ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ

ενα κειμενο της νινας γεωργιαδου-ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΩ



Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας , ΔΕΝ θα τους κλάψουν αυτοί που όρισαν τα αφόρητα καλούπια της ζωής όλων μας κι έγιναν στο τέλος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ηθικοί αυτουργοί του θανάτου τους.

Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς, αδίστακτοι θερμοκέφαλοι ή αδίστακτοι φασίστες, πληρωμένοι δολοφόνοι ή απλώς ηλίθιοι, ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ.

Κουκουλωμένοι ή ξεκουκούλωτοι, οι δολοφόνοι είναι το μακρύ χέρι της ΜΑΥΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ που, με συνοπτικές διαδικασίες ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ, και εκτρέφει τέρατα.

Οι τρεις νεκροί είναι δικοί μας άνθρωποι. Φοβισμένοι κι εκβιασμένοι, ‘κλειδωμένοι’ και κακοπληρωμένοι.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν οι κυβερνητικοί και οι συνοδοιπόροι αρουραίοι που ροκανίζουν τις ζωές μας, που με μια μονογραφή έσβησαν εξήντα τουλάχιστον χρόνια από τις αγωνίες, τις ελπίδες και τον αγώνα των ανθρώπων για λίγο καλύτερη ζωή, για λίγο μεγαλύτερες προσδοκίες. (Τις μεγάλες προσδοκίες έτσι κι αλλιώς μόνοι μας τις είχαμε λογοκρίνει, τις είχαμε συρρικνώσει μπροστά στη στοιχειώδη επιβίωση που την περικυκλώνει η ανέχεια και η ανασφάλεια). Όσο για το «μαχαίρι στο κόκαλο» - τι πληκτική επανάληψη απ’ το Σαμίνα ως εδώ. Το μαχαίρι τους στόμωσε μέχρι να φάνε όλο το μεδούλι. Και με πασαλειμμένα τα σαγόνια απ’ το μεγάλο φαγοπότι, χύνουν σάλτσες, όχι δάκρυα.

Αυτοί δεν έχουν δάκρυα. Αυτοί δολοφονούν έναν ολόκληρο λαό, ψυχρά και προμελετημένα. Το μάτι τους μπούκωσε από την τσίμπλα της υποτέλειας. Το πολύ-πολύ να χύσουν τα υποκριτικά ζουμιά του κροκόδειλου λίγο πριν το ξέσχισμα της λείας, αν έτσι τους συμβουλέψει το επικοινωνιακό τους επιτελείο.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα φασιστοειδή, οι τραμπούκοι, οι φουσκωτοί, οι διατεταγμένοι, οι προβοκάτορες που συντάσσονται με τις παρεγγελιές για δυστυχία και απόγνωση και δέρνουν τους απελπισμένους, ψεκάζουν τους παππούδες τους, σμπαραλιάζουν θυμωμένα κεφάλια, που συντάσσονται και συμμαχούν και εκτελούν με στολή ‘παραλλαγής’ βρώμικες προβοκάτσιες από τα πιο σκοτεινά στενορύμια ως τα πιο κακοφωτισμένα έδρανα της Βουλής.

Αυτοί δεν κλαίνε καν από τα ίδια τους τα δακρυγόνα. Δεν κλαίνε καν για την ίδια την ανώφελη και επιζήμια ύπαρξή τους. Οι ένστολοι, οχυρωμένοι πίσω από τα αλεξίσφαιρα κράνη τους και οι άστολοι πίσω από την άθραυστη ανοσία τους στον πόνο, δεν ξέρουν ούτε ως λέξη το δάκρυ. Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει την πλήρη αποξήρανση των δακρυικών τους πόρων. Έχουν το γυάλινο μάτι του ρομπότ.

