Για να ελευθερωθουμε, τώρα πρέπει να μιλήσουμε

Γύρω μας ένας κόσμος που καταρρέει
Αχ ξέρουμε τώρα τις λέξεις να αποσαφηνίζουμε
Βέβαια έχουμε διαβάσει ιστορία, κύριοι, για ποιους μας περάσατε
ναι, ναι βλέπουμε και γύρω μας, μην ανησυχείτε γνωρίζουμε

και μένουμε μόνοι και ψάχνουμε την άκρη του νήματος
λίγο από εδώ και λίγο από εκεί
τις εμπειρίες μας στριμώχνουμε στη νέα μας ζωη
τι κάναμε και τι πρεπει να γίνει
τι είδαμε και τι αφήσαμε στη μεση
ψαχνοντάς τη βεβαιότητα του τρόπου
γεμάτοι βεβαιότητα μοναχά πως μένουν πολλά να γίνουν
πως αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει

"Θα γυρίσουμε όλοκληρο τον κόσμο"
σου ψιθυρίζω
"Αρκεί να το θελήσουμε και εμείς ζήσουμε όπως μας μάθανε εμείς ανάποδα"
μου απαντάς.
Κι αυτό αρκεί σ' εναν κόσμο δίχως δυνατότητα διαφυγής

Φτωχοί γίγαντες

αυτές τις μέρες που μετρά πιο πολύ

τι θα πείς και τι θα κάνεις

καθορίζουν το μέλλον του κόσμου

Γονατισμένοι γίγαντες

ξυπνούν

και δείχνουν με το χέρι τους

την άκρη του νήματος

Τυφλοί μας γίγαντες

βλέπετε βουνά μπροστά σας

και δεν βλέπετε που φτάνει το ύψος των ματιών σας

Δεν είναι σκοτάδι

αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια

Η αλήθεια θα μας απελευθερώσει

Επειδή μας ζώνουν τα φίδια, υπαρκτά, φανταστικά, ζωντάνα τουλάχιστον στη δύναμη της θηλιάς τους...


"Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί
κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση
μετρήσαμε τ’άμέτρητα τ’άστρα
και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια
τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό
για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα
τα πλοία που δεν άραξαν
κι είναι επειδή μια και κάτω
κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά
και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας
γεμάτα παράπονο-παιδιακίσα πράγματα-
τον Ιούλιο κάποτε
Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι
για να μας χαϊδέψει
κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω
σα να μη φάμε ξύλο.
Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις
πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πώς θα μ’αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.
Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .
Κι εκεί."

Ανέκδοτο...

Ο Λένιν κι ο Στάλιν αναπαύονται στους τάφους τους που βρίσκονται δίπλα-δίπλα.

Πλήθος κόσμου στον τάφο του Λένιν διαρκώς αφήνει λουλούδια, αφιερώσεις, κάρτες και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα αντικείμενα σε ένδειξη θαυμασμού.



-Είδες, λέει ο Λένιν στο Στάλιν, εμένα με θυμούνται.

-Ναι, απαντά ο Στάλιν, αλλά εγώ δεν πέθανα ακόμη...



(ΥΓ. το επόμενο θα είναι το καλό)

Η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας

Συγχώρα με που σου μιλώ ξανά απ' αυτή τη θέση

μα όταν, κάποιες μέρες, ορθώνονται μπροστά μου πύργοι οι συσχετισμοί

στο μυαλό μου, κατασκευάζονται εικόνες διαφυγής

η αγκαλιά σου, λιμάνι και γλυκιά τρικυμία

και γύρω μας παραλίες, νερό και η ζέστη

αναβλύζει μέσα μας

Εκεί, γκρεμισμένοι οι πύργοι τώρα

κι ο ουρανός ελεύθερος, ολόκληρος και ένας.

Κι όμως, είναι στο σήμερα αδυναμία το δάκρυ κι η ευχές

κι ο κόσμος σίγουρα δεν κερδίζεται με προσευχές

το ξέρουμε, το ξέρουμε σου λέω.

Μα ας είναι τότε αληθινά - τα δικά σου λόγια

"η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας"

Ας τους ευχηθούμε να τα έχουν όλα, ακόμη και τύχη...

Αυτός: Ξύπνησε νύχτα, από μέσα του πνιγόταν.
- Το ξέραμε άλλωστε όλοι μας από παιδιά,
πως είναι ώριμες γι΄ανατροπή,
αυτό μας νανούριζε τις νύχτες.
κι όμως τα πρωινά τις βλέπαμε ολοκάθαρα
στα νεανικά μας μάτια,
δύσκολες-πιεστικές-αδύνατες
να προσπαθούν-να καταφέρνουν
να εισχωρήσουν.

Αυτός: Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του.
Καθάρισε το βλέμμα του, μ' ένα σφουγγάρι
σαν να καθάριζε τον κόσμο, την ιδέα, τον έρωτα όλων των ανθρώπων.

Αυτή: Προοίμιο της λιακάδας
γνώριζε τα όρια.
Τον κοίταξε και ίσως να τον είδε.
Έκλεισε τον υπολογιστή κι έπεσε για ύπνο.
Οι συνθήκες βλέπεις, οι συνθήκες...