απώλεια μιας ευτυχισμένης απόλυσης

Δίπλα

2012-01-20T08:35:00.000-08:00

Συμμετέχουμε κι εδώ ολόψυχα.
Ήταν και είναι καιρός για μάχη.

2011-11-11T03:20:00.001-08:00

Happy people have no stories!

χίλιες λέξεις.

2011-11-09T05:17:00.001-08:00

Κείμενο αποχώρησης 15 μελών της νΚΑ

2011-06-20T23:46:00.000-07:00

Το κείμενο αυτό συντάχθηκε τον Απρίλιο του 2011. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν αναφέρεται στα πρόσφατα γεγονότα του "κινήματος των πλατειών". Παρ' όλα αυτά, θεωρούμε ότι διατηρεί την επικαιρότητα του για δύο βασικούς λόγους:

Ο πρώτος είναι γιατί προσπαθεί να απαντήσει στην οπισθοχώρηση του εργατικού ταξικού ανεξάρτητου συνδικαλισμού, ο οποίος έχει τόσο λοιδορηθεί στα μάτια της κοινωνίας από το παράδειγμα του αστικοποιημένου συνδικαλισμού. Το ανεξάρτητο κέντρο αγώνα της εργατικής τάξης, ο πόλος της αδιαπραγμάτευτης εργατικής πολιτικής, οι αντιθεσμοί του κινήματος και κυρίως το περιεχόμενο και η μορφή που πρέπει να παίρνουν αυτά για να αποτελέσουν αποτελεσματική και νικηφόρα αντιπρόταση στην αντεπανάσταση του κεφαλαίου, πιστεύουμε, σήμερα είναι ένα από τα βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να απασχολήσει το επαναστατικό κίνημα και τους αγωνιστές του. Πολλώ δε μάλλον που οι λαϊκές συνελεύσεις σήμερα δεν είναι εγκεφαλικά σχέδια κάποιων υπερφίαλων ιδεολόγων, αλλά υλική πραγματικότητα σε κάθε πόλη.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τους λόγους αυτής της οπισθοχώρησης που συνδέονται άρρηκτα με τη στάση της αριστεράς, στις κυρίαρχες εκφράσεις της. Η αριστερά η οποία είτε μπορεί στη μια εκδοχή να καταγγέλλει τα αστικά σχέδια από τη μία και από την άλλη μοιάζει να εύχεται να κλείσει γρήγορα ο γύρος κινητοποιήσεων που άνοιξε πρόσφατα καθώς "συνειδητά κι οργανωμένα" απέχει από αυτές. Είτε σε μια άλλη εκδοχή της, απεμπολεί την ανεξάρτητη ταξική συγκρότηση του εργατικού κινήματος, υποτασσόμενη και η ίδια στη πιο μικροαστική αντιδραστική λογική του "απολιτίκ", που δείχνει για την ώρα να αποτελεί σημαίνοντα λόγο στις πλατείες. Θυσιάζει συνειδητά έτσι τα όποια ψήγματα επαναστατικής πολιτικής στο βωμό της "έκφρασης του λαού", και έτσι στριμώχνεται στον μέσο όρο της κοινωνικής συνείδησης. Δείχνει να μην αντιλαμβάνεται πως είτε διαλέξει τη λογική της αποχής ή της ενσωμάτωσης, βάζει ωρολογιακή βόμβα στην ανατρεπτική λογική που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να πρεσβεύει.

Στην αναζήτηση των δρόμων υλοποίησης αυτής της ανατρεπτικής λογικής, σήμερα και όχι σε κάποια μακρινή εποχή της φαντασίας μας, είναι αφιερωμένο αυτό το κείμενο.

«Ω,ευγενικοί μου άνθρωποι,η ζωή ειναι σύντομη...

Αν ζούμε,ζούμε για να πατήσουμε πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων...»

Σαίξπηρ

Πολιτική Δήλωση

Είναι γεγονός ότι η οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση και δράση σήμερα πραγματοποιείται στο έδαφος μιας εποχής που πρόκειται να αλλάξει τον χαρακτήρα της κοινωνίας μας οριστικά και αμετάκλητα. Αν μετά την κατάρρευση του ψευδεπίγραφου σοσιαλισμού η αστική φιλοσοφία και ιστοριογραφία βιάστηκε να κηρύξει το τέλος της ιστορίας, έρχεται τώρα η μεγαλύτερη σε έκταση και βάθος κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού για να επανορίσει τα όρια και τις έννοιες όλων των σύγχρονων κοινωνικών σχέσεων, διαψεύδοντας, αυτή η ίδια η κρίση, τις "προφητείες" ενός αναλλοίωτου παρόντος. Όπως κι άλλες φορές στον τελευταίο αιώνα έχει συμβεί, η ιστορία μάς εκπλήσσει.

Ισχυριζόμαστε ότι βρισκόμαστε σε έναν κόμβο του ρου της ανθρώπινης ιστορίας, όπου ζούμε την επιλογή ενός τρίτου κοινωνικού παγκοσμίου πολέμου απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας. Δεν μπορούμε να μιλάμε παρά για έναν κοινωνικό οδοστρωτήρα, που δεν αφήνει ανέγγιχτο κανένα πεδίο της ανθρώπινης ζωής, ακόμα κι αν αυτό είναι καταστροφικό για την ίδια τη βιολογική επιβίωση του ανθρώπου. Εντούτοις, η κρίση εμφανίζεται από όλα τα αστικά επιτελεία, από όλα τα μέσα προπαγάνδας, αλλά ακόμα και από την ίδια τη συστημική αριστερά, σαν ένα φυσικό φαινόμενο. Εμφανίζεται σαν μια εκφυλισμένη έκφραση της καπιταλιστικής διαχείρισης, και οι απαντήσεις διεξόδου που δίνονται δεν ξεφεύγουν από τα όρια που θέτει η ίδια η μήτρα. Δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον ορίζοντα του καπιταλιστικά εφικτού και ενσωματώσιμου. Ξεχνούν πως οι κρίσεις του καπιταλισμού είναι δομικό χαρακτηριστικό του και δεν αποφεύγονται χωρίς την ανατροπή του συστήματος. Έτσι η κρίση εμφανίζεται, εντέλει, σαν ένα φαινόμενο στο οποίο λύση μπορούν να δώσουν μόνο τα αστικά επιτελεία, και αυτή είναι η εντεινόμενη καταπίεση για τις δυνάμεις της εργασίας.

Μιλάμε για μια κρίση σε καιρό αφθονίας, μα και "σπάνης". Εν μέσω αφθονίας υλικών αγαθών, το πιο εξαθλιωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης πεινάει κυριολεκτικά (π.χ. μετανάστες, “τρίτος κόσμος” και επισιτιστική κρίση, εξαθλιωμένοι στις καπιταλιστικές μητροπόλεις κ.λπ.). Όλο το υπόλοιπο κομμάτι δεν έχει πρόσβαση σε βασικά αγαθά (π.χ. υγεία), τα οποία ναι μεν βρίσκονται σε αφθονία, όμως η εργατική τάξη δε διαθέτει την αγοραστική δύναμη ώστε να έχει πρόσβαση σε αυτά. Μιλάμε όμως και για κρίση σε καιρό «σπάνης» σε ό,τι αφορά τις εργατικές αντιστάσεις, τουλάχιστον στο Δυτικό καπιταλιστικό κόσμο. Η κρίση με την ταχύτητα και τη διασπορά της, απέδειξε ότι δεν προέρχεται από παρθενογένεση, αλλά "πατάει" σε ήδη υπάρχοντα χαρακτηριστικά και στοιχεία που εδώ και καιρό είναι ώριμα να αποφέρουν καρπούς. Η διεύρυνση του ταξικού πολέμου, ήδη από την αντιτρομοκρατική σταυροφορία του 2001 έως και σήμερα, έχει παραδώσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις σημαντικές εργατικές κατακτήσεις που η αστική πολιτική επιστήμη αναγνωρίζει ως "κοινωνικό κράτος" μεταπολεμικά. Η σημερινή κρίση έρχεται να βάλει τις βάσεις του πιο αντιπροσωπευτικού καπιταλιστικού καθεστώτος, την (κοινοβουλευτική ή μη) δικτατορία των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων. Στη χώρα μας η εμπλοκή του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ σηματοδοτεί με εύγλωττο τρόπο αυτήν την πορεία. Το ελληνικό "φαινόμενο" δεν είναι ούτε εξαίρεση, ούτε "ιδιαίτερη περίπτωση", όπως προσπαθεί η άρχουσα τάξη να παρουσιάσει, αλλά ο βασικός κανόνας της άσκησης πολιτικής από την πλευρά του κεφαλαίου σ' αυτή τη νέα εποχή.

Οι εργαζόμενοι και τα καταπιεζόμενα στρώματα βρίσκονται με φτωχά και κατακερματισμένα όπλα αντιμέτωποι με τις καλά οργανωμένες δυνάμεις του κεφαλαίου που έχουν τον απόλυτο έλεγχο της άναρχης καπιταλιστικής παραγωγής. Αποτέλεσμα: η διάλυση του νομοθετικού πλαισίου που χαρακτήριζε τις εργασιακές σχέσεις, η επιχειρηματική παιδεία και υγεία, η ραγδαία αύξηση της ανεργίας, οι χιλιάδες απολύσεις, η μαύρη εργασία, η περιθωριοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, η απαξίωση, τελικά, της "αξίας" της ζωντανής εργασίας. Σκοπός: η μεγιστοποίηση της οικονομικής αποδοτικότητας για το κεφάλαιο, τόσο πανευρωπαϊκά, όσο και εγχώρια, για να μπορέσει με άλλους όρους να ανταγωνιστεί τόσο το αμερικάνικο όσο και το κινέζικο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, που έτσι κι αλλιώς βασίζεται στην πάμφθηνη μισθωτή εργασία.

Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όσον αφορά τις κοινωνικές αλλαγές που επιχειρούνται από όλες τις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Πρώτο, σηματοδοτούνται από μια ομολογία ενοχής από το ίδιο το σύστημα, ότι δεν μπορεί, πόσο μάλλον δε θέλει, να εγγυηθεί έστω την ανθρώπινη επιβίωση, καταργώντας αυτό που με μαρξιστικούς όρους λέμε ζωντανή εργασία.

Δεύτερο, ξεκαθαρίζεται, με τον πιο σαφή τρόπο, ο ρόλος του ίδιου του κράτους. Λήγει δηλαδή, μια και για πάντα, το αστικό ιδεολόγημα που θέλει το κράτος να είναι έκφραση της κοινωνίας, ένας ταξικά ουδέτερος μηχανισμός όπου απλά αποτυπώνεται ο συσχετισμός δύναμης. Το κράτος απεκδύεται όλον αυτόν τον μανδύα της δημοκρατίας, της δυνατότητας ελέγχου της κοινωνικής δομής και δηλώνει ξεκάθαρα με τρόπο μη αναστρέψιμο, ότι ο ταξικός ρόλος του είναι να επιβάλλει τη θέληση του κεφαλαίου σε όσους στέκονται απέναντι του. Επιπλέον, καταρρέει το ιδεολόγημα ότι το κράτος αποτελεί τη διαιτησία στην ταξική πάλη, το διαμεσολαβητή μεταξύ εργατικής τάξης και κεφαλαίου.

Τρίτο, πετάει στα σκουπίδια όλη τη μυθολογία περί ατομικής ευκαιρίας. Ουσιαστικά, αναιρείται η θεωρία περί ατομικής επιλογής, το ότι μπορούμε, δηλαδή, ατομικά να ελιχτούμε μέσα από τον κάματο της εργασίας και της ατομικής προσπάθειας, αν όχι σε μία καλύτερη κοινωνική τάξη, σε μία λιγότερο ανασφαλή ζωή.

Τέταρτο, το ίδιο το κοινωνικό επίδικο της κοινωνικής τάξης και ομαλότητας τίθεται πια σε, ποσοτικά και ποιοτικά, άλλο επίπεδο. Η παρουσία της καταστολής σε κάθε πλευρά της ζωής παίρνει τέτοια χαρακτηριστικά, που μετατρέπει για παράδειγμα την αστυνομία σε στρατό καταστολής διαδηλώσεων, τον συνδικαλισμό σε τρομοκρατική πράξη. Είναι η ίδια λογική που βαφτίζει νόμιμο συνδικαλισμό ό,τι κινείται σε αστική-εργοδοτική διαχειριστική κατεύθυνση. Πέμπτον, η ποινικοποίηση κάθε ιδέας που αμφισβητεί τα όρια του συστήματος, φέρνει ένα βίαιο τέλος στη εποχή των αστικών δικαιωμάτων.

Στον χορό των εξελίξεων χορεύει, λοιπόν, η αστική δημοκρατία που εμείς εδώ γνωρίζουμε. Το αστικό μπλοκ εξουσίας, δίνει τον τόνο των αλλαγών και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα τρέχει ασθμαίνοντας να χωρέσει στη νέα πολιτική πραγματικότητα. Από την παραδοσιακή δεξιά και ακροδεξιά (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) ο μονόδρομος της κεφαλαιοκρατικής επικράτησης μέχρι τέλους αποτελεί το επίσημο κρατικό δόγμα. Ενώ στην επίσημη και "ανεπίσημη" Αριστερά (ΣΥΝ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) μέσα από διαφορετικούς δρόμους κυριαρχεί η φωνή της σοσιαλδημοκρατίας, που απαιτεί την επιστροφή σ' ένα μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης ακόμα και αν αυτό «διανθίζεται» είτε με λαϊκή οικονομία, είτε με εθνικοποίηση των τραπεζών, είτε με κρατικό έλεγχο, είτε με κρατικό και εργατικό έλεγχο. Κοινή συνισταμένη και κοινός πολιτικός τους στόχος για την περίοδο παρά τις φαινομενικά αντιπαραθετικές διακηρύξεις είναι η εύρεση μιας «κεντρικής πολιτικής λύσης» ενάντια στην κρίση που θα δώσει το αστικό τελικά κράτος υπό την «πίεση» του εργατικού κινήματος. Πρόκειται για μία κοινή πολιτική αντίληψη που φιλοδοξεί –μάταια βέβαια- να ξαναμοιράσει τον πλούτο χωρίς να προσπαθεί να τσακίσει την υπάρχουσα αστική εξουσία, χωρίς να προσπαθεί να φτιάξει δομές εργατικής εξουσίας που θα καθορίσουν όχι μόνο τον τρόπο της μοιρασιάς αλλά και την ποιότητα του παραγόμενου πλούτου. Πιο συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά τις πολιτικές επιλογές και τα έμπρακτα βήματα των τελευταίων χρόνων, στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έχουν μετατραπεί σε κυρίαρχο δόγμα η δορυφοριοποίηση γύρω από κομμάτια του αστικού συστήματος, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο "αγώνας" για κοινοβουλευτική αναγνώριση και η πάλη για «αριστερή ενότητα». Αυτή η πολιτική γραμμή και πρακτική έχει γεννήσει το μόρφωμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της συνεργασίας οικονομολόγων, το αριστερό βήμα διαλόγου και την επιτροπή λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους (!). Πρόκειται για μία –από τα παλιά- πολιτική πρακτική που από τη μία επιμένει σε μια αόριστη επαναστατική επίκληση και από την άλλη στοχεύει -με όλες της τις προεκτάσεις- σε ένα νέο "κοινωνικό συμβόλαιο".

Όπως αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων καταλήγει να υποτάσσεται στην ιδεολογική κυριαρχία του κεφαλαίου, την οποία έχει διαρκώς ανάγκη η αστική τάξη για να προωθήσει τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα της επίθεσης. Διαμορφώνεται σήμερα ένα ενιαίο αστικό μπλοκ εξουσίας στο οποίο παρατάσσονται η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, το κεφάλαιο, οι κρατικοί θεσμοί, τα ΜΜΕ, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, η εκκλησία, η δικαιοσύνη, οι υπερεθνικοί οργανισμοί και ολοκληρώσεις, το υποταγμένο συνδικαλιστικό κίνημα κλπ. Χωρίς την οικοδόμηση ενός τέτοιου ασφυκτικού μπλοκ, που λειτουργεί “παραλυτικά” για τις εργατικές αντιδράσεις, θα ήταν δύσκολη η προώθηση της αντιδραστικής επίθεσης.

Με την έννοια αστικό μπλοκ ή συνασπισμό εξουσίας δεν εννοούμε απλά τις παραδοσιακά δεξιές δυνάμεις της πολιτικής ζωής της χώρας, ούτε βεβαίως μόνο κόμματα ή παρατάξεις. Με αυτό το κριτήριο ο αστικός συνασπισμός εξουσίας προσπαθεί να διευρυνθεί και στο αριστερό του άκρο. Εκεί βρίσκουν θέση και μια σειρά από κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς οι οποίες ηγεμονεύονται από τη μικροαστική πτέρυγα του κεφαλαίου(και όχι από την σκοπιά των οπαδών και φίλων που ενδεχομένως ενσωματώνουν).

Για εμάς η συμβολή μιας σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας στο εργατικό κίνημα δεν θα είναι μόνο αποπροσανατολιστική αλλά και επικίνδυνη. Για όσους ποντάρουν σε μια επανίδρυση του κράτους, από την αστική πλευρά, από την πλευρά των επιλογών της σοσιαλδημοκρατίας του παρελθόντος (κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός, κοινωνικό κράτος κτλ), υπενθυμίζουμε πως αυτή η επιλογή είναι ήδη νεκρή. Για όλους τους υπόλοιπους να πούμε μονάχα, πως ακόμη κι αν η προσπάθεια επιστροφής μιας λαϊκής σοσιαλδημοκρατίας επιτύχει, τότε θα είναι ολέθριο για τις επαναστατικές και εργατικές δυνάμεις να μην βρίσκονται απέναντι και ενάντια της. Η στρεβλή μετάφραση που προκρίνεται, δηλώνει πως το υποκείμενο που θα πάρει την εξουσία για να νικήσουν οι εργατικοί αγώνες και να υλοποιηθούν οι εργατικές επιδιώξεις είναι το «κόμμα της εργατικής τάξης» , όχι ως κόμμα των συνδικάτων, των σωματείων, των σοβιέτ, της ομοσπονδίας δηλαδή των εργατών, αλλά η πολιτική έκφραση μιας οργανωμένης «πρωτοπορίας» που υποτάσσει τα εργατικά συμφέροντα στις μικροαστικές επιδιώξεις. Αυτό, πιθανώς φαίνεται σαν καρικατούρα όταν αναφερόμαστε στην ελληνική εξωκοινοβουλευτική αριστερά, αλλά μπορεί επίσης να αναφέρεται και σε μια ιστορική τομή όπως τα σύγχρονα «σοσιαλδημοκρατικά» καθεστώτα τύπου λατινικής Αμερικής.

Αρκετοί συνεχίζουν να επιμένουν σε μια «θεαματική» εμφάνιση στην πίστα του «κεντρικού πολιτικού σκηνικού», όπως ονομάζουν το αστικό πολιτικό παιχνίδι, παρ' όλη την αυξανόμενη απαξίωση που δείχνει προς αυτό η πλειοψηφία των εργαζομένων. Υποτάσσονται στην έννοια της αστικής πολιτικής διαμεσολάβησης. Στο «καθήκον» των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων να «ενοποιήσουν ανώτερα» και να «εκφράσουν συνολικά» τις διάσπαρτες κοινωνικές αντιστάσεις. Αλλά πού; Σπανίως στα κινήματα και τους ίδιους τους εργατικούς αγώνες. Πάντα στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Σε αυτό που στήνεται γύρω από την κάλπη. Εγκλωβίζονται στο ότι μόνο σε κεντρικό επίπεδο και μόνο ένας επίσημος πολιτικός φορέας μπορεί να αναδείξει το συνολικό ζήτημα της εξουσίας. Λες και είναι ένα ερώτημα που θα λυθεί κεντρικά και σταδιακά. Λες και δεν αναβλύζει κυρίως μέσα από κάθε εργατική μάχη ειδικά τον καιρό της κρίσης και μπορεί και πρέπει να απαντηθεί και να εμφανιστεί πρώτα εκεί. Τρέφουν ακόμη αυταπάτες πως τα εκλογικά ποσοστά μπορούν να διαμορφώσουν τη πολιτική του κεφαλαίου. Ξεκαθαρίζουμε πως για μας «κεντρικό» και ουσιαστικό πεδίο παρέμβασης δεν είναι ούτε τα πάνελ των ΜΜΕ, ούτε η συμμετοχή στην δημοκρατική επίφαση των εκλογών της κοινοβουλευτικής δικτατορίας των επιχειρήσεων και της αγοράς. Για μας κεντρική και ουσιαστική παρέμβαση είναι το πεδίο των ταξικών αγώνων, στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα.

Επειδή, ακριβώς, ο καπιταλισμός έχει αφήσει πια στην άκρη όλα τα άλλοθι και τις δικαιολογίες, και είναι η αντικαπιταλιστική αριστερά που πρέπει να το εγείρει, ότι ή θα πάμε με τον μονόδρομο της χωρίς έλεος κοινωνικής βαρβαρότητας, ή θα την ανατρέψουμε. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει ούτε αυτή τη φορά. Δεν υπάρχει τρόπος να επιστρέψουμε σε κάποιου τύπου κοινωνικό συμβόλαιο, σε κάποια άλλη κοινωνική πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κάποια διέξοδος για αυτό που φαντασιώνεται η επίσημη αριστερά, ότι μπορούμε να γυρίσουμε σε μια αριστερού ή άλλου τύπου φιλολαϊκή διακυβέρνηση που να μπορεί να διαχειρισθεί με καλύτερο τρόπο αυτή την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει τρόπος να επιστρέψουμε σε μια άλλου τύπου διαπραγμάτευση. Αυτός ο πόλεμος είναι τόσο ολοκληρωτικός που δεν αφήνει κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης ή διαλόγου.

Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της ιστορίας; Μπορεί να σημαίνει ότι ο ταξικός αγώνας εξάντλησε τα όρια διεξαγωγής του; Κι όμως, η καμπή στην οποία βρισκόμαστε πρέπει να δείχνει σε όλες τις εν δυνάμει επαναστατικές δυνάμεις ακριβώς το αντίθετο. Πρέπει να δείχνει ότι αυτή η επίθεση εντείνεται τώρα, γιατί τώρα υπάρχει αυτή η τεράστια οπισθοχώρηση των εργατικών και ταξικών δυνάμεων. Ας αναλογιστούμε το πώς η ιστορία γεννιέται: η ιστορία είναι το αποτέλεσμα της ταξικής αντιπαράθεσης. Όταν το ένα σκέλος αυτής της αντιπαράθεσης –στην προκειμένη περίπτωση το εργατικό κίνημα σε Ελλάδα και Ευρώπη- ενσωματώνεται μέσω αριστερών και δεξιών οδών εντός του συστήματος, δεν υπάρχει εργατικός αντίπαλος απέναντι στο κεφάλαιο, τότε η πλάστιγγα της ταξικής πάλης γέρνει αναπόφευκτα υπέρ του κεφαλαίου. Όλα τα σχέδια που είχαν καταγραφεί τα προηγούμενα είκοσι χρόνια για το κεφάλαιο, όχι μόνο επιβεβαιώνονται, αλλά ξεπερνιούνται με τρόπο που θα έλεγε κανείς γλαφυρά, ότι δε θα μπορούσε να συλλάβει ανθρώπινος νους. Τέτοια παραδείγματα είναι η θεσμοθέτηση ιδιωτικής δικαιοσύνης ή η ποινικοποίηση του συνδικαλισμού.