ΔΕΝ θα τους κλάψει η εργοδοσία, που φυλακίζει δουλοπάροικους σε υπόγεια χωρίς εξαερισμό, σε υποκαταστήματα δίχως πυροσβεστήρες και έξοδο κινδύνου, που υποχρεώνει σε απλήρωτες υπερωρίες, λαστιχένια ωράρια και πανάθλιες αμοιβές , που εκβιάζει στην απεργοσπασία και πάνω απ’ όλα απειλεί, «αν φύγεις σήμερα στην απεργία, να μην ξαναπατήσεις αύριο».
Να λοιπόν που τρεις δεν θα ξαναπατήσουν.
Αλλά μην τολμήσετε να προσποιηθείτε ότι κλαίτε γιατί εσείς δε βγάζετε δάκρυα. Βγάζετε μόνο λύματα, απόβλητα και βρώμα.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια ούτε οι αρχιπραίτορες των τηλεοπτικών παράθυρων που βρήκαν αίμα, αντί για θέμα, να πλουτίσουν την ειδησεογραφία, τις τσέπες του καναλάρχη τους και το δικό τους μπόνους. Γι αυτούς μόνο τα δάκρυα των άλλων, αβίαστα ή στημένα, φυσικά ή κατασκευασμένα, ζωντανά ή μαγνητοσκοπημένα, βγάζουν τον καμπανιστό ήχο της λίρας στο γεμάτο πουγκί.
Γι αυτούς το δάκρυ σημαίνει εφφέ. Κι αν τους περίσσεψαν και κάτι λίγα, τα κρατούν για να ζυμώνουν τους τόνους λάσπης που καταναλώνουν κάθε μέρα.

Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας τους κλαίνε οι δικοί τους άνθρωποι που, από το γέλιο, το κλάμα, τη ζεστασιά του κορμιού τους, το άγχος, την ανασφάλεια τους, θα κρατήσουν μόνο μια φωτογραφία και την ανεξίτηλη ανάμνηση.
Μαζί τους κλαίμε κι εμείς γιατί ήταν τρεις από μας. Τρεις σαν εμάς. Πιεσμένοι, αμήχανοι και φοβισμένοι και τώρα για πάντα χαμένοι.
Κλαίμε για τους τρεις χαμένους, δικούς μας ανθρώπους και όσο κλαίμε σημαίνει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί.

ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ.

Το ιδανικό μας...

Οι αδίστακτοι δολοφόνοι ξαναχτύπησαν। Κράτος και κεφάλαιο τρομοκρατημένο απο τον πολιτικό γίγαντα που κάνει αργά αλλα σοβαρά τα πρώτα του βήματα - όλους εμάς τους εργαζόμενους -δεν διστάζει να δολοφονήσει τρείς απο εμας! Για μένα έτσι είναι τα πραγματα। Το ιδανικό μας είναι η ζωη δικό σας το εγκλημα δικοί μας οι νεκροι..

Ρεαλισμός

Τι είμαστε

Ο λογαριασμός που ο άλλος σου εαυτός

ρίχνει, κρυφά μπροστά σου, κάτω από τη πόρτα

Άθροισμα

των ικανοτήτων και των εμπειριών

των δρόμων που διανύσαμε και των δρόμων που γνωρίζουμε,

αν και ακόμη δεν έχουμε περπατήσει

Δάκρυα

Μηχανισμοί εξιλέωσης της λύπης,

φραγμοί και αναγκαία αρχή για δράση

Κίνηση, πράξεις και καθρέφτες μαζί

ζευγάρια μάτια, αυτιά και χέρια

αντανακλώντας, όπως και οι δίπλα,

τη κάθε μας στροφή.

Αριθμοί

στο πηγάδι των αναρίθμητων παιχνιδιών που στήνει η εξουσία

στο πηγάδι των πιο μικρών

ένα πηγάδι με αριθμούς και λέξεις

γεννοβολώντας αδιάκοπα, διάθεση και άρνηση

Αντίπαλοι

ψάχνοντας τον τρόπο

που θα σβήσει κάθε αντιπαλότητα.

Αποδείξεις με χρώματα, γλυκόπικρες αναμνήσεις

πτυχία χωρίς αξιολόγηση

με την αξία τους καταμετρημένη κάθε πρωί - κάθε βράδυ

Είμαστε πτυχές μιας πολύβουης ένωσης

που μοναχά τραγουδώντας την αγγίζουμε.

"Είμαστε αυτό που είμαστε, για ν' αλλάξουμε αυτό που είμαστε"

Μέλλον

"Σε μας φτάνει μόνο ένα τμήμα του μέλλοντος, το σκληρότερο και το πιο αδιαπέραστο, το πιο δύσκολο για κατάκτηση, έτσι που μέσα απ' αυτό διαπερνάμε πλευρικά, σαν να προχωράμε μέσα από δυνατό αέρα, ή όπως σ' ένα ξεχειλισμένο τέλμα ασυναίσθητα διευρύνονται και καλύπτουν τα πόδια μας υπολείμματα και σαβούρες του μέλλοντος που είναι ήδη φαγωμένες και φθαρμένες. Έτσι, σε μας φτάνει εκείνο το πιο ανελέητο τμήμα του μέλλοντος, από τη χρήση ήδη τριμμένο και πατημένο μέλλον, και εμείς δεν ξέρουμε σε ποιόν έρχεται, σ' αυτό το γενικό ξεπούλημα και άρπαγμα του μέλλοντος, εκείνο το ωραιότερο του και αμάσητο τμήμα του..."

Μ. Πάβιτς "Το λεξικό των Χαζάρων"

Για να ελευθερωθουμε, τώρα πρέπει να μιλήσουμε

Γύρω μας ένας κόσμος που καταρρέει
Αχ ξέρουμε τώρα τις λέξεις να αποσαφηνίζουμε
Βέβαια έχουμε διαβάσει ιστορία, κύριοι, για ποιους μας περάσατε
ναι, ναι βλέπουμε και γύρω μας, μην ανησυχείτε γνωρίζουμε

και μένουμε μόνοι και ψάχνουμε την άκρη του νήματος
λίγο από εδώ και λίγο από εκεί
τις εμπειρίες μας στριμώχνουμε στη νέα μας ζωη
τι κάναμε και τι πρεπει να γίνει
τι είδαμε και τι αφήσαμε στη μεση
ψαχνοντάς τη βεβαιότητα του τρόπου
γεμάτοι βεβαιότητα μοναχά πως μένουν πολλά να γίνουν
πως αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει

"Θα γυρίσουμε όλοκληρο τον κόσμο"
σου ψιθυρίζω
"Αρκεί να το θελήσουμε και εμείς ζήσουμε όπως μας μάθανε εμείς ανάποδα"
μου απαντάς.
Κι αυτό αρκεί σ' εναν κόσμο δίχως δυνατότητα διαφυγής

Φτωχοί γίγαντες

αυτές τις μέρες που μετρά πιο πολύ

τι θα πείς και τι θα κάνεις

καθορίζουν το μέλλον του κόσμου

Γονατισμένοι γίγαντες

ξυπνούν

και δείχνουν με το χέρι τους

την άκρη του νήματος

Τυφλοί μας γίγαντες

βλέπετε βουνά μπροστά σας

και δεν βλέπετε που φτάνει το ύψος των ματιών σας

Δεν είναι σκοτάδι

αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια

Η αλήθεια θα μας απελευθερώσει

Επειδή μας ζώνουν τα φίδια, υπαρκτά, φανταστικά, ζωντάνα τουλάχιστον στη δύναμη της θηλιάς τους...


"Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί
κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση
μετρήσαμε τ’άμέτρητα τ’άστρα
και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια
τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό
για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα
τα πλοία που δεν άραξαν
κι είναι επειδή μια και κάτω
κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά
και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας
γεμάτα παράπονο-παιδιακίσα πράγματα-
τον Ιούλιο κάποτε
Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι
για να μας χαϊδέψει
κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω
σα να μη φάμε ξύλο.
Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις
πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πώς θα μ’αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.
Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .
Κι εκεί."