Ρεαλισμός

Τι είμαστε

Ο λογαριασμός που ο άλλος σου εαυτός

ρίχνει, κρυφά μπροστά σου, κάτω από τη πόρτα

Άθροισμα

των ικανοτήτων και των εμπειριών

των δρόμων που διανύσαμε και των δρόμων που γνωρίζουμε,

αν και ακόμη δεν έχουμε περπατήσει

Δάκρυα

Μηχανισμοί εξιλέωσης της λύπης,

φραγμοί και αναγκαία αρχή για δράση

Κίνηση, πράξεις και καθρέφτες μαζί

ζευγάρια μάτια, αυτιά και χέρια

αντανακλώντας, όπως και οι δίπλα,

τη κάθε μας στροφή.

Αριθμοί

στο πηγάδι των αναρίθμητων παιχνιδιών που στήνει η εξουσία

στο πηγάδι των πιο μικρών

ένα πηγάδι με αριθμούς και λέξεις

γεννοβολώντας αδιάκοπα, διάθεση και άρνηση

Αντίπαλοι

ψάχνοντας τον τρόπο

που θα σβήσει κάθε αντιπαλότητα.

Αποδείξεις με χρώματα, γλυκόπικρες αναμνήσεις

πτυχία χωρίς αξιολόγηση

με την αξία τους καταμετρημένη κάθε πρωί - κάθε βράδυ

Είμαστε πτυχές μιας πολύβουης ένωσης

που μοναχά τραγουδώντας την αγγίζουμε.

"Είμαστε αυτό που είμαστε, για ν' αλλάξουμε αυτό που είμαστε"

Μέλλον

"Σε μας φτάνει μόνο ένα τμήμα του μέλλοντος, το σκληρότερο και το πιο αδιαπέραστο, το πιο δύσκολο για κατάκτηση, έτσι που μέσα απ' αυτό διαπερνάμε πλευρικά, σαν να προχωράμε μέσα από δυνατό αέρα, ή όπως σ' ένα ξεχειλισμένο τέλμα ασυναίσθητα διευρύνονται και καλύπτουν τα πόδια μας υπολείμματα και σαβούρες του μέλλοντος που είναι ήδη φαγωμένες και φθαρμένες. Έτσι, σε μας φτάνει εκείνο το πιο ανελέητο τμήμα του μέλλοντος, από τη χρήση ήδη τριμμένο και πατημένο μέλλον, και εμείς δεν ξέρουμε σε ποιόν έρχεται, σ' αυτό το γενικό ξεπούλημα και άρπαγμα του μέλλοντος, εκείνο το ωραιότερο του και αμάσητο τμήμα του..."

Μ. Πάβιτς "Το λεξικό των Χαζάρων"

Για να ελευθερωθουμε, τώρα πρέπει να μιλήσουμε

Γύρω μας ένας κόσμος που καταρρέει
Αχ ξέρουμε τώρα τις λέξεις να αποσαφηνίζουμε
Βέβαια έχουμε διαβάσει ιστορία, κύριοι, για ποιους μας περάσατε
ναι, ναι βλέπουμε και γύρω μας, μην ανησυχείτε γνωρίζουμε

και μένουμε μόνοι και ψάχνουμε την άκρη του νήματος
λίγο από εδώ και λίγο από εκεί
τις εμπειρίες μας στριμώχνουμε στη νέα μας ζωη
τι κάναμε και τι πρεπει να γίνει
τι είδαμε και τι αφήσαμε στη μεση
ψαχνοντάς τη βεβαιότητα του τρόπου
γεμάτοι βεβαιότητα μοναχά πως μένουν πολλά να γίνουν
πως αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει

"Θα γυρίσουμε όλοκληρο τον κόσμο"
σου ψιθυρίζω
"Αρκεί να το θελήσουμε και εμείς ζήσουμε όπως μας μάθανε εμείς ανάποδα"
μου απαντάς.
Κι αυτό αρκεί σ' εναν κόσμο δίχως δυνατότητα διαφυγής

Φτωχοί γίγαντες

αυτές τις μέρες που μετρά πιο πολύ

τι θα πείς και τι θα κάνεις

καθορίζουν το μέλλον του κόσμου

Γονατισμένοι γίγαντες

ξυπνούν

και δείχνουν με το χέρι τους

την άκρη του νήματος

Τυφλοί μας γίγαντες

βλέπετε βουνά μπροστά σας

και δεν βλέπετε που φτάνει το ύψος των ματιών σας

Δεν είναι σκοτάδι

αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια

Η αλήθεια θα μας απελευθερώσει

Επειδή μας ζώνουν τα φίδια, υπαρκτά, φανταστικά, ζωντάνα τουλάχιστον στη δύναμη της θηλιάς τους...


"Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί
κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση
μετρήσαμε τ’άμέτρητα τ’άστρα
και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια
τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό
για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα
τα πλοία που δεν άραξαν
κι είναι επειδή μια και κάτω
κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά
και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας
γεμάτα παράπονο-παιδιακίσα πράγματα-
τον Ιούλιο κάποτε
Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι
για να μας χαϊδέψει
κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω
σα να μη φάμε ξύλο.
Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις
πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πώς θα μ’αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.
Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .
Κι εκεί."

Ανέκδοτο...

Ο Λένιν κι ο Στάλιν αναπαύονται στους τάφους τους που βρίσκονται δίπλα-δίπλα.

Πλήθος κόσμου στον τάφο του Λένιν διαρκώς αφήνει λουλούδια, αφιερώσεις, κάρτες και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα αντικείμενα σε ένδειξη θαυμασμού.



-Είδες, λέει ο Λένιν στο Στάλιν, εμένα με θυμούνται.

-Ναι, απαντά ο Στάλιν, αλλά εγώ δεν πέθανα ακόμη...



(ΥΓ. το επόμενο θα είναι το καλό)

Η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας

Συγχώρα με που σου μιλώ ξανά απ' αυτή τη θέση

μα όταν, κάποιες μέρες, ορθώνονται μπροστά μου πύργοι οι συσχετισμοί

στο μυαλό μου, κατασκευάζονται εικόνες διαφυγής

η αγκαλιά σου, λιμάνι και γλυκιά τρικυμία

και γύρω μας παραλίες, νερό και η ζέστη

αναβλύζει μέσα μας

Εκεί, γκρεμισμένοι οι πύργοι τώρα

κι ο ουρανός ελεύθερος, ολόκληρος και ένας.

Κι όμως, είναι στο σήμερα αδυναμία το δάκρυ κι η ευχές

κι ο κόσμος σίγουρα δεν κερδίζεται με προσευχές

το ξέρουμε, το ξέρουμε σου λέω.

Μα ας είναι τότε αληθινά - τα δικά σου λόγια

"η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας"