Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Εφιάλτης



Απέναντί μου ερχόταν ένας στρατός.
Θανατηφόρος.
Για να τον δω, έπρεπε να τον δω ολόκληρο.
Για να τον νικήσω, έπρεπε να τον διαχωρίσω.
Να τον κόψω σε κομμάτια.

Έτσι κάπως, απόμεινα να περιμένω άπραγος, την καταστροφή.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Ε


- Να ξέρεις μωρό μου, εγώ είμαι φτωχός
- Δεν πειράζει, είσαι επαναστάτης

ελληνική ταινία, αξέχαστη.


Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Tramvaj


Ξαναγύρισα και σε βρήκα
γεμάτος οθόνες
δυνατά μικρόφωνο 
και διαφημιστικές πινακίδες

Μπορεί να φταίει εκείνη η μηχανή που είχαμε ξεχάσει,
με τις εικόνες μας μέσα,
μπορεί να ζήλεψες.

Από την άλλη
χάρηκα που τα παμε
έστω κι έτσι
σοβαροί και πληγωμένοι




Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Την άλλη φορά

Την άλλη φορά θυμήστε μου πως είναι.

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Εξέλιξη

στα 15:
στα 35:

Διαφορά καμία...

υγ. Συγγνώμη στην αγαπημένη (χρώματος σαμπανιζέ)

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Αίνιγμα

Αυτά που πρέπει να γίνουν, δεν γίνονται
κι αυτά που μπορώ δεν φτάνουν,
κι αν αυτά που μπορώ δεν δώσω
δεν πέφτω ήσυχος στο κρεβάτι μου

τελικά όμως
με τα απλά-μικρά
θα 'μουν ευτυχισμένος.

Ποιος είμαι;

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Η Μονομάχη


Ήρθε ο καιρός που πρόσμενα για ν' αναμετρηθούμε
μα εσύ πρώτη το θέλησες να βγάλουμε ζωνάρια
κι απ' όλα τα μελούμενα τίποτα δεν φοβούμαι
γιατί έπαιξα τον θάνατο και τη ζωή στα ζάρια.

Όσα πέφτουνε πέταλα τόσα μένουν αγκάθια
και στου θανάτου τον χορό αντίκρυ χόρεψέ με,
αν σου βαστάει και μπορείς έλα και σκότωσέ με
αλλιώς σύρε και δάκρυσε μόνη στα γωνοκάθια.

Είναι ο ουρανός που με κινεί κι όλα τα χρόνια τα είδα,
πατώ γερά στα πόδια μου και δεν λιγοψυχάω
κι ας είν' το αίμα κόσμημα κι οι χαρακιές στολίδια
με προσοχή τα σμίλεψα κι αν θέλω στα φοράω.

Μα είναι ο φόβος δίπλα μου, μ'ακολουθεί συνέχεια,
ποτίζεται απ' τον θάνατο ψηλώνει σαν λουλούδι
από τα δόντια της στιγμής κι απ' της ζωής τα νύχια
γλιτώνει κάθε πένθιμο πολεμικό τραγούδι.

Όσοι πείσμα το βάλανε και τάξαν τον εαυτό τους
ποτε να μην γυρίσουνε πίσω σ' αυτά που αφήσαν
πριν ξεκινήσει η μάχη μας κρασί βάλε και δως τους
γιατί άξια πεθάνανε και άξια πολεμήσαν

κι εμείς που τώρα είμαστε αντίκρυ στην παλαίστρα
ποιος ξέρει ποιος θα το χαρεί το φώς που ξημερώνει,
κρατήσου τότε ένα λεπτό πριν ξεκινήσει η φιέστα,
μήπως πεθάνουμε μαζί αφού μείναμε μόνοι...

Από εδώ