Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2008

Δεν θέλουμε να ζήσουμε ζωή υποταγμένη


Σύμπληρωνονται δεκα χρονια απο την εκρηξη των καταλήψεων στα σχολεία το 1998-1999 ενάντια στους νόμους Αρσένη. Οντας μεγαλυτερος και ήδη φοιτητής τότε θα προσπαθήσω μια πολυ σύντομη περιγραφη ετσι όπως τα θυμάμαι.

Το καλοκάιρι του 1997, τον Αυγουστο, ο πρωτοκλασατος τότε υπουργος Παιδείας του ΠΑΣΟΚ (είχε διεκδικησει την προεδρια με αντιπάλους Σημίτη και Τσοχατζόπουλο), καταθέτει και ψηφίζει σε θερινό τμημα της Βούλης τους νόμους 25/25 και 16/40 (αν θυμαμαι καλά). Χοντρικά τα βασικότερα σημεία των νεων νόμων ήταν η κατάργηση της επετηρίδας των εκπαιδευτικών και την θεσπιση του γνωστου μας πια διαγωνισμου του ΑΣΕΠ-ενα ζήτημα που απο την μεταπολιτευση και μετα πυροδοτησε πολλες φορες το εκπαιδευτικο κινημα με συνεχόμενες αποτυχίες απ' την πλευρα του κρατους και των κυβερνησεων-την καταργηση του παλαιοτερου συστήματος των Δεσμών για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και την αντικατασταση του με περιπου το τωρινο συτημα των κατευθύνσεων και την ιδρυση των Προγραμματων Σπουδων Επιλογης (ΠΣΕ) στα ΑΕΙ-ΤΕΙ (μια μορφη κεντρων καταρτισης μεσα στα πανεπιστημια που θα λειτουργουσαν με διδακτρα). Η προταση του Αρσενη όμως δεν σταματουσε εκει. Το θεωρητικο background των νομων βρισκότανε σε μια εκδοση του υπουργείου με τιτλο "Εκπαίδευση 2000" που σε πλήρη μορφή μοιραστηκε σε όλους τους διευθυνοντες της εκπαιδευσης (διευθυντες σχολείων,πρυτανεις, κοσμήτορες κτλ), ενω σε συνοπτική μορφη κυκλοφορησε και στον τυπο της εποχής. Εκει πέρα αναφεροταν με κάθε λεπτομερεια το "οραμα" του ελληνικου κεφαλαιου για την ολοκληρωτική και πληρη υπαγωγη της εκπαιδευσης στις αναγκες της "αγορας" με χαρακτηριστικα παραδείγματα προτασεων για το μέλλον όπως την καταργηση των διακοπων των μαθητων και αντικατασταση τους απο "πρακτικες" σε χωρους δουλειας, την "απέλευθερωση" των πανεπιστημιακών καθηγητων και την ελευθερία τους να συμμετεχουν σε ΔΣ εταιρειων ιδιωτικου τομεα (εξαιρεση που ισχυει μόνο γι' αυτους τους δημοσιους υπαλληλους-υλοποιηθηκε αργοτερα απο τον Σημιτη) καθως και αλλα όμορφα σχεδια που αλλα υλοποιηθηκαν στη πορεια και αλλα παραμενουν μελλοντικες ιδεες του εκαστοτε υπουργου.