Στον αντίποδα της επίθεσης και της οπισθοχώρησης του εργατικού κινήματος, όπως αυτή διαγράφεται τουλάχιστον την τελευταία εικοσαετία, εμφανίζεται, ισχυριζόμαστε, πάνω σε αυτήν την ιστορική καμπή μια φοβερή δυνατότητα: το μη αναστρέψιμο βάθεμα της κρίσης και η οριστική ανατροπή της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ποια μπορεί να είναι μια επαναστατική απάντηση στην κρίση σ’ αυτήν την κατεύθυνση;

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΚΡΙΣΗ

Αν θέλουμε να αυτοαποκαλούμαστε αριστερά της ανατροπής και να μιλάμε από τη σκοπιά του ταξικού επαναστατικού εργατικού κινήματος, τότε πρέπει εδώ και τώρα να τραβήξουμε μια διαχωριστική γραμμή από την αντίληψη που βάζει σα λύση στην κρίση την ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη. Η ανάπτυξη αποτελεί αστική και μόνο διέξοδο του κεφαλαίου από την μείωση του μέσου ποσοστού κέρδους του και την υπερσυσσώρευση του παραγόμενου πλούτου. Από την εργατική σκοπιά, μόνη διέξοδος είναι η ανατροπή του καπιταλισμού, που συνεπάγεται και το βάθεμα της κρίσης του κεφαλαίου και την ανάσχεση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και αυτό γιατί η καπιταλιστική ανάπτυξη συνεπάγεται το τσάκισμα των εργατικών αναγκών και τη περιθωριοποίηση ενός τεράστιου δυναμικού της κοινωνίας.

Από τη σκοπιά των ταξικών δυνάμεων, πρώτο και κυρίαρχο, σήμερα πρέπει να είναι το βάθεμα της κρίσης για την ήττα του ίδιου του καπιταλισμού. Με αυτήν την έννοια, λοιπόν, δεν μπορούμε να μπούμε ούτε στη συζήτηση πληρωμής του χρέους, ούτε αναδιανομής, γιατί πολύ απλά αυτό είναι δουλειά της ίδιας της αστικής κυβέρνησης και του σύμμαχου με αυτήν πολιτικού συστήματος. Από την άλλη πλευρά, οφείλει η εργατική τάξη να συζητήσει και να διεκδικήσει πάνω στο δικό της χρέος: Αυτό των στεγαστικών δανείων που δεν μπορεί να αποπληρώσει, τους λογαριασμούς στις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, τα χρέη λόγω ιδιωτικής υγείας και παιδείας κ.ο.κ. Οφείλει να απαιτήσει πρώτα και κύρια την διαγραφή αυτών των χρεών και όχι την διαγραφή του χρέους του κεφαλαίου ή του κράτους. Εξάλλου, μόνο ως παραπροϊόν αυτής της ταξικής πάλης θα μπορούσε να προκύψει και η όποια διαγραφή του εθνικού χρέους ως χρέος που δεν αναγνωρίζουν ως τέτοιο – ως δικό τους οι παραγωγοί του πλούτου αυτής της χώρας.

Δεύτερον, θα πρέπει να τραβήξουμε γραμμή απέναντι στη λογική που αναπτύσσει η συστημική αριστερά για εθνική ενότητα και ανάπτυξη. Εθνική ενότητα και εθνική ανάπτυξη σα λύση σήμερα στην κρίση μπορεί να δώσει μόνο μία, όχι απαραίτητα άλλου τύπου, αστική διακυβέρνηση. Χωρίς σύνδεση με τα στρατηγικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, το κράτος εμφανίζεται σαν κάτι αυτόνομο από την κρίση και την οικονομία. Αποκρύβεται έτσι ότι το καπιταλιστικό κράτος όχι μόνο δεν είναι εξωτερικός παράγοντας στην κρίση, όχι μόνο ενισχύει την αστική τάξη εν μέσω κρίσης αλλά αποτελεί το ίδιο αιχμή της κρίσης όχι μόνο στο πολιτικό αλλά και στο οικονομικό πεδίο.

Τρίτον, δεν μπορούμε παρά να πολεμήσουμε την ίδια την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνο την ύπαρξη του ευρώ ή άλλων μηχανισμών, την ίδια την ύπαρξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την ίδια την ύπαρξη της αστικής διακυβέρνησης.

Τέλος, πρέπει, επιτέλους, να πάρουμε διαζύγιο από τον αστικό θεσμικό συνδικαλισμό. Ο συνδικαλισμός αυτός της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ αποτελεί σήμερα σύστημα διαμεσολάβησης και ουσιαστικού ξεπουλήματος των εργατικών αγώνων. Ευθύνες γι’ αυτό έχουν τόσο η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ , αλλά και η όποια αριστερά που συνεχίζει να ενισχύει τις λογικές αυτές. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα εργατικό κίνημα το οποίο θα βρίσκεται με το ένα πόδι στη ΓΣΕΕ, με το άλλο θα αναπαράγει τον θεσμικό συνδικαλισμό ακόμη και στα πρωτοβάθμια σωματεία, και από την τρίτη θα φαντασιώνεται μαζικές εργατικές διαδικασίες. Θα πρέπει να διαλέξουν οι ταξικές εργατικές δυνάμεις, επιτέλους, με τι από τα τρία είναι.

Η σημερινή αυτοαποκαλούμενη επαναστατική αριστερά θεωρεί ότι η τάξη πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί με τον αγώνα στην κατάκτηση μικρών αιτημάτων ή αποκλειστικά οικονομικών αιτημάτων ώστε να ωριμάσει για την κατάκτηση των πολιτικών αιτημάτων αλλά και την ίδια την αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας. Μιλά για την «ανάδειξη» της τάξης σε έναν καλύτερο συσχετισμό δύναμης έναντι της αστικής και αυτό γίνεται μέσω της καλυτέρευσης της υλικής της πραγματικότητας, με την κατάκτηση αιτημάτων και στόχων. Για μία ακόμη φορά στο αμείλικτο δίλημμα “μεταρρύθμιση ή επανάσταση”, απαντά με το πρώτο, φοβούμενη να αναμετρηθεί και να επιχειρήσει τη ρεαλιστική υλική δύναμη του δεύτερου όπως αυτό αναβλύζει από τις επιμέρους μάχες σε κάθε κοινωνικό χώρο.

Για μας, στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, ο οικονομικός αγώνας, ο αγώνας της επιβίωσης της εργατικής τάξης, μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε πολιτικό αγώνα ανατροπής. Αντιλαμβανόμαστε πως η πάλη των εργατικών σωματείων σήμερα δεν μπορεί να περιορίζεται στην τακτική υπεράσπιση των «κεκτημένων». Ένας λόγος είναι γιατί η καθημερινή πάλη των εργαζομένων μπορεί να φέρει στο προσκήνιο τη δυνατότητα για την αναδιοργάνωση, σε άλλη βάση, ολόκληρης της κοινωνίας. Ο βασικότερος, όμως, λόγος είναι γιατί κανένας εργατικός αγώνας στην εποχή μας δεν μπορεί να είναι νικηφόρος, αν δεν υπάρχει εργατικός ταξικός εκβιασμός που να αποκτά έστω και εν μέρει πανκοινωνικά χαρακτηριστικά. Αν έστω και στο ελάχιστο δεν έχει στο πλευρό του την πλειοψηφία της εργατικής τάξης. Αυτό, όμως, απαιτεί από τους εργατικούς αγώνες και τους ίδιους τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους να αποκτούν όλο και πιο σαφή αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά στη δράση τους. Μόνο μια τέτοιου τύπου ταξική απειλή μπορεί να διασφαλίσει την υποχώρηση του κεφαλαίου. Από αυτή τη σκοπιά φιλοδοξούμε να μπολιάσουμε κάθε εργατική κινητοποίηση με μαχητικά εργατικά εργαλεία λογικής, που να συνδέουν την υπεράσπιση της επιβίωσης των εργαζομένων με την αμφισβήτηση της ίδιας της κυριαρχίας του κεφαλαίου στη ζωή τους.

Στα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία και στο συντονισμό τους, εύκολα παρατηρεί κανείς ότι αυτά βρίσκονται σε ένα δύσκολο, δύσβατο αλλά κρίσιμο σταυροδρόμι. Σήμερα η διάλυση της εργατικής νομοθεσίας και των συλλογικών συμβάσεων βάζει επί τάπητος το ζήτημα ύπαρξης του εργατικού συνδικαλισμού. Η εποχή που τα εργατικά σωματεία παίζανε το ρόλο της νομικής κάλυψης των εργαζομένων σαν ένα θεσμικό συμπλήρωμα μιας κοινωνικής λειτουργίας, βρίσκεται στις τελευταίες της μέρες. Μαζί της και η εποχή του θεσμικού συνδικαλισμού. Το ερώτημα για τα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία είναι ξεκάθαρο: Ή θα κάνουν το βήμα να δημιουργήσουν μια ανεξάρτητη ομοσπονδία πρωτοβάθμιων σωματείων με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης και αιχμηρό πολιτικό περιεχόμενο, ή όσο δεν κάνουν αυτό το βήμα, όσο δεν προετοιμάζουν και δεν παλεύουν στην κατεύθυνση της γενικής απεργίας διαρκείας, από τα κάτω και σε κάθε χώρο εργασίας, όσο δεν ενσωματώνουν πρωτοβουλίες και κινήσεις, σωματεία βάσης, και άλλες διαδικασίες που γεννιούνται σήμερα μέσα στο εργατικό κίνημα μέσα σε έναν άλλου τύπου συντονισμό, τόσο θα καταλήγουν μία ακόμα φωνή μέσα στα πλαίσια και τα όρια της ίδιας της ΓΣΕΕ και έτσι οι αγώνες τους θα ηττώνται. Προφανώς, αυτό προϋποθέτει ότι αν υπάρχουν εν δυνάμει επαναστατικές, ταξικές, εργατικές δυνάμεις μέσα στα συντονιστικά πρωτοβάθμιων σωματείων, θα διαχωριστούν πλήρως από τις δυνάμεις που έχουν προεδρείες σε εργατικά κέντρα, τις δυνάμεις για παράδειγμα του Συνασπισμού, που παίζουν το ρόλο της πέμπτης φάλαγγας σε τέτοιες διαδικασίες.

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΝΤΙΘΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Για εμάς οποιοδήποτε άλλο πρόταγμα, όπως η πολιτική διαμεσολάβηση, οι εκλογές, η ενότητα της αριστεράς πρέπει τουλάχιστον να υποταχθεί στο σχέδιο της γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας του ανεξάρτητου κέντρου αγώνα, των γενικών συνελεύσεων σε κάθε χώρο, και σ’ αυτό που λέμε απλά «να πάρει η εργατική τάξη τον αγώνα στα χέρια της για μια άλλη κοινωνική οργάνωση». Την ίδια στιγμή που το πολιτικό σύστημα τραβάει μια γραμμή και λέει ότι αυτό είναι το όριο της νομιμότητας, και η πλειοψηφία της αριστεράς τρέχει να χωρέσει σε αυτό, χρέος της επαναστατικής αριστεράς είναι να παίξει το ρόλο του πυροδότη αγωνιστικών κινητοποιήσεων και δημιουργικής δύναμης για την εμφάνισης στο προσκήνιο αντιθεσμών εργατικής πολιτικής και εξουσίας.

Διεκδικούμε σήμερα την εξουσία σε κάθε κοινωνικό χώρο για να μπορέσουμε να φτιάξουμε τις προϋποθέσεις να πάρουμε την εξουσία σε συνολικό και πανκοινωνικό επίπεδο. Σήμερα, άλλωστε, που οι επαναστάσεις της Β. Αφρικής επαναφέρουν τη συζήτηση τόσο στη δυνατότητα της επανάστασης από τη μία αλλά και από την άλλη στην αδυναμία οριστικής νίκης χωρίς την ύπαρξη δομών των εργατικών μαζών που μπορούν να διεκδικήσουν πέρα από την ανατροπή της κυβέρνησης, να πάρουν στα χέρια τους ολόκληρη την κοινωνική οργάνωση. Χρέος μας, λοιπόν, είναι να δημιουργήσουμε αυτούς τους αντιθεσμούς, αυτές τις συνελεύσεις βάσης σε κάθε χώρο δουλειάς αλλά και αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, και την ομοσπονδία τους για να μπορέσουμε να πάρουμε πραγματικά όλον τον πλούτο που μας ανήκει, για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε πραγματικά την κλεμμένη ζωή.

Οι αντιθεσμικές μορφές πάλης ως χώροι παραγωγής εργατικής πολιτικής με συνολική στόχευση, αντιπαράθεση και σύγκρουση με το κεφάλαιο και την πολιτική του, θέτουν στα χέρια του εργατικού κινήματος τον άμεσο, συνολικό επαναστατικό αγώνα και αποτελούν εν σπέρματι δομές «δυαδικής εξουσίας». Δεδομένης της ιστορικής αποτυχίας της οργάνωσης του επαναστατικού αγώνα από το κόμμα, ή εν γένει την ηγεσία που κατέχει την επαναστατική αλήθεια, οι αντιθεσμικές δομές ως συλλογικότητες, μπορούν να οργανώσουν τον επαναστατικό αγώνα και την κατάληψη των μέσων παραγωγής, αλλά και να διαμορφώσουν το τι πλούτος παράγεται και πώς. Με την έννοια αυτή, οι αντιθεσμοί θα αποτελούσαν άρνηση του ορισμού τους εάν περιγράφονταν ως κομμουνιστικές νησίδες στον καπιταλισμό σήμερα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν, επιλέγουμε οι πολιτικοί αντιθεσμοί των εργαζομένων και της νεολαίας να υφίστανται όχι μόνο στις πλημμυρίδες αλλά και στις αμπώτιδες του κινήματος. Επιλέγουμε οι αντιθεσμοί αυτοί να παράγουν πολιτική και όχι μόνο να επικυρώνουν αποφάσεις και να συνθέτουν έναν μέσο όρο της πολυχρωμίας των αντιλήψεων που εκφράζονται σε αυτούς, αλλά να αποτελούν μορφές διαπάλης για την ηγεμονία της εργατικής πολιτικής. Επιλέγουμε να αντιπαρατίθενται με τους θεσμούς της αστικής πολιτικής, παράγοντας αντίληψη συνολικά για τη ζωή. Επιλέγουμε όλη η εξουσία να βρίσκεται σε αυτούς και για την ανατροπή αστικών αντιλήψεων στην εργατική τάξη και για τη δημιουργία επαναστατικής συλλογικής συνείδησης, με στόχο η εργατική τάξη να γίνει τάξη για τον εαυτό της.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ

Η οργάνωση του επαναστατικού υποκειμένου, ήταν και είναι ένα από τα βασικά στοιχεία που καθόρισαν και καθορίζουν την ιστορική πορεία του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος μέσα στο χρόνο.

Οι συνεχείς ήττες της εργατικής τάξης που με τη μετάβαση στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό αυξήθηκαν ραγδαία, μας οδηγούν μέσα από την αυτοκριτική και την ιδεολογική αναζήτηση, σε ρήξη με το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα. Απορρίπτουμε τη λογική του διαχωρισμού πολιτικού-οικονομικού αγώνα που αντιλαμβάνεται την πολιτική πρωτοπορία πάνω και έξω από την εργατική τάξη. Τη λογική δηλαδή που θέλει μόνο το κόμμα να παράγει πολιτική και την τάξη να κάνει αντίσταση και πάλη για το μισθό. Απορρίπτουμε και τη λογική των σταδίων που αναθέτει την επανάσταση σε ένα αόριστο μέλλον, όταν θα ωριμάσουν οι συνθήκες, όταν θα συσσωρευτούν οι όροι κλπ…

Με αυτήν την ιστορικά χρεοκοπημένη αντίληψη ερχόμαστε σε ρήξη και φιλοδοξούμε να συνεχίσουμε τα βήματα στο εγχείρημα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης επιμένοντας στο ζήτημα της επανάστασης στο σήμερα. Με βασικά κριτήρια παραγωγής πολιτικής την αντίστροφη ιεράρχηση, τη σύνδεση της στρατηγικής με την τακτική, την αντικαπιταλιστική προοπτική στην αιχμή της εργατικής πολιτικής, στοιχεία που στην περίοδο της κρίσης κρίνονται ακόμη πιο επιτακτικά για τον προσδιορισμό των πολιτικών στόχων και αιτημάτων πάλης. Στρατηγική μας επιδίωξη παραμένει η κομμουνιστική απελευθέρωση και με οδηγό αυτήν ορίζουμε ως τακτική το συνολικό επαναστατικό αγώνα στο σήμερα.

Αντιλαμβανόμαστε το επαναστατικό υποκείμενο, σε τρία επίπεδα, την οργάνωση, το μέτωπο και το κίνημα, που συνδέονται διαλεκτικά μεταξύ τους, με οριζόντια και αμφίδρομη σχέση, παράγοντας όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά ταξική συνείδηση, και που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της επαναστατικής θεωρίας και δράσης.

Θεωρούμε πως υπάρχει ανάγκη για οργάνωση κομμουνιστικής αναφοράς με βασική ιδεολογική αφετηρία το μαχόμενο μαρξισμό, όχι σαν δόγμα ή επιστημονικό αξίωμα, αλλά σαν χρήσιμο εργαλείο το οποίο έθεσε για πρώτη φορά τη δυνατότητα και την αναγκαιότητα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης ως αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Με κριτήριο την κομμουνιστική επαναθεμελίωση θέλουμε να βαθύνουμε την ιδεολογική αναζήτηση, χωρίς προκαταλήψεις και ιδεολογικούς αφορισμούς, μέσα στο ίδιο το κίνημα και τις ταξικές αναμετρήσεις με στόχο τη διαμόρφωση εκείνου του ιδεολογικού πλαισίου που να μπορεί να συνθλίβει την ιδεολογική βιτρίνα του κεφαλαίου. Κεντρικός μας στόχος είναι η διαμόρφωση και προώθηση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης που να μπορεί να γίνει επικίνδυνο για την κυριαρχία του κεφαλαίου. Ένα τέτοιο πρόγραμμα πρέπει να έχει βασικό στόχο το βάθεμα της κρίσης του κεφαλαίου και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Την δημιουργία αντικαπιταλιστικών μορφών οργάνωσης της κοινωνίας και συνολική διαπάλη για την εργατική εξουσία. Να έχει σαφές αντεθνικό στίγμα απέναντι στα εθνικά αστικά συμφέροντα και στις διεθνείς καπιταλιστικές ολοκληρώσεις.

Η οργάνωση πρέπει να επιδιώκει την ενότητα της εργατικής τάξης σε νέα βάση και πρώτα από όλα στο εσωτερικό της, στην ίδια της την λειτουργία.

Σε μια τέτοια οργάνωση η πολιτική θα πρέπει να παράγεται μέσα από αντιιεραρχικές και αντιγραφειοκρατικές δομές, κόντρα σε λογικές ανάθεσης και εκπροσώπησης. Η οργάνωση πρέπει να προσπαθήσει να απελευθερωθεί πρώτα από όλα η ίδια από το αστικό κριτήριο της αξιοκρατίας, της διάκρισης σε περισσότερο και λιγότερο πολιτικά ικανούς συντρόφους. Πρέπει να έρθει σε ρήξη με την προσωπολατρεία, την ανάδειξη «αρχηγών» και ηγετών, τη διάκριση σε καθοδηγητές και καθοδηγούμενους, σε στελέχη και απλά μέλη

Παλεύουμε για την δημιουργία Κοινωνικοπολιτικής Πρωτοβουλίας που να μπορεί να ενσωματώνει όλα τα θετικά χαρακτηριστικά των σχημάτων που δρουν σε κοινωνικούς χώρους και έχουν αντικαπιταλιστική αναφορά. Να διαμορφώνεται από τις οργανώσεις και τα σχήματα του πολύμορφου επαναστατικού αγώνα. Επιδιώκουμε να δώσουμε νέα πνοή, να ξαναπροσεγγίσουμε τη λογική του μετώπου, που τείνει να εκφυλιστεί σε πεδίο ενοποίησης ή πιο συχνά απλής συγκόλλησης των πολιτικών οργανώσεων και των οπαδών τους. Μέτωπο, λοιπόν, εννοούμε το χώρο πολιτικής δράσης και συσπείρωσης συνειδητών, ημισυνειδητών και αυθόρμητων με πρωτόλεια αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά δυνάμεων με στόχο την πολιτική και κινηματική δράση μέχρι την επαναστατική ανατροπή. Που προωθεί τη λογική του άμεσου επαναστατικού αγώνα σε κάθε χώρο και σε κάθε ζήτημα. Που συγκροτείται σε μια ενιαία αντικαπιταλιστική πτέρυγα με βασικό κύτταρο οργάνωσης τα σχήματα στους κοινωνικούς χώρους. Σχήματα που συγκροτούνται με βάση την αμεσοδημοκρατία, την αυτοτέλεια και την πολιτική ανεξαρτησία από την αστική πολιτική. Με βασικό μέλημα την προώθηση της ταξικής αντικαπιταλιστικής συνείδησης στο κίνημα και των ενιαίων ταξικών συμφερόντων. Με πρόγραμμα πάλης και αιτήματα που να συνδέουν την τακτική με τη στρατηγική, με στόχο να ενισχύουν την τάση χειραφέτησης και την αντικαπιταλιστική προοπτική.

Παλεύουμε για ένα κίνημα αντίστοιχο της εποχής. Το κίνημα της εργατικής τάξης και της νεολαίας είναι ο καθοριστικός, αποφασιστικός κρίκος για την ανατροπή του κοινωνικοπολιτικού συσχετισμού προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Κίνημα που συγκροτείται σε δομές που να ενοποιούν την κατακερματισμένη εργατική τάξη και νεολαία σε ταξική βάση και σε ανεξαρτησία από την αστική πολιτική και τους θεσμούς της. Κίνημα αυτοοργάνωσης και άμεσης δημοκρατίας συγκροτημένο σε οργανωμένο φορέα της εργατικής πολιτικής στην κατεύθυνση της χειραφέτησης και της απελευθέρωσης. Με το διαρκή επαναστατικό εκβιασμό της εργατικής εξουσίας το κίνημα μπορεί να απειλήσει, να πετύχει νίκες και τελικά να ανατρέψει το αστικό μπλοκ εξουσίας.

ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ Ν' ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΠΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ Θ' ΑΦΗΣΕΙΣ

Σε όλα τα χρόνια της εικοσάχρονης πορείας του το Νέο Αριστερό Ρεύμα προσπάθησε με σοβαρούς όρους να κάνει τομές στο επίπεδο της πολιτικής, της ιδεολογίας και της πρακτικής, προσπαθώντας να επαναδιατυπώσει έννοιες όπως αυτές της τακτικής και της στρατηγικής, ή εισάγοντας νέες, όπως αυτή της αντίστροφης ιεράρχησης, αλλά και να επιχειρήσει νέες αναγνώσεις της πραγματικότητας, εισάγοντας την πρωτοποριακή ανάλυση για τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Αυτό είχε αντανακλάσεις και στην πρακτική του. Και ήταν ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτή η αναζήτηση που στράτευαν και εμάς σε αυτή την αντίληψη, για την οποία παλέψαμε πολλά χρόνια.

Παρ' όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια το ΝΑΡ έχει προχωρήσει σε μια σειρά πολιτικών επιλογών, τις οποίες οι πιο αισιόδοξοι και καλοπροαίρετοι θα χαρακτήριζαν ως ατοπήματα, αλλά εμείς επιμένουμε να πιστεύουμε πως δεν αποτελούν απλά μια ρεφορμιστική απόκλιση, αλλά μια μικροαστικού τύπου μετάλλαξη, με αποτέλεσμα την παρέμβαση στο κίνημα και στα μέτωπα υποτάσσοντας την εργατική πολιτική σε αστικά κριτήρια. Στιγμιότυπα αυτής της μετάλλαξης είδαμε στη σιωπηρή συναίνεση στο κλείσιμο των καταλήψεων του 2006-2007, για να συνεχιστεί με τη διαστρέβλωση και τον εκφυλισμό της αντίληψης του τρίτου πόλου, που γέννησε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, επιχείρησε να δώσει τη χαριστική βολή στη λογική των σχημάτων της ΕΑΑΚ και έθαψε χωρίς ούτε ένα δάκρυ όλη την αντίληψη για το Νέο Εργατικό Κίνημα. Λογικά επακόλουθα ήταν η χυδαία στάση απέναντι στην Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση και το δίκτυο Σπάρτακος, στις δίκες για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, η ξεπουλημένη επιλογή συμμετοχής σε μορφώματα τύπου Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου και αντίστοιχες κινήσεις, όπως η στήριξη δεξιών λογικών και πολιτικών στις εκλογές, που ήρθαν για να επιβεβαιώσουν με τον πιο εφιαλτικό τρόπο αυτή τη μετάλλαξη, μην αφήνοντας καμία ελπίδα αντιστρεψιμότητας. Όλα τα παραπάνω, που αποτυπώνονται και στο επίπεδο της πρακτικής, αλλά και σε αυτό της ιδεολογίας, κάνουν σαφές ότι πλέον το ΝΑΡ δεν μπορεί και δε θέλει να συμβάλλει στο εγχείρημα της Κομμουνιστικής Επαναθεμελίωσης, που σήμερα περισσότερο από ποτέ οφείλει να αποτελεί το στρατηγικό στόχο ολόκληρου του εργατικού κινήματος, πόσο μάλλον μιας οργανωμένης πρωτοπορίας.

