δεν πληρώνω

Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι

Μικρότερος είχα κάνει κάποιον καιρό τερματοφύλακας. Ή καλύτερα τερματοτύφλακας. Για δείτε λοιπόν μια λίστα ενός πρώην τερματζή, που ήθελε να παίξει επίθεση:

1. Με εκνευρίζουν οι αυθημερόν εκδρομές στη θάλασσα. Προς τι τόση ταλαιπωρία μόνο και μόνο για μια τζούρα, υποτιθέμενης, ανάμνησης καλοκαιριού; Τι κοινό έχει ρε φίλε η δεδομένη επιστροφή με τη ψευδαίσθηση ότι έχουμε μέρες ακόμη;

2. Μου τη σπάνε οι επιτυχημένοι. Για να το κάνουμε ακόμη πιο ξεμπούρδελο πάρε κι αυτό: Και καλά τώρα, γιατί ο βασικός λόγος είναι ότι είμαι μικρόψυχος. Τι θα σε πείραζαν, λοιπόν, φιλαράκο αν ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς; Απλά θεωρητικοποιώ την αδυναμία μου, που λένε και στον "χώρο". Γαμάτο;

3. Άντε γαμηθείτε, απαιτήσεις, γαλάζιε, μπλε, μαύρε και κόκκινε κόσμε, πλανήτη Γη και λοιποί σφαιρική όγκοι. Γαμιέται το φιλόπτωχο ταμείο που εχει χεστεί στα φράγκα, τα χρέη μου κι οι εμμονές μου. Όποιος θέλει απόδειξη, να περάσει από το ταμείο. Ότι έχουμε, έχουμε. Κι όσο φτάσει. Ποιος είπε ρε ότι φτάνει παραπάνω;

4. Εάν ξανακούσω, ανακουφιστικές, πατερναλιστικές εκφράσεις του στυλ "ποσό καλός είσαι", "τι εξαιρετικά που έκανες αυτό ή εκείνο" θα ξεράσω. Όχι τίποτε, αλλά αγχώνομαι και χάνω τις λέξεις μου. Χάνω τη δύναμη της φωνής μου, φίλε καταλαβαίνεις; First you 've got to get mad.

Έτσι για τα τελειώματα μοναχά:

"Δεν πρόκειται να το πιάσω, δεν υπάρχει περίπτωση, εντάξει πέναλτι είναι δεν περιμένει και κανείς ν' αποκρούσεις, αλλά αυτό δεν σου στερεί τη βεβαιότητα. Δύσκολα να το πιάσω. Αδύνατο."

...

"Το έβγαλα! Ποιος θα το περίμενε;"

Αυτοπεποίθηση στα ύψη.

Η ντουλάπα μας καθαρή από τέρατα

Υπάρχει χειρότερο αίσθημα από το αίσθημα του ανταγωνισμού;
Και μάλιστα από την διαβεβαίωση πως δεν βγαίνεις πρώτος στην ηλίθια κούρσα του;
Και μάλιστα στη βεβαιότητα ότι δεν έχεις κανέναν από κάτω από σένα;
Ή μάλλον κανέναν που έχει πραγματικά σημασία.
Και η αυταπάτη της υποτιθέμενης ικανοποίησης που συνοδεύει της επιτυχίες;
Δεν είναι από μόνη της αυτή η συλλογιστική η λογική του εχθρού;
Ποιου εχθρού δηλαδή, είναι αυτή η ίδια η η αυτοκαταστροφή.
Τικ-τοκ, τικ-τοκ αυτή η ανοησία θα αυτοκαταστραφεί σε 15 δευτερόλεπτα.
Λοιπόν, το αποφάσισα, χειρότερο αίσθημα από την αυτολύπηση δεν υπάρχει.

Αλλαγή θέματος.