Καλοκαίρι του 97, λοιπον, και η ψηφιση του νομοσχεδίου γινεται σε χαμηλους τονους και εξω απ'την βουλη βρισκεται μια αναιμικη συγκεντρωση αδιοριστων. Παρόλα αυτα μεχρι να τελειωσει η χρονια μεσα σε σχολές και σχολεία αρχίζει σιγα-σιγα να εμφανίζεται μια αναταραχή, κυριως όμως μια προσπάθεια ενημέρωσης για τους νέους νόμους που δεν βρισκει για την ωρα την ανταποκριση που του αρμοζει καθως οι κινητοποιησεις που εμφανιζονται είναι σποραδικες και λίγες.
Η κατασταση αλλάζει όμως όταν μπαίνουν στον χωρο των κινητοποιήσεων με μαζικό τροπο οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοι και οι καθηγητικές σχολές. Μπροστα στην καταργηση της επετηρίδας τα δυο αυτα κομμάτια ενωνονται και συγκροτουν ενα μπλόκ που συμπαρασέρνει μαζί του ένα σημαντικο κομμάτι της τριτοβαθμίας εκπαιδευσης αλλα και καθηγητων και δασκάλων απο τα σχολεια. Στο πρωτο εξάμηνο του 98 ξεχωρίζει ο συγκινητικος και νικηφορος αγωνας των φοιτητων του πολυτεχνείου Κρήτης εναντια στα ΠΣΕ(βλ. πάνω). Εξι μήνες κατάληψη σ'ενα ιδρυμα που το ΠΑΣΟΚ μεχρι πριν το νομοσχεδιο εκοβε και εραβε κυριολεκτικα, Χριστουγεννα και Πασχα μεσα στην καταληψη, αλητειες του πρυτανη με μπραβους και αστυνομια να σπανε το ασυλο, αλλα και τεραστιες σε μαζικότητα συνελευσεις χαρακτηρισαν την μεγαλυτερη σε διαρκεια φοιτητικη καταληψη που εγινε ποτε. Με αποτελεσμα την πρωτη νικη απεναντι στο εκτρωμα Αρσενη. Τα ΠΣΕ κρινονται αντισυνταγματικα και κλεινουν όπου ανοιξαν, ο πρυτανης του πολυτεχνειου Κρήτης παραιτειται και η Ενωτική Πρωτοβούλια(ΕΑΑΚ) σαρώνει στις εκλογες.

Με τον ερχομο της ανοιξης πληθαινουν οι διαδηλώσεις αλλα και οι καταλήψεις κυριως καθηγητικών σχολων, με προεξαρχουσα (αν θυμαμαι καλα) την Φιλοσοφικη Αθήνας. Σε όλη την ελλάδα πραγματοποιουνται γενικες συνελευσεις και επιτροπες αδιοριστων που δηλωνουν οτι δεν θα επιτρεψουν να πραγματοποιηθει ο διαγωνισμος του ΑΣΕΠ. Οι γνωστοι αγνωστοι πασοκοι και δεξιοι προσπαθουν να διασπάσουν τον χωρο εφαρμοζοντας μια τακτικη σωματειων ωρομισθιων καθηγητων που απο την μια ειναι αντιθετοι στον διαγωνισμο αλλα βαζουν συνεχεια εμποδια στο να παρει ο αγωνας γενικότερα κοινωνικα χαρακτηριστικα. Δεν μπορουν όμως να ανοψουν τη φόρα του κινηματος. Σε μια χαρακτηριστικη στιγμη του αγωνα στην Αχαια πραγματοποιηται με την παρουσια χιλίων ανθρωπων η συνελευση του λαου της Πατρας για την Παιδεια. Τέτοιες συνελευσεις γιναν σε δεκαδες πολεις παντου. Εκει αποφασίζεται οριστικα και αμετακλητα οτι ο χαρακτηρας του κινηματος είναι πανκοινωνικός και διεκδικει οχι απλα την μη εφαρμογη του διαγωνισμου αλλα μαζικες προσληψεις, αυξησεις σε μισθους-συνταξεις και στα κονδυλια για την Παιδεια κ.α καθως και την οριστικη αποφαση για το μπλοκαρισμα-σπασιμο του διαγωνισμου με καθε μεσο.

