρὸς λοιπόν:Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;

Σκεφθεῖτε το καλά.

Θὰ περιμένω.

Απορίες

Έχει την δύναμη η φωτιά από ένα και μόνο τζάκι να σκορπίσει τη θάλασσά
να φτάσει μέχρι τον βυθό
να μοιάζει μια στιγμή, ας είναι, το ταξίδι μου νησί και Ιθάκη;


Μπορεί η περιπέτεια σου Οδυσσέα να ναι γεμάτη θηρία και τέρατα
μα το καράβι σου να ναι ταυτόχρονα νησί και λιμάνι.

Κι όπως τα όνειρα που έκανες παιδί
ν΄αστράφτουν τα μάτια σου φωτιές τις μέρες
και μια ηλιαχτίδα να φωτίζει τις νύχτες σου.

Μπορεί μπορεί μπορεί... παιδιάστικη η αφέλεια σου,
Μπορεί μπορεί μπορεί... και να ναι αλήθεια.

Γέμισα απορίες και εκπλήξεις σήμερα...