Εχω ερώτησή κρίσεως για τους λίγους κι εκλεκτούς αναγνώστες  του μπλογκ τούτου:

Πρωτότυπες και φθηνές (φθηνές, φθηνές!!!) διακοπές εντός κι εκτός Ελλάδας γνωρίζουμε;

Έλα να πέφτουν οι προτάσεις βροχή!!!!!!!

Summer Music

Μπορεί να είναι γιατί δεν προβλέπονται διακοπές άμεσα
μπορεί γιατί θέλω να γεμίσω με τις εικόνες του το οκτάωρο μου.

Όποιος κι αν είναι ο λόγος ορίστε ένα τραγουδάκι ορισμός του καλοκαιριού

Ανάποδα

Έχουμε και λέμε.
Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που κόβει τον μισθό.
Αρχίσαμε να ψάχνουμε σπίτι.
Ανακοινώθηκε η απελευθέρωση των απολύσεων.
Βρήκαμε σπίτι.
Ανακοινώθηκε η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού.
Μετακομίσαμε.
Όλα τα μέτρα του κοινωνικού μεσαίωνα, κάθε μέρα φτερουγίζουν πάνω από το κεφάλι μας.
Το διαμορφώσαμε, το διακοσμήσαμε, ζέστανε, ομόρφυνε.
Η ανασφάλεια για ένα μέλλον διαμορφωμένο από άλλους, εναντίον μας.
Η περιπέτεια μιας μελλοντικής υπόσχεσης, εναντίον τους.

όπως πάει ο κόσμος εμείς ανάποδα,
μ' αρέσει...

Απλά και απλοϊκά;

Τις τελευταίες εβδομάδες βομβαρδιζόμαστε από μια πληθώρα κειμένων, αναλύσεων και τοποθετήσεων περί της κρίσης και τα ρέστα.

Ταυτόχρονα βομβαρδιζόμαστε εξίσου με μια πλημμυρίδα πρωτοβουλιών και προτάσεων για την ενότητα της Αριστεράς.

Τυχαίο;

Την ίδια στιγμή η τελευταία γενική απεργία πήγε άκλαυτη, για την χαμένη τιμή της ΓΣΕΕ κλαίνε περισσότερο κάποιοι αριστεροί παράγοντες παρά οι ίδιοι εργατοπατέρες, και όσοι αγώνες γίνονται μάλλον έχουν αποσπασματικό και μερικό χαρακτήρα. Που φυσικά αν γίνονται μοιάζουν σαν όαση. 
Σε έρημο. Ελπίζω να μην είναι μόνο αντικατοπτρισμός.

Μαθαίνουμε πολλά τις τελευταίες εβδομάδες. Κυρίως μαθαίνουμε για τη δύναμη του συστήματος. Για τον φόβο που προκαλεί ένα κράτος που κρατά στα χέρια του το μέλλον, το παρόν και τη δύναμη να χαλκεύει το παρελθόν. Μαθαίνουμε για τη δύναμη να δημιουργεί φωτιά χωρίς καπνό. Καπνό εκεί που έχουν μείνει μόνο στάχτες. Για τη δύναμη να διασπάς. Να ενώνεις κάτω από την ορατή-αόρατη μπότα που γράφει "ο καθένας μόνος από εδώ και πέρα".

Μαθαίνουμε κι άλλα χρήσιμα νέα. Δεν είμαστε αυτοί που πρέπει. Ίσως πολλοί να έχουμε ρίξει τα στοιχήματα μας σε λάθος άλογά. Τα ακράδαντα φαβορί φαντάζουν νάνοι με προπατορικά αμαρτήματά στις μέρες μας. Αμαρτήματα που ορκίστηκαν να μην επαναλάβουν. Αλλά φευ!

Μαθαίνουμε, πως χωρίς κίνημα δεν υπάρχει τίποτα. 

Ούτε αναλύσεις, ούτε αίσθημα δικαίου, ούτε σωστά επιχειρήματα, 
ούτε δικαιώματα. 