Ετσι καπως φτασαμε στο καυτο τριημερο του πρωτου διαγωνισμου του ΑΣΕΠ. Όλες οι αδειες στην αστυνομια εχουν ανακληθει και σε δεκαεννιά πολεις το σκηνικο ειναι σκηνικό πολεμου. Η κυβερνηση εχει επιλέξει τα πιο απομακρυσμενα και δυσβατα (καθαρα με στρατιωτικους όρους) σχολεια για να επιχειρησει τον διαγωνισμο. Εκει θα γίνει και η πρωτη ριψη των νεψν χημικων του κρατους...ειδικη παραγγελια απο τη Ν.Κορέα. Το γνωστο μας πια χημικο που αντικατεστησε το παλιο δακρυγονο, μετα την αποτυχια του 90-91 να διαλυσει το κρατος το συγκεντρωμενο πληθος για οχτω ωρες στην Αθηνα,μετα την δολοφονια Τεμπονερα.
Την αρχή την κανει η Πατρα. Τρεις χιλιάδες κοσμος, η μεγαλυτερη πορεια στη πολη μετα το 1991, νυχτα πριν την πρωτη ημερα του διαγωνισμού συγκρουονται με τις δυναμεις καταστολης για ώρες. Το μυνημα εχει δοθει. Η Ελευθεροτυπια κυκλοφορει πρωτοσελιδο μια θρυλικη στον χωρο φωτογραφια με τους ΕΑΑΚιτες με κρανη και καρδονια (ξερω ακουγεται περιεργο το ΕΑΑΚ με κρανη) να κανουν το πρωτο βημα στη συγκρουση μπροστα στο σχολειο που θα γινοταν ο διαγωνισμος στον Λαγγουρα Πατρας. Το πρωι το σκηνικο εχει παρει διαστασεις σε όλη την Ελλάδα. Συγκρουσεις με την αστυνομια, χημικα, φωτιες και ξυλο σε 19 πολεις.
Γελοιες φιγουρες μεσα στον χαμο οι ...διαγωνιζομενοι. Με τη προστασια της αστυνομιας μπαινουν στα σχολεια για να εξεταστουν την ιδια ωρα που εξω οι συναδελφοι τους τρων το ξυλο της αρκουδας. Θλιβερες μορφες να σερνονται με την ελπιδα του διορισμου, λες και ο διπλανος τους που επιλεγει τον δρομο του αγωνα δεν εχει οικογενεια, χρεη, δανεια, υποχρεωσεις κτλ. Αργοτερα αυτοι οι ιδιοι συγκροτησαν συλλογο επιχυμενων του 98 και διαμαρτυροντουσαν γιατι δεν διοριστηκαν...
Το τελευταιο βραδυ ο Αρσένης ανακοινωνει οτι ο διαγωνισμος πετυχε(!) και δηλωνει ικανοποιημενος.

Λιγες μερες μετα η εκδικηση του κρατους θα ειναι σκληρη. Εξω απο τα δικαστηρια των Ευελπιδων ο φοιτητης της φιλοσοφικης Αθήνας Δ.Κουσουρής-μελος της ΕΑΑΚ και εκπρωσωπος της στην ΕΦΕΕ-δέχεται δολοφονικη επιθεση απο ομαδα Χρυσαυγιτων με αρχηγο τον αρχιαληταμπουρα Περιανδρο. Κι όταν λεω δολοφονικη εννοω ομαδα με λοσταρια με υποδειξη να χτυπαει ως θανατου τον Κουσουρη και να τον αφηνει μονο όταν νομίζουν οτι ειναι νεκρος. Ο Δημητρης χαροπαλευει αλλα θα σωθει,ευτυχως τελικα. Τα συνθηματα της εποχης ειναι χαρακτηριστικα: "ο Κουσουρης ειμαστε εμεις-φασιστα Σημιτη να παραιτηθεις", "ο διαγωνισμος είναι πια νεκρος-ωρα να πεθάνει κι ο εκσυγχρονισμος".
Ο υπ.Δημοσιας Ταξης Ρωμαιος τα φορτωνει όλα σε "ακροκινουμενες ομαδες" γενικα και ο Περιανδρος περιφερεται ανενοχλητος μεχρι την παραδοση του πριν κανα δυο χρονια.

Ετσι, λοιπον, ηταν κάπως με αδρες γραμμες στημμενο το σκηνικό όταν δειλα αλλα σταθερα άρχισαν να εμφανίζονται οι μαθητικές καταληψεις. Πολύ γρήγορα αρχισαν να γίνονται πρωτο θεμα σε όλα τα μεσα, όταν το κύμα των καταλήψεων πήρε φωτια. Ενω στην αρχη οι δηλώσεις του Αρσενη ειναι ίδιες με τις τωρινες δηλωσεις του νυν υπουργου οτι δηλαδη μιλαμε για μια μόδα που θα περασει, πολυ γρηγορα αναγκαστηκε να αναθεωρήσει. Οι καταληψεις του 98-99 ξεπερασαν καθε προηγουμενο στην συγχρονη ιστορια. Δεν έμεινε σχολειο που να μην κανει εστω και για μια βδομαδα εστω καταληψη. Ακόμη και πολυ απομακρισμενες περιοχες συμμετειχαν ενεργα, ακόμη και θρησκευτικα σχολεία(!) με δασκάλους παπαδες μπηκαν στον αγωνα. Ολοκληρο το πολιτικο σκηνικο πηρε θεση. Απο τους υπουργους και τον Σημιτη, μεχρι τον Χριστοδουλο που αφησε κατα μερος τα ανεκδοτα και τα "ελατε οπως ειστε" στη νεα γενια και ουσιαστικα κατειγγηλε τους μαθητες.