Κρατάμε σφιχτά την πεποίθηση πως είναι χρέος όλων των σκεπτόμενων αγωνιστών εργατών, να επαναδιατυπώσουν το επαναστατικό πρόταγμα, ώστε αυτό να μη μείνει στην επανεμφάνιση των συμβόλων και των λέξεων, αλλά να συμβάλλει στην ουσιαστική επαναθεμελίωση των κοινωνικών όρων ζωής και αναπαραγωγής της ίδιας της τάξης. Κι αυτό είναι το μάθημα που οφείλουμε να διδαχτούμε από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, μα κυρίως για να μπορούμε να διαμορφώσουμε το πεδίο νίκης των εξεγέρσεων του μέλλοντος.

Από την πλευρά μας, πιστοί στην αντίληψη και τις αρχές ενός Εργατικού Πολιτισμού που το ίδιο το ΝΑΡ μας δίδαξε, προσπαθήσαμε με όλες μας τις δυνάμεις να συμβάλλουμε από την πρώτη στιγμή της εσωοργανωτικής αντιπαράθεσης σε έναν υγιή τόσο προς τα μέσα, όσο και προς τα έξω διάλογο, που επιδιώκαμε να καταλήγει στην προώθηση της εργατικής πολιτικής, στοχεύοντας προφανώς στην αποτροπή της πορείας που τελικά επέλεξε να ακολουθήσει η οργάνωση. Επειδή ακριβώς ένας τέτοιος διάλογος σε μια τόσο κρίσιμη ιστορικά στιγμή για την ταξική πάλη δεν μπορεί να γίνεται με όρους φραξιονισμού και συνωμοτισμού, συμβάλαμε στη συγκρότηση και συμμετείχαμε στην Τάση Συμβολής στην Κομμουνιστική Επαναθεμελίωση, ώστε να θέσουμε όσο πιο δημόσια, ανοιχτά και ειλικρινά τη διαφωνία μας στην κρίση όλου του εύρους του τρίπτυχου οργάνωση-μέτωπο-κίνημα. Κυρίως, όμως, συμβάλαμε σε αυτό το εγχείρημα για να προωθήσουμε στην πράξη μια επαναστατική εργατική απάντηση στην κρίση. Θεωρούμε πως η Τάση Συμβολής στην Κομμουνιστική Επαναθεμελίωση κατάφερε να τροφοδοτήσει με μία άλλη ποιότητα και βάθος τη συζήτηση στο εσωτερικό της οργάνωσης. Προσπάθησε να μετατοπίσει τις αντιπαραθέσεις από το οργανωτικό επίπεδο στο πολιτικό. Έδωσε μάχη για να αποτρέψει ένα σημαντικό τμήμα συντρόφων από το να απογοητευτούν από τη φτώχεια και την πολιτική και οργανωτική αποσάθρωση της οργάνωσης και για να μην οδηγηθούν μακριά από την οργανωμένη ταξική πάλη. Στις περιπτώσεις που έθεσε τη διακριτή πολιτική της πρόταση στον κόσμο του μετώπου και του κινήματος, δοκιμάστηκε στο να συγκρατήσει το σύνολο της οργάνωσης από το να κάνει επιλογές σε βάρος όλων των προσπαθειών του ρεύματος στο παρελθόν ειδικά σε ό,τι αφορά την οικοδόμηση ενός άλλου εργατικού πόλου, όπως προσπαθήθηκε να γίνει στη διαδήλωση της ΔΕΘ_2010 παραλίγο οδηγώντας τα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία σε πλήρη υποταγή και αποθέωση της λογικής της κοινής δράσης και στη συμπόρευση με τη ΓΣΕΕ. Από την άλλη, βέβαια, η Τάση, κουβαλώντας το φορτίο τόσο των δικών μας υποκειμενικών αδυναμιών όσο και των κακών κεκτημένων του ΝΑΡ, δεν κατάφερε να πετύχει βασικούς της στόχους, παρόλο που πάλεψε σε ιδιαίτερα δύσκολες εσωοργανωτικές συνθήκες, που καταντούσαν συχνά ντροπιαστικές για το κομμουνιστικό κίνημα. Δεν κατόρθωσε να επαναφέρει μέσα στις ΟΒ τη συνολική πολιτική συζήτηση στη βάση επαναστατικών στόχων και κριτηρίων και όχι διαχείρισης κοινωνικών μετώπων και κινηματικών ραντεβού. Δεν κατόρθωσε να άρει τους αντιδημοκρατικούς και γραφειοκρατικούς όρους με τους οποίους διεξαγόταν η συλλογική συζήτηση μέσα στο ΝΑΡ και τη νΚΑ. Και κυρίως δεν κατάφερε να ξεφύγει από τα στενά, συχνά ασφυκτικά πλαίσια της εσωτερικής διαμάχης και να δοκιμαστεί αυτοτελώς στους κοινωνικούς χώρους και αγώνες, καταλήγοντας να γίνει παραμορφωτικός καθρέφτης του ίδιου του ΝΑΡ.

Συνεχίζουμε να χρειαζόμαστε μια κομμουνιστική, επαναστατική οργάνωση, που θα δανείζεται στοιχεία από το ίδιο της το όνομα, στοχεύοντας στο σήμερα -και όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον- να γίνεται όλο και περισσότερο, όλο και πιο ολοκληρωμένα, καθρέφτης της κοινωνίας που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Μια οργάνωση, που δε θα τρέμει στο άκουσμα μιας διαφορετικής φωνής, αλλά θα προωθεί γόνιμα ακόμη και τις ίδιες της τις αντιπαραθέσεις με το κριτήριο της πράξης. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε κι ένα οργανωτικό μοντέλο που θα ακουμπά στις στρατηγικές μας επιδιώξεις και θα αξιοποιεί τις πιο επιτυχημένες εμπειρίες του εργατικού κινήματος, συναντώντας τις πιο πρωτοπόρες εκφράσεις του στο σήμερα. Έχουμε βαθιά πεποίθηση πως μόνο μια τέτοιου τύπου οργάνωση μπορεί να διαμορφώσει σήμερα, ζωντανά παραδείγματα για την εργατική τάξη και τη νεολαία, κομμουνιστές, ελεύθερους αγωνιζόμενους ανθρώπους, που κλείνουν μέσα στα χέρια τους «τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος».

Για το λόγο αυτό και όλους τους παραπάνω λόγους, όπως αυτοί διαφαίνονται στην ανάλυσή μας, δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε τους εαυτούς μας μέλη του ΝΑΡ και της νΚΑ και γνωστοποιούμε στο σύνολο και των δύο οργανώσεων, αφενός την αποχώρηση μας και αφετέρου δηλώνουμε την πρόθεσή μας για τη συγκρότηση συλλογικότητας, που θα επιδιώξουμε να έχει πανελλαδικά χαρακτηριστικά και θα επικοινωνεί ανοιχτά και χωρίς αγκυλώσεις με όλα τα ρεύματα και τους αγωνιστές που βλέπουν τον εαυτό τους στις επάλξεις της επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς. Αυτή η συλλογικότητα, η ανύπαρκτη έως σήμερα, δεν είμαστε εμείς. Θέλουμε, όμως, και εμείς να είμαστε κομμάτι της.

"Όσοι περιμένουν να βρουν πατημένα χνάρια θα απογοητευτούν γρήγορα. Όσοι δεν είναι έτοιμοι να πέσουν και να ξανασηκωθούν, να χάσουν τον δρόμο τους και να τον ξαναβρούν, να αγγίξουν όχι μια και δύο αλλά δέκα και εκατό φορές τον πάτο της έσχατης αμφιβολίας για τα σχέδια τους, για τις ιδέες τους, για τους συντρόφους τους, και για τους ίδιους τους εαυτούς τους, να αναμετρηθούν με τα χίλια δυο πρόσωπα της απόγνωσης και να ξανανέβουν στον αφρό, είναι καλύτερα να περιμένουν την κοινωνική αλλαγή απ' τον Αι Βασίλη ή, πράγμα που δεν διαφέρει πολύ, από κάποια αψεγάδιαστη δικαιωμένη "πρωτοπορία" .Εμείς δεν έχουμε να προσφέρουμε παρά την άχαρη γοητεία της καινούριας προσπάθειας, την ιστορική βεβαιότητα για τον σκοπό, την πάλη για τον ποιοτικό εμπλουτισμό του μαζί με την αδιάκοπη κριτική για τα μέσα, την στράτευση σε μια υπόθεση που χρειάζεται μαχητές αλλά θέλει να καταργήσει τους στρατιώτες"

δεν πληρώνω

2011-04-12T02:41:00.001-07:00

Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι

2010-07-26T00:50:00.000-07:00

Μικρότερος είχα κάνει κάποιον καιρό τερματοφύλακας. Ή καλύτερα τερματοτύφλακας. Για δείτε λοιπόν μια λίστα ενός πρώην τερματζή, που ήθελε να παίξει επίθεση:

1. Με εκνευρίζουν οι αυθημερόν εκδρομές στη θάλασσα. Προς τι τόση ταλαιπωρία μόνο και μόνο για μια τζούρα, υποτιθέμενης, ανάμνησης καλοκαιριού; Τι κοινό έχει ρε φίλε η δεδομένη επιστροφή με τη ψευδαίσθηση ότι έχουμε μέρες ακόμη;

2. Μου τη σπάνε οι επιτυχημένοι. Για να το κάνουμε ακόμη πιο ξεμπούρδελο πάρε κι αυτό: Και καλά τώρα, γιατί ο βασικός λόγος είναι ότι είμαι μικρόψυχος. Τι θα σε πείραζαν, λοιπόν, φιλαράκο αν ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς; Απλά θεωρητικοποιώ την αδυναμία μου, που λένε και στον "χώρο". Γαμάτο;

3. Άντε γαμηθείτε, απαιτήσεις, γαλάζιε, μπλε, μαύρε και κόκκινε κόσμε, πλανήτη Γη και λοιποί σφαιρική όγκοι. Γαμιέται το φιλόπτωχο ταμείο που εχει χεστεί στα φράγκα, τα χρέη μου κι οι εμμονές μου. Όποιος θέλει απόδειξη, να περάσει από το ταμείο. Ότι έχουμε, έχουμε. Κι όσο φτάσει. Ποιος είπε ρε ότι φτάνει παραπάνω;

4. Εάν ξανακούσω, ανακουφιστικές, πατερναλιστικές εκφράσεις του στυλ "ποσό καλός είσαι", "τι εξαιρετικά που έκανες αυτό ή εκείνο" θα ξεράσω. Όχι τίποτε, αλλά αγχώνομαι και χάνω τις λέξεις μου. Χάνω τη δύναμη της φωνής μου, φίλε καταλαβαίνεις; First you 've got to get mad.

Έτσι για τα τελειώματα μοναχά:

"Δεν πρόκειται να το πιάσω, δεν υπάρχει περίπτωση, εντάξει πέναλτι είναι δεν περιμένει και κανείς ν' αποκρούσεις, αλλά αυτό δεν σου στερεί τη βεβαιότητα. Δύσκολα να το πιάσω. Αδύνατο."

...

"Το έβγαλα! Ποιος θα το περίμενε;"

Αυτοπεποίθηση στα ύψη.

Η ντουλάπα μας καθαρή από τέρατα

2010-07-23T09:46:00.000-07:00

Υπάρχει χειρότερο αίσθημα από το αίσθημα του ανταγωνισμού;
Και μάλιστα από την διαβεβαίωση πως δεν βγαίνεις πρώτος στην ηλίθια κούρσα του;
Και μάλιστα στη βεβαιότητα ότι δεν έχεις κανέναν από κάτω από σένα;
Ή μάλλον κανέναν που έχει πραγματικά σημασία.
Και η αυταπάτη της υποτιθέμενης ικανοποίησης που συνοδεύει της επιτυχίες;
Δεν είναι από μόνη της αυτή η συλλογιστική η λογική του εχθρού;
Ποιου εχθρού δηλαδή, είναι αυτή η ίδια η η αυτοκαταστροφή.
Τικ-τοκ, τικ-τοκ αυτή η ανοησία θα αυτοκαταστραφεί σε 15 δευτερόλεπτα.
Λοιπόν, το αποφάσισα, χειρότερο αίσθημα από την αυτολύπηση δεν υπάρχει.

Αλλαγή θέματος.

Εχω ερώτησή κρίσεως για τους λίγους κι εκλεκτούς αναγνώστες του μπλογκ τούτου:

Πρωτότυπες και φθηνές (φθηνές, φθηνές!!!) διακοπές εντός κι εκτός Ελλάδας γνωρίζουμε;

Έλα να πέφτουν οι προτάσεις βροχή!!!!!!!

Summer Music

2010-07-15T05:38:00.000-07:00

Μπορεί να είναι γιατί δεν προβλέπονται διακοπές άμεσα
μπορεί γιατί θέλω να γεμίσω με τις εικόνες του το οκτάωρο μου.

Όποιος κι αν είναι ο λόγος ορίστε ένα τραγουδάκι ορισμός του καλοκαιριού

Ανάποδα

2010-07-15T05:29:00.000-07:00

Έχουμε και λέμε.
Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που κόβει τον μισθό.
Αρχίσαμε να ψάχνουμε σπίτι.
Ανακοινώθηκε η απελευθέρωση των απολύσεων.
Βρήκαμε σπίτι.
Ανακοινώθηκε η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού.
Μετακομίσαμε.
Όλα τα μέτρα του κοινωνικού μεσαίωνα, κάθε μέρα φτερουγίζουν πάνω από το κεφάλι μας.
Το διαμορφώσαμε, το διακοσμήσαμε, ζέστανε, ομόρφυνε.
Η ανασφάλεια για ένα μέλλον διαμορφωμένο από άλλους, εναντίον μας.
Η περιπέτεια μιας μελλοντικής υπόσχεσης, εναντίον τους.

όπως πάει ο κόσμος εμείς ανάποδα,
μ' αρέσει...

Απλά και απλοϊκά;

2010-07-14T06:25:00.000-07:00

Τις τελευταίες εβδομάδες βομβαρδιζόμαστε από μια πληθώρα κειμένων, αναλύσεων και τοποθετήσεων περί της κρίσης και τα ρέστα.

Ταυτόχρονα βομβαρδιζόμαστε εξίσου με μια πλημμυρίδα πρωτοβουλιών και προτάσεων για την ενότητα της Αριστεράς.

Τυχαίο;

Την ίδια στιγμή η τελευταία γενική απεργία πήγε άκλαυτη, για την χαμένη τιμή της ΓΣΕΕ κλαίνε περισσότερο κάποιοι αριστεροί παράγοντες παρά οι ίδιοι εργατοπατέρες, και όσοι αγώνες γίνονται μάλλον έχουν αποσπασματικό και μερικό χαρακτήρα. Που φυσικά αν γίνονται μοιάζουν σαν όαση.
Σε έρημο. Ελπίζω να μην είναι μόνο αντικατοπτρισμός.

Μαθαίνουμε πολλά τις τελευταίες εβδομάδες. Κυρίως μαθαίνουμε για τη δύναμη του συστήματος. Για τον φόβο που προκαλεί ένα κράτος που κρατά στα χέρια του το μέλλον, το παρόν και τη δύναμη να χαλκεύει το παρελθόν. Μαθαίνουμε για τη δύναμη να δημιουργεί φωτιά χωρίς καπνό. Καπνό εκεί που έχουν μείνει μόνο στάχτες. Για τη δύναμη να διασπάς. Να ενώνεις κάτω από την ορατή-αόρατη μπότα που γράφει "ο καθένας μόνος από εδώ και πέρα".

Μαθαίνουμε κι άλλα χρήσιμα νέα. Δεν είμαστε αυτοί που πρέπει. Ίσως πολλοί να έχουμε ρίξει τα στοιχήματα μας σε λάθος άλογά. Τα ακράδαντα φαβορί φαντάζουν νάνοι με προπατορικά αμαρτήματά στις μέρες μας. Αμαρτήματα που ορκίστηκαν να μην επαναλάβουν. Αλλά φευ!

Μαθαίνουμε, πως χωρίς κίνημα δεν υπάρχει τίποτα.

Ούτε αναλύσεις, ούτε αίσθημα δικαίου, ούτε σωστά επιχειρήματα,
ούτε δικαιώματα.

Τίποτα.

Κάποιος αναρωτήθηκε τι θα συμβεί εάν δεν επαναστατήσουμε.
Απλά τίποτα.

Τίποτα δεν θ' αλλάξει στα τηλεοπτικά κανάλια. Το πρωτάθλημα θα παίζεται από την καλωδιακή τηλεόρασή κανονικά. Οι εκλογές θα γίνουν κανονικά και ο Κάρολος Παπούλιας θα εξασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Στο ίντερνετ θα μεταδίδονται διαρκώς τα νέα. Στη Μέση Ανατολή η ανθρωποσφαγή θα ολοκληρωθεί. Μέχρι τελευταίου. Τα νοσοκομεία θα πετούν έξω τους ανασφάλιστους. Κανονικά. Η ουρά στον ΟΑΕΔ θα κλείνει τον δρόμο και οι οδηγοί θα γκρινιάζουν για το κυκλοφοριακό χάος. Κανονικά. Λεφτά από πουθενά. Όπως και τώρα. Μόνη αλλαγή ότι τα κανονικά επίπεδα της υπομονής θα πάρουν τα πάνω τους. Μέχρι να σπάσουν. Μαζί με τα νεύρα. Θα εκτονωνόμαστε στον διπλανό, στον σύντροφο γεμάτοι φόβο μπροστά στον ανώτερο. Όπως και τώρα.

Μόνο που θα γίνονται όλα αυτά αλλά επί χιλιάδες - εκατομμύρια φορές πολλαπλασιασμένα.

Αισιοδοξία και σφιγμένα δόντια. Επιμονή και θάρρος.
Θα μας χρειαστούν.

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ

2010-05-11T16:05:00.001-07:00

ενα κειμενο της νινας γεωργιαδου-ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΩ

Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας , ΔΕΝ θα τους κλάψουν αυτοί που όρισαν τα αφόρητα καλούπια της ζωής όλων μας κι έγιναν στο τέλος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ηθικοί αυτουργοί του θανάτου τους.

Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς, αδίστακτοι θερμοκέφαλοι ή αδίστακτοι φασίστες, πληρωμένοι δολοφόνοι ή απλώς ηλίθιοι, ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ.

Κουκουλωμένοι ή ξεκουκούλωτοι, οι δολοφόνοι είναι το μακρύ χέρι της ΜΑΥΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ που, με συνοπτικές διαδικασίες ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ, και εκτρέφει τέρατα.

Οι τρεις νεκροί είναι δικοί μας άνθρωποι. Φοβισμένοι κι εκβιασμένοι, ‘κλειδωμένοι’ και κακοπληρωμένοι.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν οι κυβερνητικοί και οι συνοδοιπόροι αρουραίοι που ροκανίζουν τις ζωές μας, που με μια μονογραφή έσβησαν εξήντα τουλάχιστον χρόνια από τις αγωνίες, τις ελπίδες και τον αγώνα των ανθρώπων για λίγο καλύτερη ζωή, για λίγο μεγαλύτερες προσδοκίες. (Τις μεγάλες προσδοκίες έτσι κι αλλιώς μόνοι μας τις είχαμε λογοκρίνει, τις είχαμε συρρικνώσει μπροστά στη στοιχειώδη επιβίωση που την περικυκλώνει η ανέχεια και η ανασφάλεια). Όσο για το «μαχαίρι στο κόκαλο» - τι πληκτική επανάληψη απ’ το Σαμίνα ως εδώ. Το μαχαίρι τους στόμωσε μέχρι να φάνε όλο το μεδούλι. Και με πασαλειμμένα τα σαγόνια απ’ το μεγάλο φαγοπότι, χύνουν σάλτσες, όχι δάκρυα.

Αυτοί δεν έχουν δάκρυα. Αυτοί δολοφονούν έναν ολόκληρο λαό, ψυχρά και προμελετημένα. Το μάτι τους μπούκωσε από την τσίμπλα της υποτέλειας. Το πολύ-πολύ να χύσουν τα υποκριτικά ζουμιά του κροκόδειλου λίγο πριν το ξέσχισμα της λείας, αν έτσι τους συμβουλέψει το επικοινωνιακό τους επιτελείο.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα φασιστοειδή, οι τραμπούκοι, οι φουσκωτοί, οι διατεταγμένοι, οι προβοκάτορες που συντάσσονται με τις παρεγγελιές για δυστυχία και απόγνωση και δέρνουν τους απελπισμένους, ψεκάζουν τους παππούδες τους, σμπαραλιάζουν θυμωμένα κεφάλια, που συντάσσονται και συμμαχούν και εκτελούν με στολή ‘παραλλαγής’ βρώμικες προβοκάτσιες από τα πιο σκοτεινά στενορύμια ως τα πιο κακοφωτισμένα έδρανα της Βουλής.

Αυτοί δεν κλαίνε καν από τα ίδια τους τα δακρυγόνα. Δεν κλαίνε καν για την ίδια την ανώφελη και επιζήμια ύπαρξή τους. Οι ένστολοι, οχυρωμένοι πίσω από τα αλεξίσφαιρα κράνη τους και οι άστολοι πίσω από την άθραυστη ανοσία τους στον πόνο, δεν ξέρουν ούτε ως λέξη το δάκρυ. Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει την πλήρη αποξήρανση των δακρυικών τους πόρων. Έχουν το γυάλινο μάτι του ρομπότ.

ΔΕΝ θα τους κλάψει η εργοδοσία, που φυλακίζει δουλοπάροικους σε υπόγεια χωρίς εξαερισμό, σε υποκαταστήματα δίχως πυροσβεστήρες και έξοδο κινδύνου, που υποχρεώνει σε απλήρωτες υπερωρίες, λαστιχένια ωράρια και πανάθλιες αμοιβές , που εκβιάζει στην απεργοσπασία και πάνω απ’ όλα απειλεί, «αν φύγεις σήμερα στην απεργία, να μην ξαναπατήσεις αύριο».
Να λοιπόν που τρεις δεν θα ξαναπατήσουν.
Αλλά μην τολμήσετε να προσποιηθείτε ότι κλαίτε γιατί εσείς δε βγάζετε δάκρυα. Βγάζετε μόνο λύματα, απόβλητα και βρώμα.

ΔΕΝ θα τους κλάψουν τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια ούτε οι αρχιπραίτορες των τηλεοπτικών παράθυρων που βρήκαν αίμα, αντί για θέμα, να πλουτίσουν την ειδησεογραφία, τις τσέπες του καναλάρχη τους και το δικό τους μπόνους. Γι αυτούς μόνο τα δάκρυα των άλλων, αβίαστα ή στημένα, φυσικά ή κατασκευασμένα, ζωντανά ή μαγνητοσκοπημένα, βγάζουν τον καμπανιστό ήχο της λίρας στο γεμάτο πουγκί.
Γι αυτούς το δάκρυ σημαίνει εφφέ. Κι αν τους περίσσεψαν και κάτι λίγα, τα κρατούν για να ζυμώνουν τους τόνους λάσπης που καταναλώνουν κάθε μέρα.

Τους τρεις αδικοχαμένους συναδέλφους μας τους κλαίνε οι δικοί τους άνθρωποι που, από το γέλιο, το κλάμα, τη ζεστασιά του κορμιού τους, το άγχος, την ανασφάλεια τους, θα κρατήσουν μόνο μια φωτογραφία και την ανεξίτηλη ανάμνηση.
Μαζί τους κλαίμε κι εμείς γιατί ήταν τρεις από μας. Τρεις σαν εμάς. Πιεσμένοι, αμήχανοι και φοβισμένοι και τώρα για πάντα χαμένοι.
Κλαίμε για τους τρεις χαμένους, δικούς μας ανθρώπους και όσο κλαίμε σημαίνει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί.

ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ.

Το ιδανικό μας...

2010-05-07T05:09:00.000-07:00

Οι αδίστακτοι δολοφόνοι ξαναχτύπησαν। Κράτος και κεφάλαιο τρομοκρατημένο απο τον πολιτικό γίγαντα που κάνει αργά αλλα σοβαρά τα πρώτα του βήματα - όλους εμάς τους εργαζόμενους -δεν διστάζει να δολοφονήσει τρείς απο εμας! Για μένα έτσι είναι τα πραγματα। Το ιδανικό μας είναι η ζωη δικό σας το εγκλημα δικοί μας οι νεκροι..

Ρεαλισμός

2010-04-15T08:02:00.000-07:00

Τι είμαστε

Ο λογαριασμός που ο άλλος σου εαυτός

ρίχνει, κρυφά μπροστά σου, κάτω από τη πόρτα

Άθροισμα

των ικανοτήτων και των εμπειριών

των δρόμων που διανύσαμε και των δρόμων που γνωρίζουμε,

αν και ακόμη δεν έχουμε περπατήσει

Δάκρυα

Μηχανισμοί εξιλέωσης της λύπης,

φραγμοί και αναγκαία αρχή για δράση

Κίνηση, πράξεις και καθρέφτες μαζί

ζευγάρια μάτια, αυτιά και χέρια

αντανακλώντας, όπως και οι δίπλα,

τη κάθε μας στροφή.

Αριθμοί

στο πηγάδι των αναρίθμητων παιχνιδιών που στήνει η εξουσία

στο πηγάδι των πιο μικρών

ένα πηγάδι με αριθμούς και λέξεις

γεννοβολώντας αδιάκοπα, διάθεση και άρνηση

Αντίπαλοι

ψάχνοντας τον τρόπο

που θα σβήσει κάθε αντιπαλότητα.

Αποδείξεις με χρώματα, γλυκόπικρες αναμνήσεις

πτυχία χωρίς αξιολόγηση

με την αξία τους καταμετρημένη κάθε πρωί - κάθε βράδυ

Είμαστε πτυχές μιας πολύβουης ένωσης

που μοναχά τραγουδώντας την αγγίζουμε.

"Είμαστε αυτό που είμαστε, για ν' αλλάξουμε αυτό που είμαστε"

Μέλλον

2010-03-30T14:35:00.000-07:00

"Σε μας φτάνει μόνο ένα τμήμα του μέλλοντος, το σκληρότερο και το πιο αδιαπέραστο, το πιο δύσκολο για κατάκτηση, έτσι που μέσα απ' αυτό διαπερνάμε πλευρικά, σαν να προχωράμε μέσα από δυνατό αέρα, ή όπως σ' ένα ξεχειλισμένο τέλμα ασυναίσθητα διευρύνονται και καλύπτουν τα πόδια μας υπολείμματα και σαβούρες του μέλλοντος που είναι ήδη φαγωμένες και φθαρμένες. Έτσι, σε μας φτάνει εκείνο το πιο ανελέητο τμήμα του μέλλοντος, από τη χρήση ήδη τριμμένο και πατημένο μέλλον, και εμείς δεν ξέρουμε σε ποιόν έρχεται, σ' αυτό το γενικό ξεπούλημα και άρπαγμα του μέλλοντος, εκείνο το ωραιότερο του και αμάσητο τμήμα του..."

Μ. Πάβιτς "Το λεξικό των Χαζάρων"

Για να ελευθερωθουμε, τώρα πρέπει να μιλήσουμε

2010-03-09T14:14:00.000-08:00

Γύρω μας ένας κόσμος που καταρρέει
Αχ ξέρουμε τώρα τις λέξεις να αποσαφηνίζουμε
Βέβαια έχουμε διαβάσει ιστορία, κύριοι, για ποιους μας περάσατε
ναι, ναι βλέπουμε και γύρω μας, μην ανησυχείτε γνωρίζουμε

και μένουμε μόνοι και ψάχνουμε την άκρη του νήματος
λίγο από εδώ και λίγο από εκεί
τις εμπειρίες μας στριμώχνουμε στη νέα μας ζωη
τι κάναμε και τι πρεπει να γίνει
τι είδαμε και τι αφήσαμε στη μεση
ψαχνοντάς τη βεβαιότητα του τρόπου
γεμάτοι βεβαιότητα μοναχά πως μένουν πολλά να γίνουν
πως αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει

"Θα γυρίσουμε όλοκληρο τον κόσμο"
σου ψιθυρίζω
"Αρκεί να το θελήσουμε και εμείς ζήσουμε όπως μας μάθανε εμείς ανάποδα"
μου απαντάς.
Κι αυτό αρκεί σ' εναν κόσμο δίχως δυνατότητα διαφυγής

2010-03-06T01:37:00.001-08:00

Φτωχοί γίγαντες

αυτές τις μέρες που μετρά πιο πολύ

τι θα πείς και τι θα κάνεις

καθορίζουν το μέλλον του κόσμου

Γονατισμένοι γίγαντες

ξυπνούν

και δείχνουν με το χέρι τους

την άκρη του νήματος

Τυφλοί μας γίγαντες

βλέπετε βουνά μπροστά σας

και δεν βλέπετε που φτάνει το ύψος των ματιών σας

Δεν είναι σκοτάδι

αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια

Η αλήθεια θα μας απελευθερώσει

2010-03-02T04:29:00.000-08:00

Επειδή μας ζώνουν τα φίδια, υπαρκτά, φανταστικά, ζωντάνα τουλάχιστον στη δύναμη της θηλιάς τους...

"Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί
κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση
μετρήσαμε τ’άμέτρητα τ’άστρα
και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια
τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό
για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα
τα πλοία που δεν άραξαν
κι είναι επειδή μια και κάτω
κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά
και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας
γεμάτα παράπονο-παιδιακίσα πράγματα-
τον Ιούλιο κάποτε
Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι
για να μας χαϊδέψει
κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω
σα να μη φάμε ξύλο.
Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις
πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
πώς θα μ’αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.
Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .
Κι εκεί."

Ανέκδοτο...

2010-02-28T04:34:00.000-08:00

Ο Λένιν κι ο Στάλιν αναπαύονται στους τάφους τους που βρίσκονται δίπλα-δίπλα.

Πλήθος κόσμου στον τάφο του Λένιν διαρκώς αφήνει λουλούδια, αφιερώσεις, κάρτες και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα αντικείμενα σε ένδειξη θαυμασμού.

-Είδες, λέει ο Λένιν στο Στάλιν, εμένα με θυμούνται.

-Ναι, απαντά ο Στάλιν, αλλά εγώ δεν πέθανα ακόμη...

(ΥΓ. το επόμενο θα είναι το καλό)

Η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας

2010-02-25T09:31:00.000-08:00

Συγχώρα με που σου μιλώ ξανά απ' αυτή τη θέση

μα όταν, κάποιες μέρες, ορθώνονται μπροστά μου πύργοι οι συσχετισμοί

στο μυαλό μου, κατασκευάζονται εικόνες διαφυγής

η αγκαλιά σου, λιμάνι και γλυκιά τρικυμία

και γύρω μας παραλίες, νερό και η ζέστη

αναβλύζει μέσα μας

Εκεί, γκρεμισμένοι οι πύργοι τώρα

κι ο ουρανός ελεύθερος, ολόκληρος και ένας.

Κι όμως, είναι στο σήμερα αδυναμία το δάκρυ κι η ευχές

κι ο κόσμος σίγουρα δεν κερδίζεται με προσευχές

το ξέρουμε, το ξέρουμε σου λέω.

Μα ας είναι τότε αληθινά - τα δικά σου λόγια

"η ευτυχία μας θα είναι η εκδίκηση μας"

Ας τους ευχηθούμε να τα έχουν όλα, ακόμη και τύχη...

2010-01-25T13:30:00.000-08:00

Αυτός: Ξύπνησε νύχτα, από μέσα του πνιγόταν.
- Το ξέραμε άλλωστε όλοι μας από παιδιά,
πως είναι ώριμες γι΄ανατροπή,
αυτό μας νανούριζε τις νύχτες.
κι όμως τα πρωινά τις βλέπαμε ολοκάθαρα
στα νεανικά μας μάτια,
δύσκολες-πιεστικές-αδύνατες
να προσπαθούν-να καταφέρνουν
να εισχωρήσουν.

Αυτός: Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του.
Καθάρισε το βλέμμα του, μ' ένα σφουγγάρι
σαν να καθάριζε τον κόσμο, την ιδέα, τον έρωτα όλων των ανθρώπων.

Αυτή: Προοίμιο της λιακάδας
γνώριζε τα όρια.
Τον κοίταξε και ίσως να τον είδε.
Έκλεισε τον υπολογιστή κι έπεσε για ύπνο.
Οι συνθήκες βλέπεις, οι συνθήκες...

2010-01-10T09:55:00.000-08:00

2009-12-20T15:23:00.001-08:00

Τα υπάρχοντα μου είναι όλος ο κόσμος
τα μαζεύω σε τούτο εδώ το τετράδιο,
όπως ο τσοπάνος τ΄αρνάκια του,
καθώς πέφτει το σούρουπο στο λιβάδι.

Όχι πως βράδιασε, μα είναι θείες οι μέρες,
οι ώρες, θεία τα λεπτά, οι στιγμές,
κι εγώ δεν θυμάμαι καλά, όμως έχω, δεν ξέρω,
την εντύπωση πάντοτε
πως κάποιος μου ζήτησε να ομορφύνω τον κόσμο

Ν. Βαλαωρίτης

Ἡ ἀπόφαση

2009-12-02T10:40:00.000-08:00

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;

Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.

Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ

Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε

Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ

Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα

Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες

Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια

Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.

Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν.

Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.

Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.

Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε

Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας

Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις

Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.

Μιὰ λέξη μόνο.

Ἐμπρὸς λοιπόν:Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;

Σκεφθεῖτε το καλά.

Θὰ περιμένω.

Απορίες

2009-11-02T07:29:00.000-08:00

Έχει την δύναμη η φωτιά από ένα και μόνο τζάκι να σκορπίσει τη θάλασσά
να φτάσει μέχρι τον βυθό
να μοιάζει μια στιγμή, ας είναι, το ταξίδι μου νησί και Ιθάκη;

Μπορεί η περιπέτεια σου Οδυσσέα να ναι γεμάτη θηρία και τέρατα
μα το καράβι σου να ναι ταυτόχρονα νησί και λιμάνι.

Κι όπως τα όνειρα που έκανες παιδί
ν΄αστράφτουν τα μάτια σου φωτιές τις μέρες
και μια ηλιαχτίδα να φωτίζει τις νύχτες σου.

Μπορεί μπορεί μπορεί... παιδιάστικη η αφέλεια σου,
Μπορεί μπορεί μπορεί... και να ναι αλήθεια.

Γέμισα απορίες και εκπλήξεις σήμερα...

Summerend

2009-08-22T11:42:00.000-07:00

Μην μου μιλάτε για καλοκαίρια
για έναστρους ουρανούς και γαλάζια νερά
για εξωτικούς προορισμούς
αέρηδες και ξωτικά
Μην μου μιλάτε άλλο για ανοιχτωσιά
για ελευθερία πληρωμένη με το άγχος του Σεπτέμβρη
για βράχόκηπους
Μην μου μιλάτε πια για την θάλασσα
και τα πρωινά που μας υποδέχτηκε
και τις νύχτες που μας πλημμύρισε
Μην μου μιλάς άλλο για το ταξίδι
ποτέ δεν φύγαμε να λες
ποτέ δεν γυρίσαμε να λες

πες μου μόνο πως εδώ που ήμασταν πάντοτε καρφιτσωμένοι
πως θ' αλλάξουμε ζωή
και πως απ' την μόνιμη την σκάρτη αυτή εργασία
πες μου πως θα βρω μόνιμη και σταθερή ελευθερία

Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί...

2009-07-21T11:40:00.000-07:00

αφιερωμένο σ΄όσους κουράστηκαν αλλά συνεχίζουν...

Athens burning wish

2009-07-09T03:44:00.000-07:00

Στην μητρόπολη της χώρας, στο υπέροχο κλίμα της, στους άσχημους δρόμους της και κάτω απ ΄τον μεγάλο Αττικό ουρανό πήρα, νομίζω, κάποια μαθήματα που θα φροντίσω να μην τα ξεχάσω...

Η πιο ζοφερή εικόνα της κοινωνικής πραγματικότητας περπατάει δίπλα σου. Εσύ απλά κλείνεις τα μάτια και κοιτάς τη δουλειά σου.
Δεν υπάρχει επαφή. Στα υπόγεια του μετρό δεν συναντιόμαστε-κάνουμε απλά παράλληλες πορείες.
Τα σύνορα δεν είναι στον Έβρο Έχουνε μεταφερθεί στην καρδιά του πιο άκαρδου κοσμου.
Ένα βράδυ δεν είναι ποτέ ένα βράδυ-ότι και να πεις ότι και να κάνεις-ίσως αλλοιώς να ταν πιο εύκολο.
Οι άνθρωποι αλλάζουν (?). Μήπως όμως ήταν πάντοτε έτσι; Φρεσκάρεις την μνήμη σου -οι είκόνες που σου έρχονται είναι αντιφατικές- μήπως τελικά άλλαξες εσυ;
Η επόμενη συγκατοίκηση που θα κάνω, θα ναι μετεπαναστατικό κοινόβιο.μέχρι τότε δύσκολα!
Δεν είναι καινούριο-είναι απλά μια επιβεβαίωση- όλα εξαρτούνται απο το χρήμα.
Μουσική-συναυλίες-φεστιβάλ, ηχητικό χαλί στις ασπρόμαυρες ζωές μας...
Οι διακοπές ειναι ο στόχος όλων.
Live your dream in Athens-για λίγο όμως, φρόντισε γρήγορα να ξυπνήσεις-ο χρόνος κυλάει αδυσώπητα γρήγορα-γρήγορα-γρήγορα.

Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι;

2009-06-19T10:47:00.000-07:00

Το Μαγεμένο Βασιλόπουλο έκανε σαν να του 'χαν κάνει μια χαζή ερώτηση. Ίσως και να ΄ταν έτσι. Το ίδιο ερώτημα στην Ρέμινγκτον SL3 έδωσε την εξής απάντηση:

Ο Άλμπερ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει να αυτοκτονείς ή όχι.
Ο Τομ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Σίγουρα όταν το γραψε ο Καμύ θα 'χε στραβοκοιμηθεί κι ο Ρόμπινς θα είχε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι.

Ένα είναι το σοβαρό ερώτημα. Κι αυτό ειναι:
Ποιός ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή;

Απάντησε μου σ΄αυτό και θα σου πω αν πρέπει να αυτοκτονείς ή όχι.
Απάντησε μου σ΄αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου.
Απάντησε μου σ΄αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.

ο Τρυποκάρυδος, Τομ Ρόμπινς

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

2009-06-02T05:28:00.000-07:00

Παρακάτω ακολουθεί μια τοποθέτηση ενός φίλου που, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια φαντάζει εξαιρετική και αξίζει να συζητηθεί...

«Το μεγάλο ελάττωμα των επαναστατών που έχουν γαλουχηθεί με οποιαδήποτε από τις παραλλαγές που προέρχονται από τον κλασικό μαρξισμό, είναι ότι τείνουν να σκέφτονται τις επαναστάσεις σαν να συμβαίνουν σε συνθήκες που μπορούν, τουλάχιστον σε αδρές γραμμές, να προβλεφθούν, να σχεδιαστούν και να οργανωθούν. Στην πράξη όμως δεν είναι έτσι.

Ή μάλλον, οι περισσότερες από τις μεγάλες επαναστάσεις που έχουν λάβει χώρα ξεκίνησαν σαν «σημαντικά δρώμενα» και όχι σαν σχεδιασμένες παραγωγές. Ενίοτε έχουν προκύψει γοργά και απροσδόκητα μέσα από ό,τι φαινόταν σαν συνηθισμένες μαζικές διαδηλώσεις, ενίοτε μέσα από την αντίσταση στις πράξεις των εχθρών τους, ενίοτε με άλλους τρόπους -όμως δεν παίρνουν παρά σπάνια, αν όχι ποτέ, τη μορφή που προσδοκούν τα οργανωμένα επαναστατικά κινήματα, ακόμη και όποτε αυτά είχαν προβλέψει πως επίκειται να ξεσπάσει επανάσταση. Γι' αυτό και το κριτήριο για το μεγαλείο των επαναστατών ήταν ανέκαθεν η ικανότητά τους να ανακαλύπτουν τα νέα και απροσδόκητα χαρακτηριστικά των επαναστατικών καταστάσεων και να προσαρμόζουν την τακτική τους σε αυτά.»

(Ερικ Χόμπσομ, «Επαναστάτες»)

Ακολουθώντας αυτό το νήμα της σκέψης, είναι ανάγκη να ανακαλύψουμε τα νέα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά που έφερε στην επιφάνεια ο Δεκέμβρης, όχι για να τα κρίνουμε, να τα κατατάξουμε, και να τα αρχειοθετήσουμε, αλλά για να επικοινωνήσουμε με αυτά, να διαλεχθούμε μαζί τους και κυρίως για να τα υποδεχθούμε, αλλάζοντας και εμείς μαζί τους, στην προσπάθεια για μια επαναστατική σκέψη και πρακτική στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και των πολύπλευρων κρίσεών του.

Καταρχήν, και μόνο η ύπαρξη του Δεκέμβρη έχει αλλάξει το πλαίσιο της σκέψης και της πράξης. Από ένα πλαίσιο όπου κυρίαρχα ήταν η ήττα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς και δια αυτής ο εξοβελισμός της εξέγερσης και της επανάστασης σε ένα απροσδιόριστο και μακρινό μέλλον μιας ουτοπίας, τώρα είναι πια φανερό ότι η εξέγερση δεν είναι ουτοπία αλλά υπαρκτή στους δρόμους του σήμερα και η επανάσταση μια ανάγκη και δυνατότητα του τώρα.

Αυτή η αλλαγή, και κυρίως ο κίνδυνος της συνειδητοποίησής της από τους εργαζόμενους και τη νεολαία, είναι αυτή που τρομοκράτησε όχι μόνο την αστική τάξη της χώρας μας αλλά και όλα τα διεθνή επιτελεία του καπιταλισμού, ανάγοντας το "παράδειγμα των Αθηνών" σε προάγγελο μιας γενικευμένης αναταραχής σε όλο τον αναπτυγμένο καπιταλισμό.

Τι είδαν λοιπόν οι αστοί, που δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει η Αριστερά ακόμη κι ένα μέρος από την αντικαπιταλιστική Αριστερά;

Είδαν να «Πλανιέται σήμερα στην Ευρώπη, μετά τις βιαιότητες των Αθηνών, ένα άρωμα άνοιξης των λαών, ένα φάντασμα γενικευμένης εξέγερσης της ευρωπαϊκής νεολαίας ενάντια στην κρίση, ενάντια στους συντηρητισμούς, ενάντια στο καπάκι της τάξης, που αποβαίνει όλο και πιο καταπιεστικό, ενάντια στις παχύσαρκες αστικές τάξεις, που έχουν οδηγήσει τις δυτικές κοινωνίες στο χείλος της αβύσσου και δεν αφήνουν στις νέες γενιές παρά το αβέβαιο μέλλον του άλματος στο κενό.

Η γενιά των 700 ευρώ, υπερπτυχιούχος και υποπληρωνόμενη, αυτή που πιστεύει ότι χάνει τη ζωή της προσπαθώντας να την κερδίσει, δεν θα δεχτεί να θυσιαστεί χωρίς επαναληπτικές εξεγέρσεις.» (Κριστόφ Μπαρμπιέ, διευθυντής του συντηρητικού εβδομαδιαίου γαλλικού «Εξπρές»)

Στην πραγματικότητα μέσα στην εξέγερση υπήρξαν πολλές "εξεγέρσεις", συναντήθηκαν και συνασπίσθηκαν πολλές διαφορετικές στιγμές αγώνα που μέχρι τότε παρέμεναν ξένες μεταξύ τους, βγήκαν από τα "σύνορά" τους και πορεύθηκαν μαζί στους ίδιους δρόμους πολλά διαφορετικά κοινωνικά τμήματα που μέχρι τότε αδιαφορούσαν το ένα για το άλλο. Η εξέγερση ήταν η σύντηξη, το πρωτότυπο αμάγαλμα, που για πρώτη φορά εμφάνισε με ένα σχετικά ενιαίο τρόπο στη σκηνή της ταξικής πάλης, τη νέα σύνθεση της εργασίας που εδώ και δεκαετίες εξυφαίνει η σύγχρονη μεταφορντική καπιταλιστική παραγωγή και η επιχειρηματική παιδεία της αγοράς.

Οι νέες εργασιακές σχέσεις, της ευελιξίας, της επισφάλειας, της ελαστικότητας, της νέας φτώχειας, που πλέον απλώνονται σε όλες τις γενιές διαβρώνοντας ακόμη και το σώμα της παλιάς "προστατευμένης" εργατικής τάξης της πλήρους και σταθερής απασχόλησης, αυτές οι εργασιακές σχέσεις μαζί με την παιδεία που προετοιμάζει γι' αυτές και μαζί με ό,τι "περισεύει" στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας, άνεργους και μετανάστες, έγιναν δρόμος, κατάληψη, αγώνας, σύγκρουση.

Αυτό το νέο κοινωνικό μέτωπο, που δεν είναι απλώς νεολαία, δεν είναι περιθώριο, δεν είναι "γκέτο", αλλά είναι πολύ πιο κοντά στην καρδιά της σύγχρονης σύνθεσης της εργασίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, και καταφέρνει να συνενώνει τα τόσο κατακερματισμένα τμήματά της, είναι πολύ πιο "εργατικό" απ' όλες μαζί τις παρελάσεις του λεγόμενου θεσμημένου, δομημένου, οργανωμένου κλπ. εργατικού κινήματος, για τον οποίο άλλωστε δεν υπάρχει καν όλος αυτός ο κόσμος.

Από μια άλλη άποψη, και με εξαίρεση τους φοιτητές που έχουν γνωρίσει τα τελευταία χρόνια μεγαλειώδεις αγώνες και έχουν επιβάλλει αντιθεσμικές μορφές άμεσης δημοκρατίας των συνελεύσεων, η εξέγερση ήταν η κραυγή όσων δεν έχουν αναγνωρισμένη φωνή, ήταν το ξεχείλισμα των «περιττών», αυτών που «περισσεύουν» από τη σύγχρονη οικονομία, ήταν η ένταξη των μη ενταγμένων (σε συνδικαλιστικές και πολιτικές δομές), η έκφραση των μη εκπροσωπήσιμων από το υπάρχον συνδικαλιστικό και πολιτικό τόξο.

Όλοι αυτοί οι μη αναγνωρίσιμοι, σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και από την Αριστερά, έθεσαν αυτοί για πρώτη φορά ερωτήματα, διλήμματα και εκβιασμούς στο κατεστημένο συνδικαλιστικό και πολιτικό τόξο. Ανάγκασαν για πρώτη φορά, κυβέρνηση, κόμματα, ΜΜΕ, να τους αντικρίσουν, να τοποθετηθούν γι' αυτούς, να βρουν τρόπους για να τους αντιμετωπίσουν. Οι αόρατοι για το συνδικαλιστικό και πολιτικό σύστημα έγιναν ορατοί. Ίσως γι' αυτό χρειάστηκαν τη λάμψη της φωτιάς, το σοκ της βίας, το σπάσιμο της βιτρίνας της τηλεοπτικής εικονικής πραγματικότητας και της καταναλωτικής ψευδαίσθησης. Όπως έλεγε και ο υποδοικητής Μάρκος, φορέσαμε τις κουκούλες για να μπορέσετε να μας δείτε.

Αυτό που φόβισε περισσότερο, όμως, την καθεστυκία τάξη δεν ήταν οι κουκούλες ούτε η βία. Είναι αυτό που περιγράφει ο Mike Davis σε ένα άρθρο του με τίτλο Ο σπόρος της οργής, στην εφημερίδα Il Manifesto, μέσα στα Δεκεμβριανά:

"Εχουμε να κάνουμε με μία πρωτότυπη τυπολογία εξέγερσης, που προεικονίστηκε από τις προηγούμενες εκρήξεις του Λος Άντζελες, του Λονδίνου και του Παρισιού, αλλά παρήχθη από μια νέα και πιο βαθιά συνειδητοποίηση: ότι το μέλλον έχει καταληστευθεί προκαταβολικά..."

Η εξέγερση της Αθήνας θέτει τέλος σε μία μακρά περίοδο ξηρασίας της οργής. Ο πυρήνας της φαίνεται ανυπότακτος στα ελπιδοφόρα μηνύματα και στις αισιόδοξες λύσεις - διακρίνοντάς τη λοιπόν από τα ουτοπικά κίνητρα του 1968 και από το πνεύμα πίστης του 1999. Η απουσία αιτημάτων μεταρρύθμισης, είναι σίγουρα αυτό που προκαλεί περισσότερο, και όχι οι μολότοφ ή οι σπασμένες βιτρίνες των καταστημάτων..."

Αρκετοί, και μέσα στην Αριστερά, εξέλαβαν αυτή την έλλειψη αιτημάτων ως μηδενισμό, στειρότητα, τυφλή αντίδραση, αντιπαραθέτοντας και με αυτό τον τρόπο την εξέγερση στο "οργανωμένο κίνημα" που έχει αιτήματα και παλεύει γι' αυτά. Ξεχνούν ότι το δεσπόζον σύνθημα της εξέγερσης ήταν το "κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων" και το "κάτω το σύστημα που δολοφονεί".

Ακόμη και ο εξ Ιταλίας αρθρογράφος δείχνει μεγαλύτερη κατανόηση γι' αυτό: "Ποια είναι τα αιτήματα που προωθούνται από τους διαδηλώνοντες έλληνες; Σίγουρα αντιλαμβάνονται με αμείλικτη διαύγεια ότι η παγκόσμια ύφεση αποκλείει τις παραδοσιακές μεταρρυθμίσεις του εκπαιδευτικού συστήματος και της αγοράς εργασίας. Γιατί θα έπρεπε να έχουν πίστη σε μία επιστροφή του Πασοκ και στις υποτιθέμενες υποσχέσεις του;"

Στην πραγματικότητα, αυτό που ενόχλησε πιο πολύ απ' όλα και ξένισε πιο πολλούς ήταν ακριβώς αυτή η άρνηση όλου αυτού του κόσμου να προσδεθεί στο άρμα μιας "εναλλακτικής λύσης", μιας άλλης κυβέρνησης, μιας "δημοκρατικής διεξόδου", ή ακόμη και της ικανοποίησης κάποιων αιτημάτων, στα πλαίσια και εντός του συστήματος.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν άλλο τύπο πολιτικής που ξεφεύγει από τις παραστάσεις της παραδοσιακής πολιτικής σε όλες τις εκδοχές της: η πολιτική αυτή δεν περιμένει τίποτα από το κράτος και το σύστημα, δεν του απευθύνει καν αιτήματα γιατί έτσι το αναγνωρίζει και το αναπαράγει, δε ζητάει αναγνώριση και εκπροσώπηση εντός του. Είναι μια πολιτική της έκφρασης και όχι της αναπαράστασης, μια πολιτική που θέλει να θεσμίσει πράγματα για τον εαυτό της και όχι να ενταχθεί στους υπάρχοντες θεσμούς, μια πολιτική που θέλει να αποσπάσει τώρα σχέσεις και καταστάσεις από την εξουσία του κεφαλαίου και του κράτους και όχι να τα αναθέσει σε μια άλλη εξουσία.

Ο Δεκέμβρης αναζήτησε ένα δρόμο ανταγωνιστικό προς το σύστημα και όχι μια εναλλακτική εντός του. Γι' αυτό επιχείρησε να επανακοιοποιηθεί την πόλη στη βάση αδιαμεσολάβητων από την αγορά και το χρήμα αναγκών και επιθυμιών, οικοδομώντας το δικό του συμβολικό σύστημα καταστρέφοντας τα σύμβολα του συστήματος και του αγοραίου πολιτισμού του, δημιουργώντας τους δικούς του αντιθεσμούς, κέντρα της ελεύθερης αμεσοδημοκρατικής συζήτησης, οργάνωσης και άμεσου συντονισμού του αγώνα. Γι' αυτό γιουχάισε όσους από την αντικαπιταλιστική Αριστερά τον κάλεσαν να συμπορευτεί με τους "κοινοβουλευτικούς μας φίλους" στο όνομα ενός ευρύτερου δημοκρατικού μετώπου. Γι΄αυτό δε δέχτηκε να αναθέσει την εκπροσώπησή του σε κανέναν. Γι' αυτό αρνήθηκε τη θεσμική ιεραρχία των συνδικαλιστών, των κομματικών καθοδηγητών και των παραγόντων.

Ο Δεκέμβρης δεν αντιμετώπισε τον εαυτό του εργαλειακά, όπως έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει την εξέγερση, ακόμη και την επανάσταση, η Αριστερά: σαν ένα μέσο, δηλαδή, για να αυξήσουμε τα ποσοστά μας, να πάρουμε τις εκλογές, να γίνουμε κυβέρνηση, να πάρουμε την εξουσία κοκ. Είδε τον εαυτό του σαν αδιαμεσολάβητη αυτοέκφραση, όχι σαν ένα εργαλείο-μέσο για ένα εκ των έξω εμπορευόμενο ανώτερο πολιτικό σχέδιο. Και πράγματι, ο Δεκέμβρης έχει τη δική του αυτοτελή αξία. Η αξία του, και όχι μόνο για όσους τον έζησαν αλλά και γι' αυτούς που είδαν στις φλόγες του κάτι από τις δικές τους απωθημένες επιθυμίες, ήταν ότι υπήρξε, διασαλεύοντας τον ατάραχτο κύκλο του κανονικού που οδηγεί στην επανάληψη του πάντα ίδιου.

Γι' αυτό ο Δεκέμβρης δεν μπορεί να απορροφηθεί σε μια εκλογική πρόταση, δεν μπορεί να γίνει αφίσα για τις εκλογές, ούτε η κολυμπήθρα του σιλωάμ για δυνάμεις που λέγοντας ήμουν και εγώ εκεί νομίζουν ότι μπορούν να ξεπλύνουν τις ρεφορμιστικές λογικές τους και τις νέες παναριστερές ουτοπίες μιας δημοκρατικής ανατροπής. Ο Δεκέμβρης είναι το Συμβάν του οποίου τη λήθη οργανώνουν οι εκλογές.

Ο Δεκέμβρης ανήκει σε μια άλλη τάξη πολιτικής και ως τέτοιον οφείλουμε να τον στοχαστούμε και να πάρουμε από αυτόν: Στην αναίρεση της πολιτικής ως διαμεσολάβησης και εκπροσώπησης και στην επανίδρυσή της ως συλλογικής πράξης που αναπτύσσει στην πράξη άλλα κριτήρια και αξίες από αυτά της καταναγκαστικής εργασίας, της αγοράς και της κατανάλωσης, που αναπτύσσει αντικρατικές και αντιεμπορευματικές πρακτικές και μορφές συλλογικότητας, αλληλεγγύης αλλά και πρακτικής οργάνωσης της ζωής. Περιεχόμενα και πρακτικές που διεκδικούν να σπάσουν το μονοπώλιο του εμπορεύματος, της γνώσης, του πολιτισμού, της πληροφορίας, ακόμη και της βίας. Που τείνουν να διαμορφώσουν έναν ολόκληρο ανταγωνιστικό αντικαπιταλιστικό τρόπο ζωής και πολιτισμό.

Αυτός ο τύπος πολιτικής δε μπορεί, ωστόσο, όσες "απελευθερωμένες ζώνες" κι αν κατακτήσει να οδηγήσει στη συνολική απελευθέρωση της κοινωνίας από τα δεσμά του κεφαλαίου και του κράτους, χωρίς την επαναστατική αλλαγή, την ανατροπή του αστικού κράτους και την οικοδόμηση μιας νέας εργατικής δημοκρατίας εκρίζωσης όλων των εκμεταλλευτικών προς τον άνθρωπο και κυριαρχικών προς τη φύση παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων. Ωστόσο, είναι σε αυτόν τον τύπο πολιτικής, σε αυτό το έδαφος, όπου οι απελευθερωμένοι του αύριο θα έχουν μάθει και θα ξέρουν τι να κάνουν την ελευθερία που κατέκτησαν.

Γιατί, η επανάσταση δεν είναι απλά η έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα, ούτε η κατάληψη της κρατικής εξουσίας από ένα κόμμα-εκπρόσωπο των εκμεταλλευόμενων, ούτε ο νέος άνθρωπος θα εμφανιστεί ξαφνικά με το πρώτο διάταγμα της νέας εξουσίας. Αν δεν επιχειρήσουμε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε, τώρα και όχι αύριο, χωρίς το κεφάλαιο, την αγορά και το κράτος, ότι ειδικά σε συνθήκες κρίσης, οι ανάγκες μας δε μπορούν να ικανοποιηθούν παρά μόνο σε μια ελεύθερη αλληλέγγυα και συνεργατική βάση χωρίς ιδιοκτησία και χρήμα, ότι δεν περιμένουμε να μας σώσουν το κεφάλαιο και το κράτος αλλά οργανώνουμε οι ίδιοι τη ζωή μας και την επιβίωση, αν δεν καταστήσουμε περιττές τις επιχειρηματικές και κρατικές μορφές, τότε καμιά συνείδηση και εμπειρία δε θα υπάρχει για να προχωρήσει το κοινωνικό απελευθερωτικό έργο της επανάστασης και για την εγκαθίδρυση νέων μορφών κοινωνικής ζωής.

Θα συμβεί αυτό που περιγράφει αριστοτεχνικά ο Τρίερ στο Manderley, όπου οι σκλάβοι παρά την απελευθέρωσή τους από μια αυτόκλητη πρωτοπορία από έξω, επιστρέφουν στην ασφάλεια των δεσμών τους όπου έχουν εξασφαλισμένα φαΐ και στέγη, γιατί δεν ξέρουν πώς να οργανώσουν τη ζωή τους έξω και πέρα από τις διαταγές του επιστάτη και τα σταθερά και επαναλαμβανόμενα καθήκοντα που τους έχει καταμερίσει ο ιδιοκτήτης.

Τελικά, αυτό σημαίνει άμεσος επαναστατικός αγώνας: με τα σοβιέτ για ψωμί και ειρήνη, και όχι ψωμί και ειρήνη από μια κυβέρνηση, ένα κράτος και μια αγορά. Αυτό μας οδηγεί σε μια επαναστατική πολιτική πολύ πέρα από την κλασική στο κομμουνιστικό κίνημα σε όλες τις παραλλαγές του "πάλη για την ηγεμονία" σε ένα ευρύτερο μέτωπο. Η έννοια της ηγεμονίας, ακόμη και στις καλύτερες στιγμές της όπως με τον Γκράμσι, σήμαινε να αποδείξουμε ότι η εργατική τάξη και το κόμμα της μπορούσε να είναι διευθύνουσα τάξη και διευθύνων κόμμα για όλη την κοινωνία. Γι' αυτό η παλιά έννοια της ηγεμονίας δεν μπορεί να αναγνωρίσει "αυθεντικές" εξεγέρσεις και επαναστατικά γεγονότα (βλ. ΚΚΕ, αλλά όχι μόνο) , παρά μόνο εκεί που ηγείται και τα καθοδηγεί το κόμμα.

Μια επαναθεμελιωμένη έννοια του επαναστατικού αγώνα, όμως, δε μπορεί να ζητάει την ηγεμονία-διεύθυνση, αλλά το ξεπέρασμα της διεύθυνσης και του διαχωρισμού διευθυντών και διευθυνόμενων, κυβερνώντων και κυβερνώμενων, σε όλα τα επίπεδα. Ο επαναθεμελιωμένος επαναστατικός αγώνας πρέπει να συμβάλλει στη συλλογική αυτοδιεύθυνση της κοινωνίας, σε μια συλλογική πρακτική που θα αποσπά τις ζωές μας από την επικράτεια του κεφαλαίου και του κράτους. Γι' αυτό η επαναθεμελιωμένη έννοια του επαναστατικού αγώνα δεν επιχειρεί να πνίξει τις αυθόρμητες εκφράσεις της εξέγερσης στο όνομα ενός ανώτερου συνειδητού σχεδίου, αλλά να πλαισιώσει τα πιο ρηξιακά, αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά τους και να πορευτεί μαζί τους.

Η επαναστατική πολιτική αρχίζει όχι όταν σκοπεύουμε να εκπροσωπήσουμε τα θύματα, σχέδιο στο οποίο η παλαιά μαρξιστική θεωρία παρέμεινε δέσμια, αλλά όταν συμβάλλουμε σε εργατικά-λαϊκά συμβάντα μέσα από τα οποία τα θύματα παίρνουν θέση, σκέφτονται και οργανώνουν διαφορετικά τη ζωή τους.(Μπαντιού).

Το ζητούμενο από το Δεκέμβρη, στη συνύφανσή του με τις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, είναι να κατονομάσουμε τον τόπο μιας ανασυγκρότησης της επαναστατικής πολιτικής. Η επαναθεμελιωμένη κομμουνιστική απελευθέρωση της εποχής μας δεν μπορεί να πορευτεί, όπως παλιά, ούτε με την υπερβατική εγγύηση μιας Ιστορίας που όλο και πλησιάζει στο σίγουρο τέλος της, ούτε με τη μεταφυσική της "ιστορικής αποστολής" μιας τάξης που σταδιακά θα την επιτελέσει. Το "εμείς" , όπως έλεγε ο Φουκώ, το "εμείς" της επανάστασης, δεν πρέπει να μπαίνει πριν το ερώτημα. Μπορεί να είναι μόνο το αποτέλεσμα του ερωτήματος.

Αυτό που συγκροτεί το "εμείς" της επανάστασης στις μέρες μας είναι το ερώτημα της κρίσης. Η επαναστατική απάντηση στην κρίση θα συγκροτήσει το «εμείς». Αλλά αυτό απαιτεί την ανασυγκρότηση της επαναστατικής Αριστεράς, και όχι απλά τη συνένωσή της και μάλιστα με μορφές και περιεχόμενα της παλιάς πολιτικής, ανασυγκρότηση σε μια κατεύθυνση όπου θα αναγνωρίζει ως πολιτική όχι τη διαχείριση του αναγκαίου, όπως μας διδάσκουν, αλλά τη δυνατότητα του αδύνατου.

Από αυτή τη σκοπιά, ο Δεκέμβρης, έστω και στοιχειακά και αντιφατικά, δείχνει το δρόμο όπου μπορεί να συγκροτείται σαν κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό ρεύμα μια πραγματικά «άλλη» επαναστατική Αριστερά της εποχής μας: όχι σαν αριστερό άκρο της υπαρκτής Αριστεράς, ούτε ως κατέχουσα όλη την αλήθεια απομονωμένη υπεροπτική πρωτοπορία. Και κυρίως όχι χρησιμοποιώντας τα μέσα της παλιάς πολιτικής και παίζοντας στο θέατρο που παραχωρεί κάθε φορά η αστική πολιτική.

Αλλά ως δύναμη που μαζί με όλο το δυναμικό της εξέγερσης και των αγώνων ανιχνεύει και πειραματίζεται τολμηρά με μορφές και περιεχόμενα που θα δίνουν σάρκα και οστά στην πολιτική της μη εκπροσώπησης και της μη ανάθεσης. Ως δύναμη καθολικής αμφισβήτησης του αστικού πολιτισμού. Ως δύναμη που συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός νέου εργατικού και νεολαίστικου κινήματος της χειραφέτησης. Τελικά ως δύναμη που εργάζεται για τη μετατροπή των επόμενων εξεγέρσεων σε επαναστατική κατάσταση.

Γιατί όποιος δε μπορεί να συναισθανθεί την οργή δεν μπορεί να μιλάει για επαναστάσεις. Αλλά και όποιος δε βλέπει την επανάσταση ως τη μόνη απάντηση στο σήμερα, δε μπορεί να βρει μέσα στην οργή τους σπόρους της επανάστασης.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ Σ'ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΜΗΡΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΣ & ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

2009-05-24T03:58:00.000-07:00

"μηνες πριν τους πυροβολισμούς της αστυνομιας
είπαν γιατροι στη φυλακη Αττικα σ' αρρωστους Πορτορικανους που τα Ισπανικα μοναχα μιλαγαν
"Μαθε πρωτα αγγλικα μετα μπορεις να ξαναρθεις"

Ειναι δυσκολο αγγλικα να μαθεις
σαν εισαι νεκρος
θα ξαναρθουν ομως σιγουρα"

Ερικ Φρηντ

5 μηνάκια έχουνε περάσει...

2009-05-12T05:09:00.000-07:00

5 μήνες μετα την εξεγερση και όλα δειχνουν να δικαιώνουν μια σοφη ατακα που εγραψε ενας πολυ καλος blogger (http://mutantjazs.blogspot.com/) πως "αλλάξανε λιγότερα απ΄ότι νομίζουμε και γινανε περισσότερα απ' οσα φανταζόμασταν".

5 μήνες μετά την εξέγερση και δεν εχουμε Βουλή. Όχι οτι αυτο αλλάζει το οτι δεν εχουμε ετσι και αλλοιως στοιχειωδη δημοκρατικα δικαιώματα, ούτε οτι φυσικα τα κροκοδείλια δακρυα των επισήμων για το "ελλειμα δημοκρατίας" και την "θεσμική εκτροπη" δεν ειναι παρα συζυγικη γκρίνια και κρεβατομουρμούρα γιατι τους πηρανε και το πάπλωμα που σκεπαζε την σάπια -ετσι και αλλοιως- ελληνική δημοκρατια. Αυτό που ίσως θα ειχε καποια σημασια να επισημανει καποιος ειναι οτι -ετσι και αλλοιως- το θεατρακι που λεγεται Βουλή, χρησιμευει πλέον μονο και μόνο για τα ματια του κόσμου κυριολεκτικα.

5 μήνες μετά την εξέγερση εχουμε επερχομενες Ευρωεκλογες. Ξερεις απ΄αυτες που οι εργαζομενοι τις εχουνε γενικα (με το συμπαθειο) χεσμενες .

5 μήνες μετά την εξέγερση εχουμε μπροστα το ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπησεις. Φαινεται οτι η συλλογικη μνήμη του λαού εχει ημερομηνία ληξης τα 8 χρόνια. Τόσο οσο και τα σκανδαλα δηλαδη.

5 μήνες μετά την εξέγερση "βλεπουμε" παλι τηλεοραση. Ισως καποια ναρκωτικα να ειναι πιο δυσκολα να τα κοψεις.

5 μήνες μετά την εξέγερση συζηταμε παλι για δουλειες, στοχους και καριερες λες και δεν βλεπουμε τη κριση να χασκογελαει μπροστα λεγοντας μας "κανε σχεδια εβδομαδας έρχομαι".

5 μήνες μετά την εξέγερση ψαχνομαστε να δουμε αν κατι εμεινε ορθιο απ΄τις ελπιδες που γεννησε ο φοβος και η οργη μας, η αρνηση και η καταφαση μας.

5 μήνες μετά την εξέγερση φορεσαμε την Πρωτομαγιατικη μας οψη αλλα δεν καταφεραμε να ενωθουμε στην εναντιωση, να βαλουμε φρεσκα υλικα για ενα εργατικο ριζοσπαστικο διαφωτισμο.

5 μήνες μετά την εξέγερση χαμογελασαμε παλι στις προσπαθειες και στις νικες που εφερε το κινημα αλληλεγγυης στην Κ. Κουνεβα και το σωματειο της και στην καταληψη της πρυτανειας του ΑΠΘ κοντρα στις εργολαβιες.

5 μήνες μετά την εξέγερση δεν ξερουμε αυριο τι μας ξημερωνει...ισως αυτό και να ειναι το πιο όμορφο που εχουμε να πουμε για το μελλον.

Σαν τα χιόνια!!!

2009-05-06T03:44:00.000-07:00

Λοιπόν ανύπαρκτοι αναγνώστες του ιστολογίου τούτου (και το ανύπαρκτοι δεν είναι υποτιμητική μεταφορά σε καμία περίπτωση no!no!) ζω και αποφάσισα να επανέλθω (στοιχειωδώς) στη blogoσφαιρα. Βέβαια αφού αναρωτήθηκα πολλές φορές αν θα έπρεπε να διατηρήσω τον τίτλο του αγαπημένου σας blog αφού πλέον δεν ανταποκρίνεται 100% στην πραγματικότητα...
ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ είναι αλήθεια! Απολύθηκα (εδώ και καιρό), έχω αλλάξει και πόλη και δουλειά! Όχι φυσικά ότι βρήκα την νησίδα της ελευθέριας, άλλα σίγουρα βρήκα την αλλαγή που έψαχνα.τώρα αναμένουμε τις διακοπές μας!!!
Αυτά για μια σύντομη (νέα) αρχή..

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ

2008-12-30T23:42:00.000-08:00

Αναδημοσιεύω το κείμενο της συνέλευσης του κατειλημμένου Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης (κοινώς ότι και να πω εγώ τώρα είναι πολύ πολύ μικρό μπροστά στην ανάγκη για συνέχεια του αγώνα...)

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων, δέχθηκε το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκεμβρίου επίθεση με βιτριόλι. Η επίθεση έγινε τα μεσάνυχτα από αγνώστους, που περίμεναν την Κούνεβα έξω από το σπίτι της στα Άνω Πετράλωνα την ώρα που επέστρεφε από τη δουλειά της.

Το σωματείο της θεωρείται το πιο δυναμικό του κλάδου των «επισφαλώς εργαζόμενων», όπως αποκαλούνται κατ’ ευφημισμόν οι άνθρωποι που οι περισσότεροι δουλεύουν κάτω από συνθήκες απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Οι συνάδελφοί της καταγγέλλουν ότι η επίθεση προέρχεται από κύκλους της εργοδοσίας, η οποία τρομοκρατούσε όλες τις εργαζόμενες, και ειδικότερα την Κούνεβα επειδή είναι βουλγαρικής καταγωγής και συνεπώς πιο ευάλωτη. Έχει χάσει το ένα της μάτι και νοσηλεύεται στον "Ευαγγελισμό" με σοβαρά προβλήματα στην όραση και το αναπνευστικό.

Η εργολαβική εταιρία στην οποία δούλευε η 44χρονη καθαρίστρια είχε δύο μεγάλους κρατικούς πελάτες, τον ΗΣΑΠ και την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΒΟ).Οι καταγγελίες του σωματείου προς τις κρατικές αυτές εταιρίες για τη βαριά εκμετάλλευση των εργαζομένων και την καταπάτηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων έπεφταν στο κενό. Σύμφωνα με τους συνδικαλιστές του Σωματείου, η τρομοκρατία της επιχείρησης ήταν συνεχής. Όποια γυναίκα τολμούσε να ζητήσει το σεβασμό των δικαιωμάτων της απολυόταν. Το σωματείο έκανε διαρκείς παραστάσεις στην επιθεώρηση εργασίας, το υπουργείο Εργασίας αλλά και τη ΓΣΕΕ και το Εργατικό Κέντρο, αλλά κανείς αρμόδιος φορέας δεν προσπάθησε να ελέγξει την εταιρεία. Αντίθετα, η αντιπρόεδρος του Σωματείου Β. Τσούνη, κάνει λόγο για επανειλημμένες τηλεφωνικές απειλές και στην ίδια αλλά και σε άλλες συναδέλφους της.

Η Κωνσταντίνα είναι μία από τις εκατοντάδες μετανάστριες εργάτριες που εργάζεται χρόνια σαν καθαρίστρια σε καθεστώς υπενοικίασης. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα είχε έρθει σε κόντρα με ην εργοδοσία «ΟΙΚΟΜΕΤ» διεκδικώντας ολόκληρο το δώρο των Χριστουγέννων γι’ αυτήν και τις συναδέλφισσές της και καταγγέλλοντας τις παρανομίες στη μισθοδοσία. Έχει προηγηθεί η εκδικητική απόλυση της μητέρας της από την ίδια εταιρεία, δυσμενής μετάθεση της ίδιας στο Μαρούσι ενώ εκκρεμεί τριμερής συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 5/1/09 ύστερα από καταγγελία της. Πράγματα καθόλου άγνωστα στο χώρο των εταιρειών καθαριότητας και υπενοικίασης εργαζομένων. Ίσα – ίσα.

Οι καθυστερημένες συμβάσεις, τα κλεμμένα μεροκάματα, οι κλεμμένες υπερωρίες, η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά που υπογράφουν οι εργαζόμενοι και σ’ αυτά που πραγματικά παίρνουν, η επιλογή σχεδόν αποκλειστικά μεταναστριών και μεταναστών με πράσινη κάρτα ώστε να βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας, η μη καταβολή εισφορών στο ΙΚΑ, πάντα με την κάλυψη του δημοσίου και των μιζαδόρων στελεχών του, που γνωρίζουν, υποθάλπουν και ενισχύουν τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, συνθέτουν τον κανόνα στους εργολάβους καθαριότητας. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν 6 ώρες και πληρώνονται για 4,5 (μισθός και ένσημα) για να μην ξεπερνούν τις 30 ώρες ώστε να γλιτώνει το αφεντικό την ένταξή τους στα βαρέα. Τρομοκρατούνται, μετατίθενται δυσμενώς, απολύονται και εκβιάζονται με οικειοθελή αποχώρηση (εργαζόμενη απειλήθηκε από την εργοδοσία, κρατούμενη για 4 ώρες σε χώρο της εταιρείας μέχρι να υπογράψει την παραίτησή της). Το αφεντικό στήνει εργοδοτικό σωματείο για να χειραγωγήσει τους εργαζόμενους ενώ απολύει και προσλαμβάνει κατά βούληση μη αφήνοντας κανένα περιθώριο εργασιακής επικοινωνίας και συλλογικής δράσης.

Η επίθεση με βιτριόλι στην συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι μια δολοφονική επίθεση που στρέφεται ενάντια σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε συνδικαλιστή, σε κάθε αντιστεκόμενο, σε όλη την κοινωνία. Όπως η σφαίρα του μπάτσου που σκότωσε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο καρφώθηκε μέσα στις καρδιές όλων μας, έτσι και η επίθεση με βιτριόλι έχει πέσει επάνω στη φλόγα της οργής μας. Στην οργή του εξεγερμένου Δεκέμβρη που εκφράστηκε μέσα από συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, με μαζικές καθημερινές διαδηλώσεις σε όλη την χώρα, με εκατοντάδες καταλήψεις μαθητών και φοιτητών, με αγωνιστικές συνελεύσεις σε κατειλημμένες σχολές και δημόσια κτήρια, με κατειλημμένα δημαρχεία και λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές, με κινήσεις αλληλεγγύης προς όλους τους διωκόμενους της εξέγερσης... η οργή του εξεγερμένου Δεκέμβρη που δείχνει να εξελίσσεται σε ένα ακηδεμόνευτο αυτόνομο κίνημα για την κοινωνική χειραφέτηση από την εξουσία και τους θεσμούς διαμεσολάβησης.

Η δολοφονική επίθεση στη συνδικαλίστρια αγωνίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι η απάντηση του κράτους και των τραμπούκων του σε αυτό το κίνημα οργής και χειραφέτησης. Μέσα σε αυτό το Δεκέμβρη το κράτος έχει δείξει ξεκάθαρα ποιο είναι το πρόσωπό του. Αυτό του δολοφόνου. Το έδειξε με την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, με τους πυροβολισμούς των ζητάδων την ημέρα της κηδείας του, τον χημικό πόλεμο των ΜΑΤ σε διαδηλωτές, τον τραυματισμό μαθητή στο Περιστέρι από άγνωστο (;) δολοφόνο, τις ατιμώρητες ζαρντινιέρες, τις δεκάδες ανεξιχνίαστες δολοφονίες μεταναστών, και τώρα την επίθεση στην Κωνσταντίνα.

Τα ίδια τα γεγονότα δεν αφήνουν περιθώρια για υπεκφυγές και δικαιολογίες όταν οι ένστολοι του κράτους πυροβολούν στο ψαχνό, όταν οι τραμπούκοι των αφεντικών παραμονεύουν στις γωνίες. Έχουμε πόλεμο. Σε αυτόν τον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο δεν υπάρχει περιθώριο ουδετερότητας. Τα ίδια τα γεγονότα δεν μας αφήνουν να είμαστε αδρανείς. Γιατί τώρα όσο ποτέ άλλοτε η σιωπή είναι συνενοχή, είναι υποταγή. Τα κροκοδείλια δάκρυα των θεσμικών συνδικαλιστικών οργάνων της ΓΣΣΕ, της ΑΔΕΔΥ, του εργατικού κέντρου για την Κωνσταντίνα, δεν ξεγελούν κανένα. Οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές και οι πουλημένοι εργατοπατέρες είναι ηθικοί συνεργοί της δολοφονικής επίθεσης στην Κωνσταντίνα. Με τις δικές τους πλάτες εδραιώθηκε το καθεστώς ενοικίασης εργαζομένων και δουλεμπορίας μεταναστών. Πότε κήρυξαν μια τυπική έστω απεργία για τα κλεμμένα μεροκάματα και υπερωρίες των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων; Πότε κήρυξαν μια τυπική έστω απεργία ενάντια στις σύγχρονες εταιρείες δουλεμπορίου που προσλαμβάνουν κυρίως μετανάστριες ώστε να βρίσκονται διαρκώς σε καθεστώς ομηρίας; Πότε κήρυξαν μια τυπική έστω απεργία για τις καταγγελίες του Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων;

Ενάντια σε αυτό το μεσαίωνα αγωνιζόταν η Κωνσταντίνα και για αυτή της την γνήσια συνδικαλιστική δράση δέχτηκε την επίθεση.

Καταλαμβάνουμε σήμερα το εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης για να αντισταθούμε στην κρατική καταστολή των δολοφονιών και της τρομοκράτησης των εργαζομένων. Καταλαμβάνουμε το εργατικό κέντρο εμποδίζοντας τη λειτουργία της διοίκησής του, όχι όμως και των πρωτοβάθμιων σωματείων των εργαζομένων, τους οποίους καλούμε να αγωνιστούν μαζί μας.

Καταλαμβάνουμε το εργατικό κέντρο γιατί έτσι κι αλλιώς εδώ και χρόνια οι έμμισθοι από το κράτος συνδικαλιστές έχουν πάψει να έχουν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων ως προς το ρόλο που υποτίθεται θα έπρεπε να υπηρετούν. Αντί να αγωνίζονται για την χειραφέτηση των εργαζομένων, κατευνάζουν-εξαπατούν την κοινωνία και υπηρετούν την τάξη του καθεστώτος που τους έχει προσλάβει.

Καλούμε όλους και όλες, μαθητές, φοιτητές, πολίτες, εργαζομένους να συμμετάσχουν στην κατάληψη του εργατικού κέντρου Θεσσαλονίκης με σκοπό να γίνει ένα απελευθερωμένο από την εξουσία κέντρο δράσης και αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα αλλά και στους διωκόμενους του εξεγερμένου Δεκέμβρη.

Δεν είμαστε ενάντια στον οργανωμένο σε σωματεία εργαζόμενο λαό, όπως θα βιαστούν οι πληρωμένοι από το κράτος εργατοπατέρες να σας πουν. Αντίθετα ζητάμε από κάθε σωματείο-συνδικάτο, από κάθε εργαζόμενο να αποτινάξει τη χειραγώγηση της εξουσίας και να συμμετάσχει μαζί μας στον κοινό αγώνα.

Τα εργασιακά δικαιώματα βρίσκονται σε πολύ δύσκολη καμπή. Οι όλο και αυξανόμενες απαιτήσεις των εργοδοτών για ελαστικότερα ωράρια και φθηνότερα μεροκάματα βρίσκουν περισσότερο από ποτέ κατανόηση και υποστήριξη από τους νομοθετικούς μηχανισμούς του κράτους. Σε όλο τον κόσμο η επιδίωξη των μεγάλων εταιρειών είναι η ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής. Εφαρμόζοντας αυτή την πρακτική συνεργάστηκαν ανοικτά με κράτη και κυβερνήσεις και κατάφεραν να ελαχιστοποιήσουν τους δασμούς που κάθε χώρα βάζει στα εμπορεύματα που εισάγονται και εξάγονται από αυτήν αλλά και σ' αυτά που διακινούνται από τα σύνορά της για αλλού. Αυτό άνοιξε το δρόμο σε μια πρωτοφανή αποκέντρωση της παραγωγής. Κάθε εταιρεία που έχει την έδρα της σε ένα δυτικό κράτος έχει πλέον τη δυνατότητα να επιλέγει να έχει το εργοστάσιό της και τις υπηρεσίες της σ' ένα άλλο όπου τα μεροκάματα είναι πολύ χαμηλότερα. Το αποτέλεσμα είναι οι εργαζόμενοι των δυτικών χωρών να μένουν άνεργοι και οι εργαζόμενοι των φτωχών χωρών να πληρώνονται με ψίχουλα. Αυτή η κατάσταση, που ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση, έχει δημιουργήσει ένα ζοφερό παρόν στις ζωές όλων των εργαζομένων σ' όλον τον κόσμο.

Το άλλο μισό αυτής της κατάστασης είναι οι κάτοικοι των φτωχών χωρών που, προσπαθώντας να καλυτερέψουν τη ζωή τους, αναγκάζονται να μεταναστεύουν στις πιο αναπτυγμένες χώρες. Εκεί δουλεύουν κάτω απ' τις χειρότερες συνθήκες, κάνοντας τις χειρότερες δουλειές και πληρώνονται με τους μικρότερους μισθούς. Πολλές φορές μην έχοντας τη δυνατότητα να φύγουν από τη χώρα τους αναγκάζονται να πληρώνουν μεγάλα ποσά σε δουλέμπορους και τελικά, άλλες φορές ημιπαράνομα και άλλες παράνομα με κίνδυνο της ζωής τους, διακινούνται σαν σφάγια στις αγορές εργασίας της Ευρώπης.

Αυτή η τεράστια επιχείρηση διακίνησης δούλων αποκομίζει τεράστια κέρδη και όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι την πολεμούν, στην πραγματικότητα τα δυτικά κράτη την στηρίζουν, γιατί έχουν συμφέρον απ' αυτήν.

Τα φθηνά εργατικά χέρια και μυαλά με μηδαμινές αξιώσεις σε ασφάλιση και ασφαλείς συνθήκες δουλειάς είναι αυτά που μεγιστοποιούν τα κέρδη των εταιρειών της Ευρώπης. Για παράδειγμα, με αυτόν τον τρόπο κατάφερε η Αθήνα να διεξάγει τους ολυμπιακούς αγώνες, ένα τεράστιο κάτεργο με δεκάδες νεκρούς ( 13 νεκροί στα ολυμπιακά εργοτάξια, 65 νεκροί σ' όλα τα έργα στήριξης και εκατοντάδες τραυματίες). Η κατάσταση αυτή πρέπει να καταλάβουμε πως είναι οργανωμένη με βάση το κοινό συμφέρον που έχουν οι εργοδότες και πως αυτή η κατάσταση συνεχίζεται και εντείνεται από τα κράτη αντιστρόφως ανάλογα με την παρακμή των εργατικών φορέων που έχουν πάψει εδώ και καιρό να αντιπροσωπεύουν πραγματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων. Η ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα έχουν εκπέσει σε οργανισμούς διαμεσολάβησης της εργοδοσίας με τους εργαζόμενους και έχουν προδώσει τη ριζοσπαστική και αγωνιστική εργατική ιστορία. Τα ηγετικά στελέχη τους έχουν μετατραπεί σε δημόσιους υπαλλήλους παραρτήματος του υπουργείου εργασίας. Καταχρώνται όλα όσα οι εργατικοί αγώνες κέρδισαν προς όφελός τους. Μετέτρεψαν τις συνδικαλιστικές τους υποχρεώσεις σε ιδιωτικά και ιδιοτελή προνόμια.

Το συμφέρον όλων μας στη δουλεία και στη ζωή είναι κοινό και είναι κοινό για όλους και όλες τις εργαζόμενες, ελληνίδες και μετανάστριες. Πρέπει ντόπιοι και μετανάστες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες να βρούμε την ίδια φωνή και να διεξάγουμε κοινό αγώνα που να διεκδικεί δικαιοσύνη και ίση μεταχείριση, ίσα δικαιώματα στη δουλεία και τη ζωή.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι μία από εμάς. Ο αγώνας της για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είναι και ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ.

Κατάργηση των εταιρειών υπενοικίασης, που είναι οι στυλοβάτες της μαύρης εργασίας, και των νόμων που τις στηρίζουν, εξίσωση μισθών για μετανάστες και ντόπιες/ους εργαζόμενες/ους.

Να συμπεριλάβουμε στους αγώνες τις μετανάστριες και τους μετανάστες για να απευθύνονται στην πλειοψηφία της κοινωνίας, για να γίνουν αγώνες συνολικοί, αντιρατσιστικοί, διαφυλετικοί, αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Απαιτούμε

α) Την πλήρη εξιχνίαση της δολοφονικής επίθεσης στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Να βρεθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, και να λογοδοτήσουν.

β) Να βγουν στο φως και να δημοσιοποιηθούν όλα τα στοιχεία και οι εργασιακές συνθήκες της ΟΙΚΟΜΕΤ. Να δικαιωθεί ο αγώνας και τα αιτήματα του σωματείου εργαζομένων καθαριστριών στην ΟΙΚΟΜΕΤ.

γ) Να αναλάβει τις ευθύνες της η ΓΣΕΕ και το Εργατικό Κέντρο. Να καλεστεί Γενική Απεργία σε συμπαράσταση στην Κούνεβα και στους διωκόμενους του εξεγερμένου Δεκέμβρη την ημέρα του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου στις 9 Γενάρη 2009.

Κατάληψη Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης

Αλληλέγγυοι/ες στη συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

2008-12-20T04:09:00.000-08:00

κάτι που βρήκα στο ιντυ και δεν θέλω να χαθεί

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
(ΟΔΟΔΕΙΚΤΗΣ ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ)

1. ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ – Ο ΠΑΛΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΤΗΣ ΠΛΗΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

2. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΕΚΔΥΟΜΕΘΑ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΔΕΡΜΑ – ΟΛΟΓΥΜΝΟΙ ΚΙ ΩΡΑΙΟΙ ΩΣ ΟΝΕΙΡΑ ΕΑΡΙΝΑ, ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ AYTO ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ

3. ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ – ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ

4. ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΙΡΙΔΙΖΟΥΣΕΣ ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΜΑΣ – ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΙΚΗΣΟΥΜΕ

5. ΠΥΡΠΟΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΕΦΥΡΕΣ “ΠΑΡΕΛΘΟΝ” ΚΑΙ “ΜΕΛΛΟΝ” – ΔΕΝ ΜΑ΄Σ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ – ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΜΕΤΕΩΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ “ΤΩΡΑ”

6. ΛΕΞΕΙΣ-ΜΟΛΟΤΩΦ ΣΚΑΝΕ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ – ΠΡΟΣΟΧΗ! ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΛΕΚΤΑ ΑΠ’ ΤΗ ΒΕΝΖΙΝΗ

7. ΘΡΥΜΜΑΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ – ΚΑΙΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ

8. ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΜΑΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΓΑΝΤΙΑ ΚΛΑΔΙΑ –ΔΕΣΤΕ! ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝΟΥΝ ΣΧΟΙΝΙΑ – ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΥΝΙΑ – ΓΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΚΡΕΜΟΥΝ ΕΝΑΝ ΧΟΝΤΡΟ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ

9. ΠΩ΄Σ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΝΑ ΔΙΚΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΘΩΩΤΗΤΑ; – Η ΑΘΩΩΤΗΤΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΣΕ ΑΧΡΗΣΤΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

10. ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΕΡΕΤΡΑ – Η ΤΑΞΗ, ΤΑ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΟΥΣ

11. ΔΕΣΤΕ! – ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΑΣ ΕΓΙΝΑΝ ΦΛΟΓΕΣ! ΨΗΛΑΦΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

12. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΡΑΦΟ – ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΣΤΥΛΟ

13. Η “ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ – ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΧΙΖΕΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΟΥ – ΤΑ ΣΤΗΘΗ ΤΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΟΥΝ – ΣΤΗ ΘΕΑ ΤΟΥ ΑΙΔΟΙΟΥ ΤΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΕΣ

14. ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΕΝΟΜΥΑΛΟΥΣ: ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ – ΑΦΗΣΤΕ ΚΕΝΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ, ΝΑ ’ΡΘΟΥΝ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΝΑ ΦΩΛΙΑΣΟΥΝ. ΝΑ ’ΡΘΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ!

15. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ – ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ – ΤΩΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ – ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ

16. ΜΕ ΒΟΓΓΗΤΑ, ΣΚΟΤΑΔΙΑ, ΔΑΚΡΥΑ, ΚΡΟΤΟΥΣ, ΚΡΑΥΓΕΣ, ΛΑΜΨΕΙΣ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Θ’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΟ, “Σ’ ΑΓΑΠΩ”

17. ΜΕ ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΛΙΑΧΤΩΝ ΜΑΣ, Ο ΑΝΕΜΟΣ ΡΑΒΕΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

18. ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ – ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ – ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΑΥΤΟ ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΑ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ

19. ΦΟΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ΄ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΤΕ – ΕΙΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΟΥΣΙΟ ΟΝΕΙΡΟ – ΜΟΛΙΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΔΙΑΛΥΘΕΙΤΕ ΣΑΝ ΠΡΩΙΝΗ ΟΜΙΧΛΗ – Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ

20. ΘΑ ’ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΤΙ ΜΑ΄Σ ΧΡΗΣΙΜΕΥΑΝ

21. ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΑΠΑΞ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ: Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ – ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ (ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ) – Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΡΟΥΦΑΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ – ΛΕΗΛΑΤΕΙ ΤΗ ΖΩΗ

22. ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ, ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ! ΕΜΦΑΝΙΣΤΕ ΚΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ

23. ΖΩ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ ΚΟΣΜΟΥΣ – Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗ, Ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ

24. ΔΕΣΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΓΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΥΡΠΟΛΗΜΕΝΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ, Η ΣΕΛΗΝΗ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΑΤΑΡΑΧΗ – ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΜΙΑ ΑΠΟΚΟΣΜΗ ΜΕΛΩΔΙΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ

25. ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΕΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΣΗΚΩΘΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ – ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑ ΟΡΘΙΟΣ

26. ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΕΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ – ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΟΤΙ ΖΕΙ

ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Η ΠΤΩΣΗ...ΑΛΛΑ Η ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗ

2008-12-18T06:48:00.000-08:00

Τίποτε δεν τελείωσε - όλα τώρα αρχίζουν

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

2008-12-13T01:52:00.000-08:00

Οποιος βλεπει τηλεοραση τις 2 τελευταιες μερες μενει με την εντυπωση οτι η εξεγερση εληξε
οτι δεν υπαρχουν 400 κατηλλειμενα σχολεια, οτι δεν υπαρχουν 200 σχολες σε καταληψη, οτι δεν υπαρχουν χιλιαδες στον δρόμο κάθε μέρα, οτι δεν υπάρχουν καταλήψεις σε κάθε πρωτέυουσα της Ευρώπης, οτι ξεμπερδεψαν με την νεολαία...οτι το θεμα ειναι τώρα να βγάλουμε "χρήσιμα"(αραγε για ποιον) συμπερασματα...

Α ρε κουφαλες των ΜΜΕ δεν μπορω ν'αποφασίσω αν είστε χειροτερα σκατα εσείς οι μπατσοι...

"Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
εμείς καθόμασταν τα βράδια
και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου
Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας "

συνεχίζουμε...

ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΤΟΜΑ

2008-12-09T06:45:00.000-08:00

ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΩΝΗ
ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΑΤΙΑ
ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΥΧΕΣ
ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΤΑΡΕΣ
ΕΧΩ ΕΝΑ ΧΕΡΙ-ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΤΟ ΧΕΡΙ
Μ'ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΝΙΞΩ ΤΟ ΑΔΙΚΟ
ΑΔΕΡΦΙΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

2008-12-09T01:47:00.000-08:00

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!
ούτε ένας στη δουλειά αύριο

Κα ξανά-μανά τα ίδια(;)

2008-11-13T02:24:00.000-08:00

Το πολυτεχνείο σημαίνει (και δωστου μπλα μπλα μπλα) και οι αγώνες της νεολαίας (και είμαστε ακόμη με 660 καθαρά) και το μήνυμά της εξέγερσης (και η ΓΣΕΕ κάνει την πάπια παρείτσα με το ΠΑΜΕ αλλα λόγια ν'αγαπιομαστε) η ελευθερία νίκησε (4000 ανθρωποι την ώρα που μιλαμε αγωνίζονται μεσα απο κελιά) η δημοκρατία επικράτησε (το αφεντικό με κοιτάει όλο και πιο στραβά, λες να φταίει η κρίση;) δεν ήτανε γιορτή (κι όμως το ασφαλιστικό περασε) τα παιδια που αγωνιστηκαν για όλους (μα να σας τα δίνουμε και να μη τα δεχεστε κυριοι τραπεζίτες) ο λαός νίκησε (με μετανάστες στοιβαγμένους σε αμπάρια, λεωφορεία και σπίτια κλουβια) για την Ελλάδα (κι ολοι μας μετανάστες στην ιδια μας τη χώρα, χωρίς πατρίδα).
καλή πορεία (απο δω και πέρα...)

Δεν θέλουμε να ζήσουμε ζωή υποταγμένη

2008-10-11T00:39:00.000-07:00

Σύμπληρωνονται δεκα χρονια απο την εκρηξη των καταλήψεων στα σχολεία το 1998-1999 ενάντια στους νόμους Αρσένη. Οντας μεγαλυτερος και ήδη φοιτητής τότε θα προσπαθήσω μια πολυ σύντομη περιγραφη ετσι όπως τα θυμάμαι.

Το καλοκάιρι του 1997, τον Αυγουστο, ο πρωτοκλασατος τότε υπουργος Παιδείας του ΠΑΣΟΚ (είχε διεκδικησει την προεδρια με αντιπάλους Σημίτη και Τσοχατζόπουλο), καταθέτει και ψηφίζει σε θερινό τμημα της Βούλης τους νόμους 25/25 και 16/40 (αν θυμαμαι καλά). Χοντρικά τα βασικότερα σημεία των νεων νόμων ήταν η κατάργηση της επετηρίδας των εκπαιδευτικών και την θεσπιση του γνωστου μας πια διαγωνισμου του ΑΣΕΠ-ενα ζήτημα που απο την μεταπολιτευση και μετα πυροδοτησε πολλες φορες το εκπαιδευτικο κινημα με συνεχόμενες αποτυχίες απ' την πλευρα του κρατους και των κυβερνησεων-την καταργηση του παλαιοτερου συστήματος των Δεσμών για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και την αντικατασταση του με περιπου το τωρινο συτημα των κατευθύνσεων και την ιδρυση των Προγραμματων Σπουδων Επιλογης (ΠΣΕ) στα ΑΕΙ-ΤΕΙ (μια μορφη κεντρων καταρτισης μεσα στα πανεπιστημια που θα λειτουργουσαν με διδακτρα). Η προταση του Αρσενη όμως δεν σταματουσε εκει. Το θεωρητικο background των νομων βρισκότανε σε μια εκδοση του υπουργείου με τιτλο "Εκπαίδευση 2000" που σε πλήρη μορφή μοιραστηκε σε όλους τους διευθυνοντες της εκπαιδευσης (διευθυντες σχολείων,πρυτανεις, κοσμήτορες κτλ), ενω σε συνοπτική μορφη κυκλοφορησε και στον τυπο της εποχής. Εκει πέρα αναφεροταν με κάθε λεπτομερεια το "οραμα" του ελληνικου κεφαλαιου για την ολοκληρωτική και πληρη υπαγωγη της εκπαιδευσης στις αναγκες της "αγορας" με χαρακτηριστικα παραδείγματα προτασεων για το μέλλον όπως την καταργηση των διακοπων των μαθητων και αντικατασταση τους απο "πρακτικες" σε χωρους δουλειας, την "απέλευθερωση" των πανεπιστημιακών καθηγητων και την ελευθερία τους να συμμετεχουν σε ΔΣ εταιρειων ιδιωτικου τομεα (εξαιρεση που ισχυει μόνο γι' αυτους τους δημοσιους υπαλληλους-υλοποιηθηκε αργοτερα απο τον Σημιτη) καθως και αλλα όμορφα σχεδια που αλλα υλοποιηθηκαν στη πορεια και αλλα παραμενουν μελλοντικες ιδεες του εκαστοτε υπουργου.

Καλοκαίρι του 97, λοιπον, και η ψηφιση του νομοσχεδίου γινεται σε χαμηλους τονους και εξω απ'την βουλη βρισκεται μια αναιμικη συγκεντρωση αδιοριστων. Παρόλα αυτα μεχρι να τελειωσει η χρονια μεσα σε σχολές και σχολεία αρχίζει σιγα-σιγα να εμφανίζεται μια αναταραχή, κυριως όμως μια προσπάθεια ενημέρωσης για τους νέους νόμους που δεν βρισκει για την ωρα την ανταποκριση που του αρμοζει καθως οι κινητοποιησεις που εμφανιζονται είναι σποραδικες και λίγες.
Η κατασταση αλλάζει όμως όταν μπαίνουν στον χωρο των κινητοποιήσεων με μαζικό τροπο οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοι και οι καθηγητικές σχολές. Μπροστα στην καταργηση της επετηρίδας τα δυο αυτα κομμάτια ενωνονται και συγκροτουν ενα μπλόκ που συμπαρασέρνει μαζί του ένα σημαντικο κομμάτι της τριτοβαθμίας εκπαιδευσης αλλα και καθηγητων και δασκάλων απο τα σχολεια. Στο πρωτο εξάμηνο του 98 ξεχωρίζει ο συγκινητικος και νικηφορος αγωνας των φοιτητων του πολυτεχνείου Κρήτης εναντια στα ΠΣΕ(βλ. πάνω). Εξι μήνες κατάληψη σ'ενα ιδρυμα που το ΠΑΣΟΚ μεχρι πριν το νομοσχεδιο εκοβε και εραβε κυριολεκτικα, Χριστουγεννα και Πασχα μεσα στην καταληψη, αλητειες του πρυτανη με μπραβους και αστυνομια να σπανε το ασυλο, αλλα και τεραστιες σε μαζικότητα συνελευσεις χαρακτηρισαν την μεγαλυτερη σε διαρκεια φοιτητικη καταληψη που εγινε ποτε. Με αποτελεσμα την πρωτη νικη απεναντι στο εκτρωμα Αρσενη. Τα ΠΣΕ κρινονται αντισυνταγματικα και κλεινουν όπου ανοιξαν, ο πρυτανης του πολυτεχνειου Κρήτης παραιτειται και η Ενωτική Πρωτοβούλια(ΕΑΑΚ) σαρώνει στις εκλογες.

Με τον ερχομο της ανοιξης πληθαινουν οι διαδηλώσεις αλλα και οι καταλήψεις κυριως καθηγητικών σχολων, με προεξαρχουσα (αν θυμαμαι καλα) την Φιλοσοφικη Αθήνας. Σε όλη την ελλάδα πραγματοποιουνται γενικες συνελευσεις και επιτροπες αδιοριστων που δηλωνουν οτι δεν θα επιτρεψουν να πραγματοποιηθει ο διαγωνισμος του ΑΣΕΠ. Οι γνωστοι αγνωστοι πασοκοι και δεξιοι προσπαθουν να διασπάσουν τον χωρο εφαρμοζοντας μια τακτικη σωματειων ωρομισθιων καθηγητων που απο την μια ειναι αντιθετοι στον διαγωνισμο αλλα βαζουν συνεχεια εμποδια στο να παρει ο αγωνας γενικότερα κοινωνικα χαρακτηριστικα. Δεν μπορουν όμως να ανοψουν τη φόρα του κινηματος. Σε μια χαρακτηριστικη στιγμη του αγωνα στην Αχαια πραγματοποιηται με την παρουσια χιλίων ανθρωπων η συνελευση του λαου της Πατρας για την Παιδεια. Τέτοιες συνελευσεις γιναν σε δεκαδες πολεις παντου. Εκει αποφασίζεται οριστικα και αμετακλητα οτι ο χαρακτηρας του κινηματος είναι πανκοινωνικός και διεκδικει οχι απλα την μη εφαρμογη του διαγωνισμου αλλα μαζικες προσληψεις, αυξησεις σε μισθους-συνταξεις και στα κονδυλια για την Παιδεια κ.α καθως και την οριστικη αποφαση για το μπλοκαρισμα-σπασιμο του διαγωνισμου με καθε μεσο.

Ετσι καπως φτασαμε στο καυτο τριημερο του πρωτου διαγωνισμου του ΑΣΕΠ. Όλες οι αδειες στην αστυνομια εχουν ανακληθει και σε δεκαεννιά πολεις το σκηνικο ειναι σκηνικό πολεμου. Η κυβερνηση εχει επιλέξει τα πιο απομακρυσμενα και δυσβατα (καθαρα με στρατιωτικους όρους) σχολεια για να επιχειρησει τον διαγωνισμο. Εκει θα γίνει και η πρωτη ριψη των νεψν χημικων του κρατους...ειδικη παραγγελια απο τη Ν.Κορέα. Το γνωστο μας πια χημικο που αντικατεστησε το παλιο δακρυγονο, μετα την αποτυχια του 90-91 να διαλυσει το κρατος το συγκεντρωμενο πληθος για οχτω ωρες στην Αθηνα,μετα την δολοφονια Τεμπονερα.
Την αρχή την κανει η Πατρα. Τρεις χιλιάδες κοσμος, η μεγαλυτερη πορεια στη πολη μετα το 1991, νυχτα πριν την πρωτη ημερα του διαγωνισμού συγκρουονται με τις δυναμεις καταστολης για ώρες. Το μυνημα εχει δοθει. Η Ελευθεροτυπια κυκλοφορει πρωτοσελιδο μια θρυλικη στον χωρο φωτογραφια με τους ΕΑΑΚιτες με κρανη και καρδονια (ξερω ακουγεται περιεργο το ΕΑΑΚ με κρανη) να κανουν το πρωτο βημα στη συγκρουση μπροστα στο σχολειο που θα γινοταν ο διαγωνισμος στον Λαγγουρα Πατρας. Το πρωι το σκηνικο εχει παρει διαστασεις σε όλη την Ελλάδα. Συγκρουσεις με την αστυνομια, χημικα, φωτιες και ξυλο σε 19 πολεις.
Γελοιες φιγουρες μεσα στον χαμο οι ...διαγωνιζομενοι. Με τη προστασια της αστυνομιας μπαινουν στα σχολεια για να εξεταστουν την ιδια ωρα που εξω οι συναδελφοι τους τρων το ξυλο της αρκουδας. Θλιβερες μορφες να σερνονται με την ελπιδα του διορισμου, λες και ο διπλανος τους που επιλεγει τον δρομο του αγωνα δεν εχει οικογενεια, χρεη, δανεια, υποχρεωσεις κτλ. Αργοτερα αυτοι οι ιδιοι συγκροτησαν συλλογο επιχυμενων του 98 και διαμαρτυροντουσαν γιατι δεν διοριστηκαν...
Το τελευταιο βραδυ ο Αρσένης ανακοινωνει οτι ο διαγωνισμος πετυχε(!) και δηλωνει ικανοποιημενος.

Λιγες μερες μετα η εκδικηση του κρατους θα ειναι σκληρη. Εξω απο τα δικαστηρια των Ευελπιδων ο φοιτητης της φιλοσοφικης Αθήνας Δ.Κουσουρής-μελος της ΕΑΑΚ και εκπρωσωπος της στην ΕΦΕΕ-δέχεται δολοφονικη επιθεση απο ομαδα Χρυσαυγιτων με αρχηγο τον αρχιαληταμπουρα Περιανδρο. Κι όταν λεω δολοφονικη εννοω ομαδα με λοσταρια με υποδειξη να χτυπαει ως θανατου τον Κουσουρη και να τον αφηνει μονο όταν νομίζουν οτι ειναι νεκρος. Ο Δημητρης χαροπαλευει αλλα θα σωθει,ευτυχως τελικα. Τα συνθηματα της εποχης ειναι χαρακτηριστικα: "ο Κουσουρης ειμαστε εμεις-φασιστα Σημιτη να παραιτηθεις", "ο διαγωνισμος είναι πια νεκρος-ωρα να πεθάνει κι ο εκσυγχρονισμος".
Ο υπ.Δημοσιας Ταξης Ρωμαιος τα φορτωνει όλα σε "ακροκινουμενες ομαδες" γενικα και ο Περιανδρος περιφερεται ανενοχλητος μεχρι την παραδοση του πριν κανα δυο χρονια.

Ετσι, λοιπον, ηταν κάπως με αδρες γραμμες στημμενο το σκηνικό όταν δειλα αλλα σταθερα άρχισαν να εμφανίζονται οι μαθητικές καταληψεις. Πολύ γρήγορα αρχισαν να γίνονται πρωτο θεμα σε όλα τα μεσα, όταν το κύμα των καταλήψεων πήρε φωτια. Ενω στην αρχη οι δηλώσεις του Αρσενη ειναι ίδιες με τις τωρινες δηλωσεις του νυν υπουργου οτι δηλαδη μιλαμε για μια μόδα που θα περασει, πολυ γρηγορα αναγκαστηκε να αναθεωρήσει. Οι καταληψεις του 98-99 ξεπερασαν καθε προηγουμενο στην συγχρονη ιστορια. Δεν έμεινε σχολειο που να μην κανει εστω και για μια βδομαδα εστω καταληψη. Ακόμη και πολυ απομακρισμενες περιοχες συμμετειχαν ενεργα, ακόμη και θρησκευτικα σχολεία(!) με δασκάλους παπαδες μπηκαν στον αγωνα. Ολοκληρο το πολιτικο σκηνικο πηρε θεση. Απο τους υπουργους και τον Σημιτη, μεχρι τον Χριστοδουλο που αφησε κατα μερος τα ανεκδοτα και τα "ελατε οπως ειστε" στη νεα γενια και ουσιαστικα κατειγγηλε τους μαθητες.

Στην αντιπερα όχθη οι μαθητες συγκροτησαν το γνωστο και σημερα Συντονιστικο Αγωνα Σχολειων Αθήνας, το ΣΑΣΑ το οποιο πολυ γρηγορα καπελωσε η μαζικη εκεινα τα χρονια μαθητικη ΚΝΕ. Ο Γαβρίλος ενας Κνιτης με καλο λεγειν αναδειχτηκε γρηγορα σαν εκπροσωπος του κινηματος, με μεγαλη ομολογουμενως περαση. Παρολαυτα σε διαφορες πολεις οπως στην Θεσσαλονικη ή στη Πατρα και στο Αγρίνιο συγκροτηθηκαν και συντονιστικα σχολειων με πιο ριζοσπαστικο προσανατολισμο. Αυτοι οι μαθητες ειδικα δεχτηκαν διπλη τη καταστολη τόσο απο το κρατος όσο και απο το ΣΑΣΑ που πολλες φορες τους αντιμετωπιζε σαν διασπαστες και προδοτες το λιγοτερο,πολλες φορες και οχι μονο φιμωνοντας την φωνη τους στα πανελλαδικα συντονιστικα.

Την ίδια ώρα τα μεσα βαρουσαν το γνωστο βιολι τους. Καταστροφες, ναρκωτικα και σεξ στα σχολεια βρικοταν στην πρωτη γραμμη της επικαιροτητας, στην πλειοψηφια τους ψεματα και προβοκατσιες διαφόρων δεξιων. Δεν ηταν σπανιο το ενδεχόμενο να μαζευτουν εξω απο το σχολειο "αγανανακτισμενοι γονεις" που πολλες φορες δεν ειχαν καμια σχεση με τα παιδια, αλλα μεγαλη σχεση με το ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ και την εκκλησια...
Οι διαδηλωσεις και η διαρκεια του αγωνα ήταν πραγματικα βγαλμενα απ τα πιο τρελα μας ονειρα. Και η καταστολη απο τους χειροτερους μας εφιαλτες. Μαθητες που συλλαμβανονταν κακοποιουνταν παραδειγματικα με πιο γνωστο παραδειγμα το ξυρισμα των μακριων μαλλιων. Σε μια κίνηση αδυναμιας η κυβερνηση αποφασιζει να ριξει στη μαχη τους εισαγγελεις. Με μια πρωτοφανης απ τη χουντα και μετα κινηση η κυβερνηση στήνει "ιδιωνυμο" εναντίον των μαθητων με τους εισαγγελεις να δινουν εντολες για συλληψεις και εισβολες στα σχολεια. Σ' αυτην την κρισιμη χρονικα στιγμη οπου πλεον εχουν περασει και τα Χριστουγεννα αρχιζουν καποια σχολεια σιγα σιγα να σπάνε. Σ' αυτο η γνωμη μου είναι οτι συνετελεσαν τοσο η ακαμπτη σταση της κυβερνησης, όσο και η μη συνυπαρξη του μαθητικου με το υπολοιπο εκπαιδευτικο,εστω, κινημα. Χαρακτηριστικο ήταν ότι όσο κρατουσαν για μηνες οι μαθητικες καταληψεις και την ΚΝΕ εκανε ενταξεις οποιον πιτσιρικα ακουγε Παπακωνσταντινου, την ιδια στιγμη και ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ δεν στηριξαν τις προτασεις στα πανεπιστημια για καταληψεις διαρκειας. Σαν αποκορυφωμα της τακτικης της βλακειας(?) το ΣΑΣΑ με την πλειοψηφια ακομα των σχολειων σε καταληψη αποφασιζει την αναστολη της καταληψης και την συνεχιση του αγωνα με αποκλεισμου δρομων και αλλα μεσα, που δυστυχως αποδειχτηκαν λογια του αερα. Τελευταια ανοιξε η Κρητη.
Ο νομος Αρσενη περναει και υλοποιειται, οι μαθητες δινουν απο δωδεκα μαθηματα σε Β και Γ λυκειου σε πανελλαδικες εξετασεις, ο Γερασιμος κανει το "κατσε καλα Γερασιμε" προεκλογικο του σλογκαν στις επομενες εκλογες και η ΚΝΕ αφισοκολλαει ολα τα σχολεια της χωρας με μια αφισα που γραφει: "καταληψεις 1998-1999 η κερδισμενη γενια"...

Χοντρα, πολυ πολυ χοντρα καπως ετσι θυμαμαι τα γεγονοτα. Τωρα που τα βλεπω όμως γραμμενα μου φαινονται απλα ξερα και καπως, πως να το πω, περιεργα. Τιποτα ισως δεν μπορει να μου φερει περισσοτερο στο μυαλο την ενταση της εποχης αν δε θυμηθω τις εικονες που και τωρα ειναι χαραγμενες στο κεφαλι μου. Την εγγυο καθηγητρια στη κλουβα, τον μπατσο να χτυπαει με την αναποδη του γκλομπ μια μαθητρια φωναζοντας-για την Ελλαδα-τις συνελευσεις κοντρα σε ΔΑΠ-ΠΑΣΠ αλλα και ΠΚΣ που ο κοσμος εβγαινε στο προσκηνιο και μιλουσε-και ειχε παντα τοσα πολλα να πει-μιλουσε για τον εαυτο του και για όλους μας, την αγνοια κινδυνου το βραδυ πριν τα εξεταστικα του ΑΣΕΠ, την κοπελα που φωναζε αφηστε τον-και τον αφησαν-το δακρυ του μαθητη απ την Κρητη οταν ανακοινωνει πως ανοιγει και το νησι, το χαμογελο στους συντροφους του Πολυτεχνειου στην Κρητη οταν παραιτηθηκε ο πρυτανης, τον Αρσενη να αποχωρει ντροπιασμενος απ το Πολυτεχνειο του 98, τον Δημητρη πρισμενο στην εντατικη, τους μαθητες που φωναξανε "κατω οι νομοι του Αρσενη-δεν θελουμε να ζησουμε ζωη υποταγμενη".

Άτιτλο

2008-10-09T10:42:00.000-07:00

χωρίς λόγια

Ο πρύτανης μας δίνει τσάμπα τη βενζίνη

2008-10-03T03:40:00.000-07:00

Σκάνδαλο στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο. Εκλάπησαν 8000 τόνοι πετρελαίου αξίας περίπου 4 εκατομμύρια ευρώπουλα. Μην τυχόν πάει το μυαλό σας στο κακό. Όχι δεν μπορώ να πιστέψω πως οι γραβατοφορεμένοι διανοούμενοι του πανεπιστημίου στήσανε τέτοια κομπίνα. Αυτοί οι γλυκύτατοι κύριοι με τα εξοχικά, τις μερσεντές και το τουπέ χιλίων καρδιναλίων δεν μπορεί θα είναι υπεράνω χρημάτων. Πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι ήταν αυτοί που πέρσι την άνοιξη μας είχαν πάρει τ' αυτιά με τις καταγγελίες περί σκοτεινών κύκλων που εμποδίζουν τα αφράτα τους κωλαράκια να καθίσουν στις καρέκλες και τα αξιώματα που δικαιωματικά τους ανήκουν. Πόσο δε περισσότερο όταν η κλοπή αφορά την θέρμανση των φοιτητών τους, που ως γνωστόν τόσο τους αγαπούν και τους βλέπουν σαν παιδιά τους. Έτσι λοιπόν αρνούμενος να δεχτώ την σκευωρία που διαβάλλει την ακαδημαϊκή μας κοινότητα σ' ολόκληρη τη χώρα αλλά και διεθνώς, σας παρουσιάζω σε πανελλαδική πρώτη προβολή τους ενόχους της κλοπής την ώρα που χρησιμοποιούν τα κλοπιμαία για τους σκοτεινούς σκοπούς τους...

Politically incorrect

2008-09-23T16:42:00.000-07:00

Όταν ήμασταν στα πρώτα χρόνια των σπουδών μας με τους φίλους και συντρόφους, θυμάμαι να γινόταν πολύ συχνά κουβέντα γύρω από το πώς θα είμασταν εμείς οι ίδιοι στην αταξική κοινωνία, στον κομμουνισμό. Όχι οτι η συζήτηση ξεχνούσε τα χιλιάδες ακόμη εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσουμε για να φτάσουμε εκεί. Άπλα ηταν μια πολυτέλεια που συνειδητά ή ασυνείδητα επιτρέπαμε στους εαυτούς μας σε στιγμές που τα τρέχοντα της καθημερινότητας μας φαινόντουσαν πιο μακρινά, ίσως και πιο εύκολα.
Έτσι φορτώναμε στον κομμουνισμό ο καθένας τα πιο τρελά και απίστευτα όνειρα που τα είχαμε καλά φυλαγμένα για την άλλη κοινωνία, μιας που δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν στον αδιέξοδο ορίζοντα του καπιταλισμού. Με λογικά άλματα , πετούσαμε την επανάσταση, το δυνάμωμα του κινήματος, τις πρώτες μορφές άμεσης δημοκρατίας και βρισκόμασταν ήδη στο σημειο που διαλεγαμε τα δεκάδες επαγγελματα που θα καναμε, τα σπιτια-κομμουνες που θα κατοικουσαμε, τα ταξιδια που θα πηγαιναμε και όλα αυτα τα ομορφα που τα παιδια ευχονται για τον εαυτο τους και γι'αυτους που αγαπουν. Αυτο δηλαδη ήταν, πανω κατω, μια κοινωνικη-ατομική ευχη..
Όμως δεν είναι έτσι άπλα τα πράγματα. Ή μάλλον είναι και δεν είναι. Ο κομμουνισμός, η τελική απάντηση στα προβλήματα της προϊστορίας του ανθρώπου, είναι οπλισμένη με επιχειρήματα και δράση, η ίδια εκείνη ευχή που αχνοφαίνεται στα μάτια του συνάδελφου όταν σου λέει θέλω διακοπές, η οργανωμένη προσπάθεια να δουλέψουμε μια ωρίτσα λιγότερο, η συνάντηση και η αλληλεγγύη...όλα αυτά αλλά και κάτι περισσότερο. Είναι μια προοπτική που αντιβαίνει τους όρους της ιστορίας-για μια ιστορία που δεν θα την γράφουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι.

Ο μικρός μαέστρος ανακαλύπτει τον κόσμο

2008-09-16T17:51:00.000-07:00

Σήμερα στη δουλειά, προσπαθούσα να βρω κάποιο στοιχείο, κάποιο κομμάτι της ζωής μας που να μην επηρεάζεται απ το χρήμα Κάθε ριμάδα πτυχή, η παραμικρή γωνίτσα είναι αναγκασμένη να διαστρεβλώνεται, να υποδουλώνεται και τελικά να αλλάζει από το γαμημένο το χρήμα Μην φανταστείτε ότι αυτό είναι κάποια ιδεολογική αναφορά Και δεν αφορά φυσικά μόνο τις άμεσες υλικές ανάγκες, αλλά και πράγματα που ο "πολιτισμός" υποτίθεται ότι εξυψώνει σε ανώτερο επίπεδο Από το που μένεις, πως περνάς τον χρόνο σου, "ελεύθερο" και μη, την υγεία σου, τι βιβλία διαβάζεις, ποιες γυναίκες θα συναντήσεις, τι φίλους θα βρεις και τι εχθρούς θα κάνεις, πόσο μεγάλο θα είναι το κομμάτι του ουρανού που σκεπάζει τις βόλτες σου...ίσως τα πάντα που ακουμπάνε στους υλικούς όρους της ίδιας σου της ύπαρξης Που λαϊκά και κατανοητά είναι χρήμα.

Κι όμως παρόλη την πληρη εξαρτηση μας απο αυτο συνεχίζουμε να κατεβαζουμε ιδεες κ μελλοντικα σχεδια απο το κεφαλι μας γνωρίζοντας πολυ καλα οτι δεν θα πραγματοποιηθουν. Οσο απαισιοδοξο κι αν ακουγεται, ο καπιταλισμος εχει καταφερει να οικοιοποιηθει ακομη και αυτο το τελευταιο κομματι ψευδαισθήσεων που σε διαφορετικη περιπτωση θα μπορουσε να τροφοδοτησει ελπίδες.

Ας το πω καλύτερα με ένα φρέσκο παράδειγμα. Πέτυχα στη τηλεόραση μια κλασσική "αμερικανιά", ένα ριαλιτυ που αλλάζει τα σπίτια των ανθρώπων. Και όχι μόνο τους τοίχους ή τα έπιπλα άλλα τα γκρεμίζει και τα ξαναχτίζει μεγαλύτερα, "ομορφότερα" κτλ. Η όλη αναστάτωση αφορούσε μια σχετικά φτωχή οικογένεια μαύρων Αμερικανών, όπου από δυο δωμάτια και ένα μπάνιο απέκτησε, μέσω της τηλεόρασης και των ¨δυνατοτήτων" της, έξι δωμάτια, πισίνα και πέντε μπάνια...Φυσικά σε αντάλλαγμα μάθαμε τα πάντα για τα προβλήματα της οικογένειας αυτής. Τη κλονισμένη υγεία του πάτερα, τις μαθησιακές δυσκολίες του γιου, τις φασαρίες στο σπίτι και άλλες ιδιαιτέρως ενοχλητικές και άσχημες , για την οικογένεια, καταστάσεις. Τελικά η όλη προσπάθεια στέφθηκε με "επιτυχία". Η πραγματική ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση εξαγοράστηκε στα μάτια χιλιάδων αποσβολωμένων τηλεθεατών (μέσα κι εγώ) από την τηλεοπτική σωτηρία μιας και μόνο οικογένειας. Ο πραγματικός αγώνας που απλώνεται μπροστά μας για σπίτια με αέρα και ήλιο βρήκε την απάντηση του στο ριαλιτυ. Μόνο έτσι μας μοστράρουν οι τηλεαστερες θα βρεις άκρη στο μπουρδέλο που λέγεται ζωή στη πόλη του κέρδους. Μόνο μ' αυτο το δρόμο θα ανασαίνεις ψύχραιμα και δεν θα σε πλακώνουν τα τέσσερα ντουβάρια στη Κασσάνδρου, την Ολύμπου και το κάθε στενάκι της μεγαλούπολης.

Έτσι λοιπόν, εννοούν την ελευθερία επιλογής, οι ισχυροί. Στα "λαμπερά" ριαλιτυ και στην γκρίζα πραγματικότητα καταστρέφεται κάθε έννοια λογικής. Αλλοιως όπως λέει και ένας όμορφα χαλασμένος τοίχος "στη θέση των ιδανικών μπήκε το χρήμα" ένα και μοναδικό ιδανικό, άφταστη διαβρωτική ναρκωτική ουτοπία...

Με θάρρος δανεικό ...

2008-09-08T04:16:00.000-07:00

"όταν θές να ξεχάσεις είναι πολλά τα μέσα , τσόντα στο pc , ανούσιες συζητήσεις , party για να μεθάς μέχρι τελικής πτώσεως και να ξερνάς όλη νύχτα , chat και αμήχανες συναντήσεις , βόλτες και θεωρητικές συζητήσεις ... τίποτα όμως δεν φέρνει αποτέλεσμα όταν δεν θέλεις πραγματικά να ξεχάσεις και περνάς κάποιες νύχτες καπνίζοντας στο μπαλκόνι , μέχρι να σε πιάσει ο γνώριμος εκείνος πόνος στο στομάχι , μέχρι να ξαπλώσεις και να ονειρευτείς για άλλη μια φορά τα ίδια , να ξυπνήσεις ζαλισμένος για άλλη μια μέρα που απλά θα προσπαθείς πάλι να ξεχάσεις και πάλι και πάλι και πάλι"

όταν το πρωτοδιάβασα νόμιζα ότι το έγραψα στ' όνειρο μου
δανεικό από angrydildo

Για μικρά παιδιά

2008-09-02T09:35:00.000-07:00

αι της έλεγε παραμύθια για να κοιμηθεί σαν κι αυτό:

"Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια μακρινή μακρινή χώρα ένας γεράκος σοφός και μόνος. Τόσο σοφός που είχε καταφέρει να καταπολεμήσει τα βάρη της μοναξιάς και δεν τον επηρέαζαν πια. Τόσο μορφωμένος που οι γνώσεις που κατείχε μπορούσαν να τον ανεβάσουν στα υψηλότερα κοινωνικά στρώματα, μα και τόσο δυνατός που του έφτανε το μικρό του χωράφι και η δουλειά των χεριών του να νοιώθει πλήρης και ευτυχής.

Ο σοφός μας γέροντας είχε απο καιρό διαλέξει το επαγγελμα του. Ήταν αρωματοποιός. Στον κήπο του καλλιεργούσε τα πιο περιεργα, διαλεχτα λουλουδια, βοτάνια και αγριόχορτα, στην μεγαλυτερη δυνατή ποικιλία. Όλη η περιοχη γυρω-γυρω μοσχοβολούσε μια αιώνια άνοιξη. Μία άνοιξη που τον έκανε λιγο-λιγο ξακουστό, σ'ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Ανθρωποι απο καθε γώνια της επιπεδης τότε γης, τον επισκέπτονταν για ένα μπουκαλάκι απο τα μεθυστικά αρώματα του.

Όπως και τώρα, έτσι και τότε ο εξαιρετικός τεχνίτης αρωματοποιός, αθελα του, τράβηξε την προσοχή των ισχυρών. Δούκες και πρίγκιπες, βασιλιάδες και τύρρανοι στείλαν ολόκληρες αντιπροσωπειες με δωρα και αφθονο χρυσάφι, για να τον δελεάσουν να αφήσει τον κηπο του και να δουλεψει γι΄αυτους. Η άρνηση του ήταν η αιτία όλων των δεινών που ακόλουθησαν"

-κοιμάσαι;
-οχι αγάπη..πες μου!

"λοιπόν, οπως λέγαμε πηραν την απόφαση οι ισχυροι της γης να πολεμησουν τον σοφό μας γερο. Σιδεροδέσμιο τον οδηγήσανε να γονατίσει μπροστα στον ισχυρότερο απο αυτους.
"Θέλω το καλυτερο αρωμα του κόσμου να μου φτιάξεις", είπε το τομάρι ο αρχοντας.
"Μα αυτό δεν μπορεί να γίνει", αποκρίθηκε ο παππούλης. "Χρειάζομαι το μόνο λουλούδι που δεν μπόρεσα ποτε να καλλιεργήσω...αυτο που φυτρώνει στην άκρη του ουράνιου τόξου"

Οι ισχυροί της εξουσίας, όπως ήδη ξέρεις, δεν θα ήταν ισχυροί αν δεν απαιτούσαν τα πάντα από όλους. Έτσι και στην ιστορία μας, μικρό μου, ο άρχοντας με την απειλή ότι θα καταστρέψει τον κήπο που μια ζωή ξόδεψε για να τον φτιάξει, έστειλε τον γεράκο να βρει την άκρη του ουράνιου τόξου.
"Έχεις δώδεκα μήνες διορία" του εξήγησε. "Αν δεν γυρίσεις σε ένα χρόνο από τώρα ξέχνα τον τον κήπο σου" απείλησε το καθίκι ο βασιλιάς.

Έντεκα μήνες μετά, ο παππούλης μας είχε απελπιστεί. Είχε γυρίσει τον κόσμο ανάποδα, ταξιδεύοντας σε κάθε του γωνία, μα το ουράνιο τόξο, που με μανία κυνηγούσε έσβηνε και εμφανιζόταν κάθε φορά σε διαφορετικό μέρος. Κατάκοπος, άρρωστος και χλωμός έπεσε να κοιμηθεί ένα βράδυ, σ' ένα καταπράσινο λιβάδι. Τις πρώτες πρωινές ώρες τον ξύπνησε ένα απαλό άσπρο φως που φέγγιζε το διπλανό δασάκι. Πλησίασε στις μύτες των ποδιών του και χώθηκε στο δάσος. Όσο πλησίαζε τόσο περισσότερο το φώς δυνάμωνε. Είδε τότε ένα ξέφωτο με μια μικρή λιμνούλα με καθαρά ήρεμα νερά. Δίπλα του έπαιζε ένα κορίτσι. Το κοριτσάκι έλαμπε άσπρο φως ακριβώς πάνω στα νερά της λίμνης και από κει γεννιόντουσαν όλα τα χρώματα του κόσμου. Ήταν, φυσικά η άκρη του ουράνιου τόξου.
Το κορίτσι τον κοίταξε και του εγνεψε να δει. Δίπλα ακριβώς από την λιμνούλα φύτρωνε ο δικός του κήπος. Τότε ήξερε. είχε φτασει."

-Και στ' ορκίζομαι στην αγάπη μας, οτι το κοριτσάκι αυτο νόμιζα για μια στιγμή πως ήσουν εσυ...κοιμάσαι;

2.

2008-08-29T10:04:00.000-07:00

Πρωί. Και ρεπό. Ευχάριστη διάθεση - καλημέρα άδειο σπίτι. Εντάξει είναι και οι δουλίτσες που πρέπει να βγουν αλλα τουλάχιστον ειναι έξω, ειναι καλοκαίρι και μπορει να παει οσο αργα θελει. Πανεπιστήμιο και ΤΕΙ για μερικα χαρτια στο γρηγορο, παλι καλα που σηκωθηκε νωρις, παλι καλα που δεν ξενυχτησε χτες, παλι καλα που ειναι εξω. Δεν τον ριχνει τιποτα. Ουτε τα μουτρα των διαφορων γραμματειων, των υπευθυνων των μεταπτυχιακων, ουτε οι γλυκες ατακες με τα διδακτρα καθε εξαμηνου, ουτε καν ο χαλασμενος του λαιμος και ο βηχας των πρωινων τσιγαρων.

"4200 ευρω τα τρια εξαμηνα συν εξετασεις και συστατικες επιστολες".
Ενταξει, προφανως φοιτητικη ζωη τελος, σκεφτηκε ο Τιμος. Δεν τον εριξε ουτε αυτο.
Κοιτάζοντας τα χαρτιά των σχολών και των τμημάτων, στην άκρη του μυαλού του χώθηκε μια γνωστή του σκέψη:ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;

Από την εφηβεία του η ίδια και η ίδια ερώτηση. ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ να γίνεις, να φτιαχτείς, να φτιάξεις. Τι θα σου δώσει λεφτά, χρόνο, κοινωνικά ενδιαφέροντα και κύκλο γνωριμιών. Τι θα είσαι για να μπορείς να παίρνεις εσύ τις πρωτοβουλίες, να ορίζεις εσύ τις μέρες και τις νύχτες σου. Όλα αυτά απέναντι στα λίγα που είσαι, σ'αυτα που πιάνονται βρε αδελφέ, και μετριούνται με δάχτυλα και αριθμούς, μην μας πεις πάλι αφηρημένες έννοιες, Τιμο, τσάμπα τις γράφουνε τις λέξεις στα βιβλία, μην τις πάρεις τοις μετρητοίς, μην μας αραδιάσεις πόλεις που δεν είδες και κορίτσια που δεν φίλησες ακόμα, δεν καταλαβαίνεις οτι ακούγεσαι σαν χιλιοειπωμένο τσιτάτο της αριστεράς. Κι ως γνωστόν η αριστερα συνήθως χάνει έτσι δεν ειναι Τίμο; "Αφαιρέθηκα" σκέφτηκε.

Το απόγευμα τον βρήκε κολλημένο στην οθόνη του pc να μετράει αντίστροφα τις ώρες για τη λήξη του ρεπό. Ίσως να έβγαινε με φίλους, ίσως να είχε περισσότερη ζωντάνια αν το κατασκεύασμα του διαόλου που το λένε κινητό, είχε κάτι παραπάνω να του προσφέρει απ' τα γνωστά και αναμενόμενα. Κάτι αναμενόμενο και μη, συναρπαστικό όσο η έκπληξη που σου κανουν μια μερα που δεν γιορτάζεις...

Κλείστην να πάει στο διάολο...

2008-08-15T13:28:00.000-07:00

Οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές ξεσκίζουν τα τσιράκια των Αμερικάνων, Γεωργιανούς...Δυο χιλιάδες νεκροί σε δυο μόλις βράδια, αποτυχημένη η φετινή ολυμπιάδα για τα τιμημένα μας χρώματα, ειρηνευτική πρωτοβουλία της Γαλλίας επιφέρει εκεχειρία και ο Αμερικανικός λαός μαθαίνει για την εσπευσμένη μαζική υποχώρηση των Ρωσικών δυνάμεων...τρεις δυτικοί υψώνουν πανό για τα δικαιώματα των Θιβετιανών στο Πεκίνο, Ρώσοι πανηγυρίζουν στο Γκόρι, την γενέτειρα του πατερούλη, Κινέζοι με μπλουζακια I LOVE CHINA, 15 Αύγουστος και κατάνυξη σε Τήνο αλλά και σε βόρεια και νότια Οσετία, οι κωπηλάτες θα φέρουν το πρώτο μετάλλιο, ε βέβαια στη χώρα η πλειοψηφία τραβάει κουπί δεκαετίες τώρα, το πάρα πέντε με φόντο τον Μάο, μεσσίας ο Ομπαμα, είναι και φίλος του Γιώργου, σκέφτεται λέει τους εμπόλεμους λαούς, στέλνει και σε αυτούς sms ελπίδας, "άραγε αλλάζουν τα σύνορα?", εκτιμήσεις πολιτικών αναλυτών και ο Βελοπουλος βγάζει την λιγδιάρικη γλώσσα του στην ΚοντοΛίζα, αυτή συγχύζεται θυμώνει κ στρέφει την αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ από την Πολωνία προς το βιβλιοπωλείο του Αδωνη που δέχεται νέες απειλές για εμπρησμούς.

Γαμώτο πάλι αποκοιμήθηκα με την τηλεόραση ανοιχτή...

1.

2008-08-14T02:32:00.000-07:00

Η βραδια κοντευε να τελειωσει.Οι καλεσμενοι ειχαν γειρει στις θεσεις τους περιμενοντας το λακτισμα της ληξης.Μισοκοιμισμενοι κοιτουσαν απο το μεγαλοπρεπες μπαλκονι τα κυματα να σκανε στη παραλια της πολης.

"Δεν χρειαζομαστε φεγγαρια για να δουμε το λαμπυρισμα του αφρου στα πλακοστρωτα" σκεφτηκε ο Τιμος."Ισως να αρκουν τ'αστερια" δικαιολογησε στον εαυτο του την απαισιοδοξη σκεψη.

Ειχανε περασει 6 ωρες απο το πρωτο σερβιρισμα και οι καλεσμενοι δεν λεγαν να το κουνησουν απο το σπιτι.Ο Τιμος, όπως και οι υπολοιποι τρεις συναδελφοι του απο την εταιρεια κειτερινγκ, περιμεναν με ανυπομονησια την αποχωρηση τους. Στις μικρες ωρες βαρυνε περισσοτερο η κουραση και απο την πληρωμη των υπερωριων, ακομη και απο ενα ενδεχομενο καλο φιλοδωρημα.

Ορθιος πισω απο τον παγκο του μπαρ, ο Τιμος αναλογιστηκε την περιπλανηση του τα τελευταια τρια χρονια. Πτυχιουχος των τουριστικων επιχειρησεων, απο μια σχολη σε μια μικρη κωμοπολη, ολες του οι προσπαθειες ειχαν επικεντρωθει στην επιστροφη του στην πρωτευουσα. Οι απαιτησεις του ειχαν αλλαξει απο τοτε που ηταν 18,19 ετων. Ή μαλλον ειχαν συντριβει, παρασυρθει σε μια καθημερινοτητα που εδειχνε να καταπινει τις εξελιξεις. Δωδεκα χρονια μετα οι επιλογες εδειχναν και ηταν κατι παραπανω απο περιορισμενες. Γκαρσονι σε ταβερνα, καφε ή μπαρ, η δουλεια στο κειτερινγκ περιστασιακα, χαμαλικια ακομη πιο σπανια, του επετρεψαν να διατηρησει ενα διαμερισματακι στο κεντρο με τα απαραιτητα. Διαμερισματακι βεβαια ανασα σε σχεση με την ασφυκτικη κατασταση στο σπιτι των γονιων του...

"Επιτελους φευγουν" σκεφτηκε βλεποντας τον μεγαλοσωμο χονδρεμπορα να σηκωνεται με τη βοηθεια μιας γκομενας. "Σκηνη απο cult ελληνικη ταινια" ψιθυρισε αναμεσα στα δοντια του ο Τιμος. Η γκομενα με χρυσες μπαλαρινες στα ποδια, πλατινε μαλλι κ ασορτι σακκακι-τσαντα, παλευε να ανασηκωσει τα 110 κιλα του χορηγου της. Αδιαφοροι οι υπολοιποι καλεσμενοι μαζευαν τα πραγματα τους γυρω και εξω απο την αιθουσα. Τα φωτα ειχαν αναψει, οι κουβεντες αποκτουσαν την φωναχτη ανυπομονησια, χρωματιζοντας την εξοδο αχαρη και κιτρινιαρικη. Με γρηγορες κινησεις ο Τιμος μαζευε ποτηρια και μπουκαλια, συμμαζευοντας οπως οπως το μπαρ. Τα παιδια απο την εταιρεια ειχαν αναλαβει το κεντρικο τραπεζι και το μπαλκονι.

"Στα τσακιδια" ήταν η μονη σκεψη που περνουσε απ' το μυαλο του. Κατι η ξαφνικη αποχωρηση, κατι η φουρια της δουλειας, δεν προσεξε ουτε λιγο την επανεμφανιση της σεληνης. Χλωμη και γεματη, θυμιζε προσωπο θλιμενο στραμμενο πλαγια προς τα κατω...

Περι μαθημάτων ήθους

2008-08-02T04:59:00.000-07:00

Οτι η υποκρισια βρισκεται καθημερινα στην πρωτη γραμμη της δημοσιογραφιας και της πολιτικης ειναι λιγο-πολυ γνωστο. Δεν ξερω, ομως, τι με ενοχλει περισσοτερο.Οταν εξυμνει κιτρινισμενες ποδιες ή οταν φοραει τον σεμνοτυφο μανδυα της;

Η αναφορα εχει να κανει με τον αγρια δολοφονημενο νεο απο τους μπραβους στα κωλομαγαζα της Μυκόνου. Συσσωμος ο δημοσιογραφικος κοσμος εριξε κροκοδειλια δακρυα μπροστα στο μεγεθος της απωλειας που συγκλονιζει τους γονεις του. Αυτο που προβληθηκε βεβαιως εξαντλητικα ηταν οι εκπληκτικες, πραγματι, δηλωσεις του πατερα. Αυτο ομως που με εξοργιζει ειναι οτι μεσα απο αυτες τις δηλωσεις γινεται μια συνειδητη προσπαθεια αθωωσης του εμπορευματικου τουρισμου και των μηχανισμων του.

Τι θελω να πω. Οι μπραβοι, οι φουσκωτοι και οι σεκιουριταδες που περιπολουν διαφορα νυχτομαγαζα οχι μονο δεν ειναι τυχαιοι και μεμονωμενοι αλλα ειναι πληρωμενοι, ενσωματωμενοι, φρουροι της "διασκεδασης" και των αφεντικων της νυχτας. Ποσο μεμονωμενο και τυχαιο μπορει να ειναι ενα γεγονος την ιδια μερα μαλιστα περασε τροπολογια της κυβερνησης που εξοπλιζει 5000 σεκιουριταδες, 5000 πληρωμενα τομαρια, με υπηρεσιακο οπλο! Δεν μας εφταναν δηλαδη οι δεκαδες "τυχαιες" εκπυρσοκροτησεις τραυματισμοι και δολοφονιες μεταναστων απο τα χερια των κρατικων μπατσων, χρειαζομαστε και τον ιδιωτικο τομεα να παρει το οπλο του...Δολοφονοι λοιπον αγριεμενοι και οπλισμενοι στις διαταγες των μεγαλων πορτοφολιων.

Ζουγκλα κι οποιος αντεξει...

Οσο για τον νεο Αυστραλο τουριστα, δεν αρκει η συγνωμη

ειναι πολυ μικρη για να χωρεσει την δικαιοσυνη

Νερό στον Άρη

2008-08-01T11:30:00.000-07:00

Επιστημονικες ερευνες αποδεικνύουν την υπαρξη νερου στον πλανητη Αρη. Ολόκληρη η ειδηση εδω

Νεα δεδομενα που καταφθανουν καταιγιστικα καθε λεπτο αποδεικνύουν οτι υπαρχει Ζωη!

Μάλιστα οι πρώτες μαρτυρίες από τον Άρη μιλάνε για επιστημονικά τελειοποιημένα οντα απογονοι των πρωτων κομμουνιστων, οι οποιοι μολις αντιληφθηκαν το μεγεθος της ηττας του εργατικου κινηματος την καναν μ'ελαφρα πηδηματακια για τον πλησιεστερο κατοικισιμο πλανητη.
πληροφοριες που αναφερουν οτι η πρωτη έγγραφη μαρτυρια στον κοκκινο πλανητη λεει:
"Σταλιν μπινε π...ας γυιε" με υπογραφη "απελευθερωμενοι μαχητες του Μ.Ο.Ι.Τ.Α.Κ.Α.Ν" σε αψογα αρχαια ελληνικα ελεγχονται ως μη ακριβεις.

Ειδικη ανακοινωση-βομβα για το θεμα εξεδωσε το γραφειο τυπου της αρχιεπισκοπης δηλωνοντας πως η συγκλονιστικη αυτη ανακαλυψη ειχε προβλεφθει τοσο απο τον πατερα Παϊσιο οσο και απο τον μακαριστο προσφατα εκλειπόντα αρχιεπισκοπο κκ Χριστοδουλο (σελ 216 Περα απο το Συνορο εκδ. Λιβανη 2006).

Σε απαντηση η ΟΑΚΚΕ εξεδωσε ανακοινωση που καταγγελει τοσο τον πατέρα Παισιο οσο και τον αρχ.Χριστοδουλο για συνεργασια με μυστικες Ρωσικες διαστημικες υπηρεσιες και Ρωσοδουλισμο.

Αναμενεται η πρωτη αντιδραση απο το ΠΑΣΟΚ.

Ελεγχεται ακομη η υπαρξη ζωης στη Γη...

Βασικα η πραγματικη ειδηση της ημερας ειναι οτι πηρα αυξηση.
εφτασα επιτελους τα 660 καθαρα...

Φωτιά στις ευχές που κάναμε μαζί

2008-07-31T00:06:00.000-07:00

Καίγεται απο χτες η Σαμοθρακη...
και δεν ειναι απλα οτι μιλαμε για ενα απο τα πιο ομορφα νησια που εχω δει (που προλαβα μαλλον να ζησω πριν απο 2 εβδομαδες) αλλα και για την υποκρισια που γεμισε το νησι μπατσους και κακο, την ιδια στιγμη που ειχε μολις 2 πυροσβεστικα οχηματα...
βλεπεις το προβλημα ηταν ο "εναλλακτικος" τουρισμος και το αγχος τους μην στριψει κανενας πιτσιρικας ενα τσιγαρο παραπανω...
χτες το βραδυ εκκενωθηκε η χωρα κ ανελαβε ο στρατος.Πραγμα που σημαινει φυσικα οτι για μια ακομη φορα τα καστανα θα τα βγαλουν οι φανταροι θυματα και αυτοι της τσιμεντενιας λογικης που καιει τα ονειρα μας...

Αναμνηση: Δεν συναντησα ουτε εναν ανθρωπο στη Σαμοθρακη που να μην σκεφτηκε, εστω και για λιγο, να τα παρατησει ολα και να μεινει για παντα εκει...

Για αυτο, εστω γι'αυτο και μονο, ανατριχιασα μολις εμαθα την ειδηση..

Μουσική!!!

2008-07-29T04:08:00.000-07:00

απ την αγαπημενη μου ταινια 2046
(θα επανελθουμε στο αριστουργημα αυτο αλλη φορα)

ενταξει οι παιδικες αγαπες δεν ξεπερνιουνται τοσο ευκολα...

αυτο για να θυμηθω πως περασα στις διακοπες μου
Σαμοθρακη γελιο χωρις τελος..
ο μονος τροπος να φυγω απ το νησι
ηταν να υποσχεθω στον εαυτο μου οτι θα ξαναπαω σιγουρα

Λογαριασμοι

2008-07-29T03:28:00.000-07:00

Η ανοιξη που μας περασε ηταν περιοδος που εκλεισα τους λογαριασμους μου
κυριολεκτικα και αλλιώς.

ξεπληρωσα τη τραπεζα
πηρα πτυχιο
(ενταξει για μενα ηταν μεγαλο πραμα
1996-2008 δεν ειναι και λιγα τα χρονια ε;)
τελειωσα και με μια πεθαμενη-ζωντανη ιστορια

το καλοκαιρι επουλωσαμε και τις πληγες

το κατα δυναμιν...το κατα δυναμιν

Εχουμε κ λεμε

2008-07-29T02:35:00.000-07:00

λοιπον..ας ξεκινησουμε λοιπον με μια συντομη γνωριμια

ο πιο ομορφος στιχος που εχω συναντησει ειναι τιτλος
αυτο που προλαβαινω δηλαδη να διαβασω εδω που ειμαι
τιτλος συγγραφεας ISBN και φυγαμε

ο πιο ομορφος στιχος-τιτλος που εχω συναντησει
ειναι του Παβεζε
"ο θανατος θα΄ρθει και θα΄χει τα ματια σου"

καποτε θα διαβασω και το ποιημα

α,ναι και θελω διαρκως (και διακαως) να φυγω

αυτα γι'αρχη βλεπουμε για μετα

Καλημέρα Κόσμε..

2008-07-29T02:03:00.000-07:00

ειναι μια ζορικη μερα ...αλλη μια μερα στη δουλεια
και αφου κανεναν δεν θα βρω στον κοσμο να μιλησω
ανοιξα να μπλογκαρω στην επαφη
1η αναρτηση καλο ταξιδι