Τίποτα. 

Κάποιος αναρωτήθηκε τι θα συμβεί εάν δεν επαναστατήσουμε. 
Απλά τίποτα.

Τίποτα δεν θ' αλλάξει στα τηλεοπτικά κανάλια. Το πρωτάθλημα θα παίζεται από την καλωδιακή τηλεόρασή κανονικά. Οι εκλογές θα γίνουν κανονικά και ο Κάρολος Παπούλιας θα εξασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Στο ίντερνετ θα μεταδίδονται διαρκώς τα νέα. Στη Μέση Ανατολή η ανθρωποσφαγή θα ολοκληρωθεί. Μέχρι τελευταίου. Τα νοσοκομεία θα πετούν έξω τους ανασφάλιστους. Κανονικά. Η ουρά στον ΟΑΕΔ θα κλείνει τον δρόμο και οι οδηγοί θα γκρινιάζουν για το κυκλοφοριακό χάος. Κανονικά. Λεφτά από πουθενά. Όπως και τώρα. Μόνη αλλαγή ότι τα κανονικά επίπεδα της υπομονής θα πάρουν τα πάνω τους. Μέχρι να σπάσουν. Μαζί με τα νεύρα. Θα εκτονωνόμαστε στον διπλανό, στον σύντροφο γεμάτοι φόβο μπροστά στον ανώτερο. Όπως και τώρα.

Μόνο που θα γίνονται όλα αυτά αλλά επί χιλιάδες - εκατομμύρια φορές πολλαπλασιασμένα.

Αισιοδοξία και σφιγμένα δόντια. Επιμονή και θάρρος. 
Θα μας χρειαστούν.

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ

ενα κειμενο της νινας γεωργιαδου-ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΩ



Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας , ΔΕΝ θα τους κλάψουν αυτοί που όρισαν τα αφόρητα καλούπια της ζωής όλων μας κι έγιναν στο τέλος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ηθικοί αυτουργοί του θανάτου τους.

Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς, αδίστακτοι θερμοκέφαλοι ή αδίστακτοι φασίστες, πληρωμένοι δολοφόνοι ή απλώς ηλίθιοι, ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ.

Κουκουλωμένοι ή ξεκουκούλωτοι, οι δολοφόνοι είναι το μακρύ χέρι της ΜΑΥΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ που, με συνοπτικές διαδικασίες ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ, και εκτρέφει τέρατα.

Οι τρεις νεκροί είναι δικοί μας άνθρωποι. Φοβισμένοι κι εκβιασμένοι, ‘κλειδωμένοι’ και κακοπληρωμένοι.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν οι κυβερνητικοί και οι συνοδοιπόροι αρουραίοι που ροκανίζουν τις ζωές μας, που με μια μονογραφή έσβησαν εξήντα τουλάχιστον χρόνια από τις αγωνίες, τις ελπίδες και τον αγώνα των ανθρώπων για λίγο καλύτερη ζωή, για λίγο μεγαλύτερες προσδοκίες. (Τις μεγάλες προσδοκίες έτσι κι αλλιώς μόνοι μας τις είχαμε λογοκρίνει, τις είχαμε συρρικνώσει μπροστά στη στοιχειώδη επιβίωση που την περικυκλώνει η ανέχεια και η ανασφάλεια). Όσο για το «μαχαίρι στο κόκαλο» - τι πληκτική επανάληψη απ’ το Σαμίνα ως εδώ. Το μαχαίρι τους στόμωσε μέχρι να φάνε όλο το μεδούλι. Και με πασαλειμμένα τα σαγόνια απ’ το μεγάλο φαγοπότι, χύνουν σάλτσες, όχι δάκρυα.