Στην αντιπερα όχθη οι μαθητες συγκροτησαν το γνωστο και σημερα Συντονιστικο Αγωνα Σχολειων Αθήνας, το ΣΑΣΑ το οποιο πολυ γρηγορα καπελωσε η μαζικη εκεινα τα χρονια μαθητικη ΚΝΕ. Ο Γαβρίλος ενας Κνιτης με καλο λεγειν αναδειχτηκε γρηγορα σαν εκπροσωπος του κινηματος, με μεγαλη ομολογουμενως περαση. Παρολαυτα σε διαφορες πολεις οπως στην Θεσσαλονικη ή στη Πατρα και στο Αγρίνιο συγκροτηθηκαν και συντονιστικα σχολειων με πιο ριζοσπαστικο προσανατολισμο. Αυτοι οι μαθητες ειδικα δεχτηκαν διπλη τη καταστολη τόσο απο το κρατος όσο και απο το ΣΑΣΑ που πολλες φορες τους αντιμετωπιζε σαν διασπαστες και προδοτες το λιγοτερο,πολλες φορες και οχι μονο φιμωνοντας την φωνη τους στα πανελλαδικα συντονιστικα.

Την ίδια ώρα τα μεσα βαρουσαν το γνωστο βιολι τους. Καταστροφες, ναρκωτικα και σεξ στα σχολεια βρικοταν στην πρωτη γραμμη της επικαιροτητας, στην πλειοψηφια τους ψεματα και προβοκατσιες διαφόρων δεξιων. Δεν ηταν σπανιο το ενδεχόμενο να μαζευτουν εξω απο το σχολειο "αγανανακτισμενοι γονεις" που πολλες φορες δεν ειχαν καμια σχεση με τα παιδια, αλλα μεγαλη σχεση με το ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ και την εκκλησια...
Οι διαδηλωσεις και η διαρκεια του αγωνα ήταν πραγματικα βγαλμενα απ τα πιο τρελα μας ονειρα. Και η καταστολη απο τους χειροτερους μας εφιαλτες. Μαθητες που συλλαμβανονταν κακοποιουνταν παραδειγματικα με πιο γνωστο παραδειγμα το ξυρισμα των μακριων μαλλιων. Σε μια κίνηση αδυναμιας η κυβερνηση αποφασιζει να ριξει στη μαχη τους εισαγγελεις. Με μια πρωτοφανης απ τη χουντα και μετα κινηση η κυβερνηση στήνει "ιδιωνυμο" εναντίον των μαθητων με τους εισαγγελεις να δινουν εντολες για συλληψεις και εισβολες στα σχολεια. Σ' αυτην την κρισιμη χρονικα στιγμη οπου πλεον εχουν περασει και τα Χριστουγεννα αρχιζουν καποια σχολεια σιγα σιγα να σπάνε. Σ' αυτο η γνωμη μου είναι οτι συνετελεσαν τοσο η ακαμπτη σταση της κυβερνησης, όσο και η μη συνυπαρξη του μαθητικου με το υπολοιπο εκπαιδευτικο,εστω, κινημα. Χαρακτηριστικο ήταν ότι όσο κρατουσαν για μηνες οι μαθητικες καταληψεις και την ΚΝΕ εκανε ενταξεις οποιον πιτσιρικα ακουγε Παπακωνσταντινου, την ιδια στιγμη και ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ δεν στηριξαν τις προτασεις στα πανεπιστημια για καταληψεις διαρκειας. Σαν αποκορυφωμα της τακτικης της βλακειας(?) το ΣΑΣΑ με την πλειοψηφια ακομα των σχολειων σε καταληψη αποφασιζει την αναστολη της καταληψης και την συνεχιση του αγωνα με αποκλεισμου δρομων και αλλα μεσα, που δυστυχως αποδειχτηκαν λογια του αερα.
Τελευταια ανοιξε η Κρητη.
Ο νομος Αρσενη περναει και υλοποιειται, οι μαθητες δινουν απο δωδεκα μαθηματα σε Β και Γ λυκειου σε πανελλαδικες εξετασεις, ο Γερασιμος κανει το "κατσε καλα Γερασιμε" προεκλογικο του σλογκαν στις επομενες εκλογες και η ΚΝΕ αφισοκολλαει ολα τα σχολεια της χωρας με μια αφισα που γραφει: "καταληψεις 1998-1999 η κερδισμενη γενια"...

Χοντρα, πολυ πολυ χοντρα καπως ετσι θυμαμαι τα γεγονοτα. Τωρα που τα βλεπω όμως γραμμενα μου φαινονται απλα ξερα και καπως, πως να το πω, περιεργα. Τιποτα ισως δεν μπορει να μου φερει περισσοτερο στο μυαλο την ενταση της εποχης αν δε θυμηθω τις εικονες που και τωρα ειναι χαραγμενες στο κεφαλι μου. Την εγγυο καθηγητρια στη κλουβα, τον μπατσο να χτυπαει με την αναποδη του γκλομπ μια μαθητρια φωναζοντας-για την Ελλαδα-τις συνελευσεις κοντρα σε ΔΑΠ-ΠΑΣΠ αλλα και ΠΚΣ που ο κοσμος εβγαινε στο προσκηνιο και μιλουσε-και ειχε παντα τοσα πολλα να πει-μιλουσε για τον εαυτο του και για όλους μας, την αγνοια κινδυνου το βραδυ πριν τα εξεταστικα του ΑΣΕΠ, την κοπελα που φωναζε αφηστε τον-και τον αφησαν-το δακρυ του μαθητη απ την Κρητη οταν ανακοινωνει πως ανοιγει και το νησι, το χαμογελο στους συντροφους του Πολυτεχνειου στην Κρητη οταν παραιτηθηκε ο πρυτανης, τον Αρσενη να αποχωρει ντροπιασμενος απ το Πολυτεχνειο του 98, τον Δημητρη πρισμενο στην εντατικη, τους μαθητες που φωναξανε "κατω οι νομοι του Αρσενη-δεν θελουμε να ζησουμε ζωη υποταγμενη".






Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2008

Άτιτλο

χωρίς λόγια

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2008

Ο πρύτανης μας δίνει τσάμπα τη βενζίνη

Σκάνδαλο στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο. Εκλάπησαν 8000 τόνοι πετρελαίου αξίας περίπου 4 εκατομμύρια ευρώπουλα. Μην τυχόν πάει το μυαλό σας στο κακό. Όχι δεν μπορώ να πιστέψω πως οι γραβατοφορεμένοι διανοούμενοι του πανεπιστημίου στήσανε τέτοια κομπίνα. Αυτοί οι γλυκύτατοι κύριοι με τα εξοχικά, τις μερσεντές και το τουπέ χιλίων καρδιναλίων δεν μπορεί θα είναι υπεράνω χρημάτων. Πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι ήταν αυτοί που πέρσι την άνοιξη μας είχαν πάρει τ' αυτιά με τις καταγγελίες περί σκοτεινών κύκλων που εμποδίζουν τα αφράτα τους κωλαράκια να καθίσουν στις καρέκλες και τα αξιώματα που δικαιωματικά τους ανήκουν. Πόσο δε περισσότερο όταν η κλοπή αφορά την θέρμανση των φοιτητών τους, που ως γνωστόν τόσο τους αγαπούν και τους βλέπουν σαν παιδιά τους. Έτσι λοιπόν αρνούμενος να δεχτώ την σκευωρία που διαβάλλει την ακαδημαϊκή μας κοινότητα σ' ολόκληρη τη χώρα αλλά και διεθνώς, σας παρουσιάζω σε πανελλαδική πρώτη προβολή τους ενόχους της κλοπής την ώρα που χρησιμοποιούν τα κλοπιμαία για τους σκοτεινούς σκοπούς τους...

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2008

Politically incorrect


Όταν ήμασταν στα πρώτα χρόνια των σπουδών μας με τους φίλους και συντρόφους, θυμάμαι να γινόταν πολύ συχνά κουβέντα γύρω από το πώς θα είμασταν εμείς οι ίδιοι στην αταξική κοινωνία, στον κομμουνισμό. Όχι οτι η συζήτηση ξεχνούσε τα χιλιάδες ακόμη εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσουμε για να φτάσουμε εκεί. Άπλα ηταν μια πολυτέλεια που συνειδητά ή ασυνείδητα επιτρέπαμε στους εαυτούς μας σε στιγμές που τα τρέχοντα της καθημερινότητας μας φαινόντουσαν πιο μακρινά, ίσως και πιο εύκολα.
Έτσι φορτώναμε στον κομμουνισμό ο καθένας τα πιο τρελά και απίστευτα όνειρα που τα είχαμε καλά φυλαγμένα για την άλλη κοινωνία, μιας που δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν στον αδιέξοδο ορίζοντα του καπιταλισμού. Με λογικά άλματα , πετούσαμε την επανάσταση, το δυνάμωμα του κινήματος, τις πρώτες μορφές άμεσης δημοκρατίας και βρισκόμασταν ήδη στο σημειο που διαλεγαμε τα δεκάδες επαγγελματα που θα καναμε, τα σπιτια-κομμουνες που θα κατοικουσαμε, τα ταξιδια που θα πηγαιναμε και όλα αυτα τα ομορφα που τα παιδια ευχονται για τον εαυτο τους και γι'αυτους που αγαπουν. Αυτο δηλαδη ήταν, πανω κατω, μια κοινωνικη-ατομική ευχη..
Όμως δεν είναι έτσι άπλα τα πράγματα. Ή μάλλον είναι και δεν είναι. Ο κομμουνισμός, η τελική απάντηση στα προβλήματα της προϊστορίας του ανθρώπου, είναι οπλισμένη με επιχειρήματα και δράση, η ίδια εκείνη ευχή που αχνοφαίνεται στα μάτια του συνάδελφου όταν σου λέει θέλω διακοπές, η οργανωμένη προσπάθεια να δουλέψουμε μια ωρίτσα λιγότερο, η συνάντηση και η αλληλεγγύη...όλα αυτά αλλά και κάτι περισσότερο. Είναι μια προοπτική που αντιβαίνει τους όρους της ιστορίας-για μια ιστορία που δεν θα την γράφουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι.

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008

Ο μικρός μαέστρος ανακαλύπτει τον κόσμο

Σήμερα στη δουλειά, προσπαθούσα να βρω κάποιο στοιχείο, κάποιο κομμάτι της ζωής μας που να μην επηρεάζεται απ το χρήμα Κάθε ριμάδα πτυχή, η παραμικρή γωνίτσα είναι αναγκασμένη να διαστρεβλώνεται, να υποδουλώνεται και τελικά να αλλάζει από το γαμημένο το χρήμα Μην φανταστείτε ότι αυτό είναι κάποια ιδεολογική αναφορά Και δεν αφορά φυσικά μόνο τις άμεσες υλικές ανάγκες, αλλά και πράγματα που ο "πολιτισμός" υποτίθεται ότι εξυψώνει σε ανώτερο επίπεδο Από το που μένεις, πως περνάς τον χρόνο σου, "ελεύθερο" και μη, την υγεία σου, τι βιβλία διαβάζεις, ποιες γυναίκες θα συναντήσεις, τι φίλους θα βρεις και τι εχθρούς θα κάνεις, πόσο μεγάλο θα είναι το κομμάτι του ουρανού που σκεπάζει τις βόλτες σου...ίσως τα πάντα που ακουμπάνε στους υλικούς όρους της ίδιας σου της ύπαρξης Που λαϊκά και κατανοητά είναι χρήμα.

Κι όμως παρόλη την πληρη εξαρτηση μας απο αυτο συνεχίζουμε να κατεβαζουμε ιδεες κ μελλοντικα σχεδια απο το κεφαλι μας γνωρίζοντας πολυ καλα οτι δεν θα πραγματοποιηθουν. Οσο απαισιοδοξο κι αν ακουγεται, ο καπιταλισμος εχει καταφερει να οικοιοποιηθει ακομη και αυτο το τ
ελευταιο κομματι ψευδαισθήσεων που σε διαφορετικη περιπτωση θα μπορουσε να τροφοδοτησει ελπίδες.

Ας το πω καλύτερα με ένα φρέσκο παράδειγμα. Πέτυχα στη τηλεόραση μια κλασσική "αμερικανιά", ένα ριαλιτυ που αλλάζει τα σπίτια των ανθρώπων. Και όχι μόνο τους τοίχους ή τα έπιπλα άλλα τα γκρεμίζει και τα ξαναχτίζει μεγαλύτερα, "ομορφότερα" κτλ. Η όλη αναστάτωση αφορούσε μια σχετικά φτωχή οικογένεια μαύρων Αμερικανών, όπου από δυο δωμάτια και ένα μπάνιο απέκτησε, μέσω της τηλεόρασης και των ¨δυνατοτήτων" της, έξι δωμάτια, πισίνα κ
αι πέντε μπάνια...Φυσικά σε αντάλλαγμα μάθαμε τα πάντα για τα προβλήματα της οικογένειας αυτής. Τη κλονισμένη υγεία του πάτερα, τις μαθησιακές δυσκολίες του γιου, τις φασαρίες στο σπίτι και άλλες ιδιαιτέρως ενοχλητικές και άσχημες , για την οικογένεια, καταστάσεις. Τελικά η όλη προσπάθεια στέφθηκε με "επιτυχία". Η πραγματική ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση εξαγοράστηκε στα μάτια χιλιάδων αποσβολωμένων τηλεθεατών (μέσα κι εγώ) από την τηλεοπτική σωτηρία μιας και μόνο οικογένειας. Ο πραγματικός αγώνας που απλώνεται μπροστά μας για σπίτια με αέρα και ήλιο βρήκε την απάντηση του στο ριαλιτυ. Μόνο έτσι μας μοστράρουν οι τηλεαστερες θα βρεις άκρη στο μπουρδέλο που λέγεται ζωή στη πόλη του κέρδους. Μόνο μ' αυτο το δρόμο θα ανασαίνεις ψύχραιμα και δεν θα σε πλακώνουν τα τέσσερα ντουβάρια στη Κασσάνδρου, την Ολύμπου και το κάθε στενάκι της μεγαλούπολης.

Έτσι λοιπόν, εννοούν την ελευθερία επιλογής, οι ισχυροί. Στα "λαμπερά" ριαλιτυ και στην γκρίζα πραγματικότητα καταστρέφεται κάθε έννοια λογικής. Αλλοιως όπως λέει και ένας όμορφα χαλασμένος τοίχος "στη θέση των ιδανικών μπήκε το χρήμα" ένα και μοναδικό ιδανικό, άφταστη διαβρωτική ναρκωτική ουτοπία...






Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

Με θάρρος δανεικό ...

"όταν θές να ξεχάσεις είναι πολλά τα μέσα , τσόντα στο pc , ανούσιες συζητήσεις , party για να μεθάς μέχρι τελικής πτώσεως και να ξερνάς όλη νύχτα , chat και αμήχανες συναντήσεις , βόλτες και θεωρητικές συζητήσεις ... τίποτα όμως δεν φέρνει αποτέλεσμα όταν δεν θέλεις πραγματικά να ξεχάσεις και περνάς κάποιες νύχτες καπνίζοντας στο μπαλκόνι , μέχρι να σε πιάσει ο γνώριμος εκείνος πόνος στο στομάχι , μέχρι να ξαπλώσεις και να ονειρευτείς για άλλη μια φορά τα ίδια , να ξυπνήσεις ζαλισμένος για άλλη μια μέρα που απλά θα προσπαθείς πάλι να ξεχάσεις και πάλι και πάλι και πάλι"

όταν το πρωτοδιάβασα νόμιζα ότι το έγραψα στ' όνειρο μου
δανεικό από angrydildo

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

Για μικρά παιδιά

αι της έλεγε παραμύθια για να κοιμηθεί σαν κι αυτό:
"Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια μακρινή μακρινή χώρα ένας γεράκος σοφός και μόνος. Τόσο σοφός που είχε καταφέρει να καταπολεμήσει τα βάρη της μοναξιάς και δεν τον επηρέαζαν πια. Τόσο μορφωμένος που οι γνώσεις που κατείχε μπορούσαν να τον ανεβάσουν στα υψηλότερα κοινωνικά στρώματα, μα και τόσο δυνατός που του έφτανε το μικρό του χωράφι και η δουλειά των χεριών του να νοιώθει πλήρης και ευτυχής.

Ο σοφός μας γέροντας είχε απο καιρό διαλέξει το επαγγελμα του. Ήταν αρωματοποιός. Στον κήπο του καλλιεργούσε τα πιο περιεργα, διαλεχτα λουλουδια, βοτάνια και αγριόχορτα, στην μεγαλυτερη δυνατή ποικιλία. Όλη η περιοχη γυρω-γυρω μοσχοβολούσε μια αιώνια άνοιξη. Μία άνοιξη που τον έκανε λιγο-λιγο ξακουστό, σ'ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Ανθρωποι απο καθε γώνια της επιπεδης τότε γης, τον επισκέπτονταν για ένα μπουκαλάκι απο τα μεθυστικά αρώματα του.

Όπως και τώρα, έτσι και τότε ο εξαιρετικός τεχνίτης αρωματοποιός, αθελα του, τράβηξε την προσοχή των ισχυρών. Δούκες και πρίγκιπες, βασιλιάδες και τύρρανοι στείλαν ολόκληρες αντιπροσωπειες με δωρα και αφθονο χρυσάφι, για να τον δελεάσουν να αφήσει τον κηπο του και να δουλεψει γι΄αυτους. Η άρνηση του ήταν η αιτία όλων των δεινών που ακόλουθησαν"

-κοιμάσαι;
-οχι αγάπη..πες μου!

"λοιπόν, οπως λέγαμε πηραν την απόφαση οι ισχυροι της γης να πολεμησουν τον σοφό μας γερο. Σιδεροδέσμιο τον οδηγήσανε να γονατίσει μπροστα στον ισχυρότερο απο αυτους.
"Θέλω το καλυτερο αρωμα του κόσμου να μου φτιάξεις", είπε το τομάρι ο αρχοντας.
"Μα αυτό δεν μπορεί να γίνει", αποκρίθηκε ο παππούλης. "Χρειάζομαι το μόνο λουλούδι που δεν μπόρεσα ποτε να καλλιεργήσω...αυτο που φυτρώνει στην άκρη του ουράνιου τόξου"

Οι ισχυροί της εξουσίας, όπως ήδη ξέρεις, δεν θα ήταν ισχυροί αν δεν απαιτούσαν τα πάντα από όλους. Έτσι και στην ιστορία μας, μικρό μου, ο άρχοντας με την απειλή ότι θα καταστρέψει τον κήπο που μια ζωή ξόδεψε για να τον φτιάξει, έστειλε τον γεράκο να βρει την άκρη του ουράνιου τόξου.
"Έχεις δώδεκα μήνες διορία" του εξήγησε. "Αν δεν γυρίσεις σε ένα χρόνο από τώρα ξέχνα τον τον κήπο σου" απείλησε το καθίκι ο βασιλιάς.

Έντεκα μήνες μετά, ο παππούλης μας είχε απελπιστεί. Είχε γυρίσει τον κόσμο ανάποδα, ταξιδεύοντας σε κάθε του γωνία, μα το ουράνιο τόξο, που με μανία κυνηγούσε έσβηνε και εμφανιζόταν κάθε φορά σε διαφορετικό μέρος. Κατάκοπος, άρρωστος και χλωμός έπεσε να κοιμηθεί ένα βράδυ, σ' ένα καταπράσινο λιβάδι. Τις πρώτες πρωινές ώρες τον ξύπνησε ένα απαλό άσπρο φως που φέγγιζε το διπλανό δασάκι. Πλησίασε στις μύτες των ποδιών του και χώθηκε στο δάσος. Όσο πλησίαζε τόσο περισσότερο το φώς δυνάμωνε. Είδε τότε ένα ξέφωτο με μια μικρή λιμνούλα με καθαρά ήρεμα νερά. Δίπλα του έπαιζε ένα κορίτσι. Το κοριτσάκι έλαμπε άσπρο φως ακριβώς πάνω στα νερά της λίμνης και από κει γεννιόντουσαν όλα τα χρώματα του κόσμου. Ήταν, φυσικά η άκρη του ουράνιου τόξου.
Το κορίτσι τον κοίταξε και του εγνεψε να δει. Δίπλα ακριβώς από την λιμνούλα φύτρωνε ο δικός του κήπος. Τότε ήξερε. είχε φτασει."

-Και στ' ορκίζομαι στην αγάπη μας, οτι το κοριτσάκι αυτο νόμιζα για μια στιγμή πως ήσουν εσυ...κοιμάσαι;