Αυτοί δεν έχουν δάκρυα. Αυτοί δολοφονούν έναν ολόκληρο λαό, ψυχρά και προμελετημένα. Το μάτι τους μπούκωσε από την τσίμπλα της υποτέλειας. Το πολύ-πολύ να χύσουν τα υποκριτικά ζουμιά του κροκόδειλου λίγο πριν το ξέσχισμα της λείας, αν έτσι τους συμβουλέψει το επικοινωνιακό τους επιτελείο.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα φασιστοειδή, οι τραμπούκοι, οι φουσκωτοί, οι διατεταγμένοι, οι προβοκάτορες που συντάσσονται με τις παρεγγελιές για δυστυχία και απόγνωση και δέρνουν τους απελπισμένους, ψεκάζουν τους παππούδες τους, σμπαραλιάζουν θυμωμένα κεφάλια, που συντάσσονται και συμμαχούν και εκτελούν με στολή ‘παραλλαγής’ βρώμικες προβοκάτσιες από τα πιο σκοτεινά στενορύμια ως τα πιο κακοφωτισμένα έδρανα της Βουλής.

Αυτοί δεν κλαίνε καν από τα ίδια τους τα δακρυγόνα. Δεν κλαίνε καν για την ίδια την ανώφελη και επιζήμια ύπαρξή τους. Οι ένστολοι, οχυρωμένοι πίσω από τα αλεξίσφαιρα κράνη τους και οι άστολοι πίσω από την άθραυστη ανοσία τους στον πόνο, δεν ξέρουν ούτε ως λέξη το δάκρυ. Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει την πλήρη αποξήρανση των δακρυικών τους πόρων. Έχουν το γυάλινο μάτι του ρομπότ.

ΔΕΝ θα τους κλάψει η εργοδοσία, που φυλακίζει δουλοπάροικους σε υπόγεια χωρίς εξαερισμό, σε υποκαταστήματα δίχως πυροσβεστήρες και έξοδο κινδύνου, που υποχρεώνει σε απλήρωτες υπερωρίες, λαστιχένια ωράρια και πανάθλιες αμοιβές , που εκβιάζει στην απεργοσπασία και πάνω απ’ όλα απειλεί, «αν φύγεις σήμερα στην απεργία, να μην ξαναπατήσεις αύριο».
Να λοιπόν που τρεις δεν θα ξαναπατήσουν.
Αλλά μην τολμήσετε να προσποιηθείτε ότι κλαίτε γιατί εσείς δε βγάζετε δάκρυα. Βγάζετε μόνο λύματα, απόβλητα και βρώμα.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια ούτε οι αρχιπραίτορες των τηλεοπτικών παράθυρων που βρήκαν αίμα, αντί για θέμα, να πλουτίσουν την ειδησεογραφία, τις τσέπες του καναλάρχη τους και το δικό τους μπόνους. Γι αυτούς μόνο τα δάκρυα των άλλων, αβίαστα ή στημένα, φυσικά ή κατασκευασμένα, ζωντανά ή μαγνητοσκοπημένα, βγάζουν τον καμπανιστό ήχο της λίρας στο γεμάτο πουγκί.
Γι αυτούς το δάκρυ σημαίνει εφφέ. Κι αν τους περίσσεψαν και κάτι λίγα, τα κρατούν για να ζυμώνουν τους τόνους λάσπης που καταναλώνουν κάθε μέρα.

Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας τους κλαίνε οι δικοί τους άνθρωποι που, από το γέλιο, το κλάμα, τη ζεστασιά του κορμιού τους, το άγχος, την ανασφάλεια τους, θα κρατήσουν μόνο μια φωτογραφία και την ανεξίτηλη ανάμνηση.
Μαζί τους κλαίμε κι εμείς γιατί ήταν τρεις από μας. Τρεις σαν εμάς. Πιεσμένοι, αμήχανοι και φοβισμένοι και τώρα για πάντα χαμένοι.
Κλαίμε για τους τρεις χαμένους, δικούς μας ανθρώπους και όσο κλαίμε σημαίνει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί.

ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ.